Nína Salvarar

Sturtaðu niður dúllunni

2012-05-24T01:02:00.002Z

Það er fátt í heiminum sem fer meira í taugarnar á mér en þegar fólk notar orðið dúlla. Sérstaklega þegar verið er að tala um mig. Þetta gerist nú samt eiginlega aldrei, vegna þess að ég er alls ekki dúlla, eða krútt.

Ég man eftir síðasta skiptinu þegar einhver kallaði mig dúllu. Það var árið 2008. Þá var ég að vinna í Ostabúð niðri í bæ og 11 ára stelpa úr fjölskyldu eigandans hafði verið að tala við frænku sína, jafnöldru mína, í næsta húsi. Sú 11 ára kom inn um dyrnar, gekk upp að mér og sagði "Oh, Nína þú ert svo mikil dúlla".

Hvað á maður að segja við svona löguðu?

"Takk sömuleiðis"

Eða fara hógværu leiðina, líkt og þetta sé í raun og veru hrós:

"Ó, nei, ég? Ekkert svo. Begga er miklu meiri dúlla en ég. Hún er með svona kringlótt andlit og stór augu og talar með svona skrækri rödd, er með grísableika húð og er svona vinalega félagsfötluð".

Eins og maðurinn minn benti réttilega á, þá afmarkast dúllan við kvennasamskipti. Ég hef aldrei á ævinni heyrt karlmann segja um nokkurn mann "Já, Sigurður er svo mikil dúlla". Alveg sama með hverskonar rödd ég reyni að raddsetja þetta, það gengur ekki upp.

"Oh, var að spila áðan með strákunum, þeir eru svo miklar dúllur".

"Frú Guðlaug, sonur þinn er algjör dúlla".

Þetta er bara skrýtið.

Ég held að dúllan sé ógeðslegt félagslegt vopn sem í rauninni hefur aldrei öðlast verðskuldaða viðurkenningu sem slíkt. Í rauninni þyrfti að nota þetta meira í skrifum. Td. þegar antagonistinn rífur kvenhetjuna (sem er viljalaus og fögur) úr fangi unnusta síns, hetjunnar:

"Hafðu þetta, dúlla".

Þetta var reyndar notað í Andrésblöðum. Alltaf af vonduköllunum og alltaf um konur.

"Hvað ætlar dúllan að gera núna?".

Helvítis ógeðslegu Andrésblöð og þeirra ömurlega kynjaslagsíða.

Mikið hefur verið talað um vinamörkun eða friendzone. Vinamörkun er léleg þýðing, en ég vil ekki hljóma eins og unglingur á 9gag.

Það sem skilgreinir vinamörkun er sennilega mómentið þegar hún segir við hann "Ó, Stjáni, þú ert svo mikil dúlla".

Dúllan er ekki sexí og dúllan er heldur ekki klár. Þessvegna legg ég til að þið sturtið niður dúllunni og hættið að nota þetta um viti borið fólk, nema þið séuð vondir kallar.

Svínfellingar

2012-05-23T17:15:00.002Z

Stundum líður mér eins og lífið sé að segja mér brandara.
Bankinn er blóðþyrstur og öll tölvuhleðslutæki sem ég kem nálægt fremja rafrænt sjálfsvíg svo að úr verður tölvulaust heimili sem er algerlega út í hött þegar mánuður er í útskrift! Alla malla!

Bankakaffið sullast yfir mig á Lækjargötunni og tappinn skoppar undan pinnahælnum. Að fara í pinnahæl á svona degi er auðvitað bara eins og að hlaupa með skæri.

En ég fer beint inn í strætó númer 14, labba næstum því á ungan menntamann, og plaff, frystihúsadaunn yfir öllu. Svo megn að tilfinningin er eins og að vera með vitin troðfull af gullfiskamat. Strætó að ferja starfsmenn frá Granda. Finnst að það ætti að vera sér vagn undir svoleiðis athæfi en það má kannski ekki segja svoleiðis.

Leið 12 fyrir framan okkur silast áfram með merkingunni "Taktu strætó, andaðu léttar".

Ég á ekki til orð.

Stelpurnar í sætinu fyrir aftan mig voru að klára fimmta bekk. Íslandssagan: Ísfellingar og Svínfellingar. Það eina sem ég get hugsað um eru likamsræktarsölutrikk.

Losaðu þig við ísfellingarnar.
Svínfellingar?

Ég ætti kannski að selja þetta. Legg höfuðið í bleyti.
Tek hárþurrkuna samt upp úr baðinu fyrst.

Lensflare og instagram elskan

2012-05-21T22:03:00.003Z

Láttu þér ekki leiðast þó að þú sért leiðinleg manneskja!

