Öskrað á hafið

Litríkið með eindæmum, en ég hef engan tíma til að sækja netkaffihús þessa dagana og er heldur ekki búin að redda snúru fyrir sjónvarpið svo að ég held að átján farsóttir og sjö eldgos gætu komið og farið og ég yrði að líkindum langsíðust að frétta af því. En það er ágætt, ég hef ekki einusinni tíma til að sofa, þegar mér er orðið óglatt af þreytu finnst mér það bara ljóðrænt og ég þarf að skrifa um það og síðan eitthvað annað. Niðurstaðan er sú að einn daginn breytist ég í minnislausa uglu með fiðri og öllu, þróa með mér ljósfælni á háu stigi og fer jafnvel að drekka blóð. Talandi um það, ég er að enduruppgötva The Cure. Kannski ég flyti bara til Barcelona og búi í Barrio Gothico eins og var nú einhverntíman til umræðu. Í drakúlaskikkju með stífum kraga, fjaðurpenna í hönd og tár á hvörmum. Get tattúverað á sjálfa mig einhverja epíska dramatík og öskrað á hafið þegar sólin er sest. Ó, ó, enginn skilur mig.
Ljóðakvöld á fimmtudaginn, góð skemmtun þó að listin hafi flogið mishátt. Talandi um flug, á föstudaginn birtist hún Ida einkaflugmaðurinn minn verðandi eins og engill af himnum nýlent að vestan og ég smalaði henni yfir í matarboð. Við höfum slegið því á dagskrá að fara vestur að síga af tönkum von bráðar, það væri heldur ekki leiðinlegt að komast á skíði og skíða feitt í eins og fyrsta skipti síðan tvöþúsundogeitt.
Á laugardeginum fórum við Halla að sjá uppfærslu Þjóðleikhússins á Utangátta sem er með betri sýningum sem ég hef séð lengi. Reyndar fer ég skuggalega sjaldan í leikhús núorðið, en batnandi konu er best að lifa. Á tímabili fengum við svo ærlegt hláturskast að við vorum orðnar dauðhræddar um að við myndum ekki geta hætt að hlæja út alla sýninguna. Nærstöddum til mikils léttis gerðist það ekki og eftir að ég hafði íhugað ástand heimsmála og gróðurhúsaáhrif í á aðra mínútu undir stöðugu áreiti fjögurra trúða tókst mér að hemja mig og hætta.
Fimmtudagskvöldið gaf mér annars innblástur að þessu ljóði.
Það heitir

Ljóð

Samfélagið, þjóðfélagið, krufið í
nærmynd, fjærmynd, víðmynd og ómynd
með dassi af klámi og klúryrðum til
að halda athygli lesenda óskiptri

Staðalímynd, ríða, drepa, ég er frávik
staðalímynd, klám
innskot úr persónulegri dagbókarfærslu
nokkur orð um fíflið sem særði mig
vísun í poppkúltúr, klám
klám,
meira klám
Staðalímynd. Endir.

I'm a survivor

Lífið er skemmtilegt. Sem dæmi um skemmtilegheit má nefna atvik frá gærkvöldinu þar sem Tobba þaut niður Miðstrætið með gráan kúlulaga hjólahjálm á höfðinu og minnti mest á póstburðarmann úr fyrra stríði. Ég hélt að ég myndi pissa á mig. Mæli líka með talhólfinu hennar:
"Tobba heiti ég og er tannlæknir í símanum þínum".
Að minnsta kosti hljómar það þannig, ég held að enginn viti hvað hún er að reyna að segja í þessari kveðju og líklega ekki hún sjálf heldur. Ég er enn með harðsperrur eftir hláturskast sem varði meira og minna í gegnum allt gærkvöldið.
Í dag stigum við trylltan dans, og eftir að ég hafði rankað við mér úr þessum þriggja daga bender setti ég kattargrímu á hausinn og spilaði klúbbatónlist á hæsta styrk svo að gangandi vegfarendur héldu að hér hefði einhver útfært þá stórgóðu hugmynd að hafa dansklúbb með dagopnun. Síðan skellti ég tölvunni aftur og hélt á Prikið. Þar var margt um manninn.
Að sjálfsögðu fóru Destiny's Child í gang um leið og ég opnaði tölvuna. Ég þaut í panikk og lokaði henni aftur, en I'm a survivor hélt áfram á hæsta styrk. Þetta fannst mér ekki gaman. Eftir þrjátíu langar sekúndur tók kvikindið við sér og mér tókst að ýta á pásu.
Þá hló ég. Taugaóstyrkum hlátri. Sem betur fer var ég með póstburðarmanninn úr fyrra stríði með mér fyrir móralskan stuðning, svo að ég þurfti ekki að pakka saman, fara heim og deyja úr skömm.

Mólöður

Fyrir þá sem halda að ég sé hætt að blogga er það mikill misskilningur. Ég er bara farin að blogga í raunheimum. Tala við manneskjur en ekki bara skrifa um þær.
Með öðrum orðum er internetið ekki ennþá komið í grænu höllina, eða Draugahöllina. Ómæ.
Stelpurnar tóku sig þó til um síðustu helgi og fluttu inn, mér finnst ég vera aðeins meiri manneskja fyrir vikið. Hitti þær reglulega á ganginum og segi hæ, góðan dag og góða nótt á milli vinnutarna og geri aðra eðlilega hluti sem annað fólk gerir sem býr ekki eitt með sjálfu sér og hundrað kössum. Þetta er ágætis tilbreyting.

Ég kom í kring átta daga löngu jólafríi sem ég er að hugsa um að skipuleggja vel og skynsamlega, þar á meðal tosar Akureyri í mig og mig langar mikið að halda norður yfir heiðar í svartasta vetrarmyrkrinu. Það er hollt fyrir sálina, þó að það hljómi kannski ekki þannig. Kannski hefur breiddargráðan eitthvað með þetta að gera. Ég segi þetta á mögulegan kostnað þess að hljóma eins og hálfviti.

Ég er enn og aftur orðin andsetin af mínum gamla vini; vetrarrómantík. Hlusta bara á Wintersleep og rangandi bongó rokkmólöðum, mó er fyrir ró en ball er fyrir rall og þetta eru ekki ballöður, svo mikið er víst. Mæli með lagi með Johnny Kidd and the Pirates sem heitir Shakin' All Over sem minnir kannski dálítið á Elvis og Zombies í skemmtilegum kokteil, einmitt gott dæmi um rokkmólöðu. Einnig kemur T-Rex sterk inn með Get it On. Algjör mólaða, gargandi.

Hetjublús

Ég verð bara að tjá mig um það hvað Rumours með Fleetwood Mac er ofboðslega góð plata. The Chain er lag sem ég virðist aldrei fá leið á. Ég get eiginlega ekki tjáð mig um neitt annað, fyrir þreytu. Eftir ellefu klukkustunda vinnudag fór ég beint í það að taka myndir af rokkstjörnuvinkonu minni fyrir Airwavessíðuna (sjá hér að ofan). Er ekki enn komin með Photoshop i tölvuna (sem er alvarleg tæknifötlun) þannig að ég neyddist til að vanda mig aðeins meira fyrir vikið.

Húsið mjakast aðeins, þó að Binni hafi ekki beinlínis gert framkvæmdunum greiða með því að lána mér flakkarann sinn...

Ég sef bara um jólin.

Hneyksli!

Nei, í alvöru. Stelpurnar keyptu bláa málningu í eldhúsið.

Ég er brjáluð.