Hér eru: Fimm leiðir til þess að gera allt nema það sem þú átt að vera að gera, en vera samt pródúktívur. M.ö.o. getur þú með þessu móti notað þessi athæfi sem afsökun þegar einhver spyr:

Ertu búin með BA ritgerðina?

- Nei, ég ætla að klára að setja í þessa vél.

Svoleiðis hlutir.

Hér kemur listinn:

Að-

1) Taka þátt í öllum facebook-leikjum, bingóum og öðru sem þú finnur á netinu.

Hinsvegar þurfa leikirnir að fela í sér eftirfarandi:

a) Þeir mega ekki kosta pening.

b) Ef þú tekur þátt í Facebook-leikjum skaltu ganga úr skugga um að þú sért ekki að deila þeim með öllum vinum þínum, tekur m.ö.o. af þann fítus að allir vinir þínir geti séð póstinn, og setur í staðinn "only me". Ef þú skilur ekki hvað ég á við, þá ertu ekki nógu mikið á facebook.

Svona lagað getur leitt af sér frábæra hluti, td. var systir mín elskuleg einhverju sinni að skrifa BA ritgerð og fékk þessa óstjórnlegu löngun til að leita uppi leikja- og tilboðssíður. Hún tók þátt í öllu sem hún fann og þar á meðal golf-leik. Nú er rétt að nefna að systir mín hefur aldrei á ævinni spilað golf og hún veit jafn mikið um forgjöf og ég veit um brjóstagjöf.

Hún vann síðan aðalvinningin og var send með manninum sínum í golfferð til Bretlands til að hanga á 5 stjörnu hóteli með Tiger Woods og úrinu hans.

2) Húsverkin

Að reka heimili er svarthol. Þú getur aldrei unnið leikinn. Það verður alltaf skítugt aftur. Hvað í heiminum er jafn tilgangslaust og að raða sænginni á hverjum morgni?

Svar: Ekkert. Ekkert í heimi hér.

Þegar þú ert búin/n með hefðbundin húsverk og óhefðbundin (búin/n að sótthreinsa á bakvið eldavélina) getur þú farið í mál eins og að litaraða tannburstum fjölskyldunnar, raða heimilstækjunum í stafrófsröð, telja spilin í spilastokkum heimilisins, athuga ástandið á geðheilsu nágrannanna; nú, eða gera tilraunir með geðheilsu nágrannanna, t.a.m. smíðað eitthvað sem býr til hávaða, kveikt á hrærivélinni og skellt nokkrum grjóthnullungum í skálina. Þú getur skellt Celine Dion í græjurnar, kveikt á ryksugunni (þessari gömlu) og farið síðan út og fengið þér einn kaldan á hverfisbarnum (ekki Hverfisbarnum heldur barnum í hverfinu) á meðan synfónían hvín í gegnum veggi og gólf. Ég fékk hugmyndina að þessum samfélagslegu misþyrmingum frá nágranna mínum, sem hefur stundað þetta af ástríðu með hléum (ath. bestu pyntingarnar eru þessar sem eru á óreglulegri tíðni, sjá Pavlov og dalmatíuhundana hans).

3) Taka upp nýtt áhugamál

Ég ákvað um daginn að tileinka mér þekkingu á krukkulífríkjum (enska: terrarium, nerd fetish), m.ö.o. er ég farin að safna mosa og litlum plöntum og búa til svona lítinn garð í krukku og síðan set ég þetta út í glugga og gestirnir sem koma inn halda að ég hafi verið dópuð inni á dagdeild geðsviðs LSH síðustu átján árin, föndrandi allan daginn.

Þegar ég útskýri þetta hinsvegar fyrir fólki, þ.e. að ég sé í rauninni að þessu á nóttunni þegar ég á að vera sofandi, að ég laumist í 90's Adidas buxunum mínum með loðhúfu í peysu af Baldri út í garð og plokki upp mosa og rætur með ísskeið, þá finnst gestunum þetta auðvitað ekkert scary.

I put the frík in krukkulífríki.

4) Naflaskoðun og rýni í fortíðar-samskipti við þína nánustu og/eða alla sem þú hefur hitt á ævinni

Ertu búinn að sinna systkinum þínum undanfarið, jú eða foreldrum þínum?

Hvað með vini þína?

Eigið þið samleið?

Hefur þú staðið þig í náminu?

Hefur fjölskyldan orðið fyrir vonbrigðum með þig?

Hefur þú gert mistök síðustu vikuna sem þú gætir velt þér upp úr?

En síðustu árin?

Eða síðan þú fæddist?

Hefur þú prumpað í rúminu með ástinni þinni?

Dastu þegar þú varst barn, fyrir framan svölu krakkana?

Eða þegar þú drakkst of mikið í framhaldsskóla?

Þú getur alltaf fundið eitthvað til að sjá eftir og hata sjálfan þig fyrir og það er hægt að stunda mjög fjölbreyttar sjálfspyntingar með því að spila aftur og aftur, jafnvel í ýktri útgáfu, stærstu mistök lífs þíns.

Hvað þú hefðir getað gert betur, eða verr. Eða bara öðruvísi.

Möguleikarnir eru endalausir:

Hvað ef allir hefðu verið naktir þegar þessi viðburður átti sér stað, hvernig myndi það líta út?

5) Sjálfsfróun, m.ö.o. persónulegt blogg með allskonar listum eins og til dæmis tónlistum, en þeir svala ýmsum hvötum t.a.m. athyglissýki og geta einnig hjálpað til við að skapa þá ímynd sem þú vilt að ferðalangar netheima hafi af þér. Þú verður að ganga úr skugga um að tónlistin sé töff og mjög móðins, og helst eitthvað sem fæstir hafa heyrt áður, eða hefur bara heyrst neðanjarðar. Mundu að það er vinna að vera hipster en sú vinna skilar sér.

Dæmi um slíkan lista:

Music to make sweet hipster lovin to:

Myndlistar eru líka skemmtilegt fyrirbæri, en pinterest.com er frábær vettvangur til að deila moodboards eða inspiration boards, eins og ég kýs að kalla það.

Hér er t.a.m. inspiration-boardið fyrir lokaverkefnið mitt í skólanum.

Bónus atriði:

Þú getur líka verið bara reið/ur heima hjá þér og farið í huganum yfir öll skiptin sem þú hefur sagt fólki frá því að þú sért í kvikmyndaskóla.

EXT. LAUGAVEGUR - DAGUR

VIÐMÆLANDI (30) klæddur úlpu frá 66N og KVIKMYNDANEMI (26) úfinn, í götóttum sokkum, trúðaskóm og Kraft-galla mætast á förnum vegi. Það rignir á hlið og stólar fjúka.

VIÐMÆLANDI

Ó, æðislegt ertu í kvikmyndaskóla?

KVIKMYNDANEMI

Já, ég er í kvikmyndaskóla

VIÐMÆLANDI

Oh, æðislegt! Er það ekki gaman?

KVIKMYNDANEMI

Jú, eða þú veist, þetta er bara nám og...

VIÐMÆLANDI

Ertu þá í þarna Kvikmyndaskóla Íslands?

KVIKMYNDANEMI

Já, það er hvergi annarstaðar hægt að læra þetta á landinu og...

VIÐMÆLANDI

Æði, fór hann ekki á hausinn? Er hann ekki hættur?

KVIKMYNDANEMI

Jú, ég er að ljúga þessu öllu. Ég er í rauninni að vinna á sambýli í Breiðholtinu og allt samtal okkar fram að þessu var lygi.

VIÐMÆLANDI

Oh, geg't! Mig hefur alltaf langað svo að leika í mynd.

KVIKMYNDANEMI

Já, ókei, ætlaðir þú þá í leiklist eða...

VIÐMÆLANDI

Oh, flott, gott hjá þér að gera eitthvað svona skemmtilegt. Er þetta ekki dýrt?

KVIKMYNDANEMI

Baunir á móti því að eyða ævinni í að vinna við eitthvað leiðinlegt.

VIÐMÆLANDI

Ha?

KVIKMYNDANEMI

Jú, ógeðslega skemmtilegt. Er að leira allan daginn. Elska það.

Misskilin ádeila og kvenfyrirlitning í sjónvarpinu

2012-05-19T00:56:00.001Z

Sjónvarp.
Hvort sem þú horfir á viskídrekkandi uppa í Mad Men, kynóðar vampírur í True Blood, eða ljósblátt miðaldadrama í The Game of Thrones, þá er ekki hægt að neita því að kynlíf er oftar en ekki rauður þráður í leiknu sjónvarpsefni nútímans. Eiginlega bara alltaf. Þetta eru oftar en ekki ástarsögur klæddar í períódu, hetjusögur sem við heyrum aftur og aftur og elskum að heyra.

Don Draper úr Mad Men

Don Draper Mad Men þáttanna, klukkustundardrama (one hour drama) sem gerist um miðbik síðustu aldar í auglýsingabransanum á Manhattan, er kvennaljómi með vafasama fortíð og óvéfenglega hæfileika í starfi, síeltur af fortíðardraugum og eigin breyskleika. Hann er gallað alfa-male og endurspeglar mögulega týnda karlmennsku okkar kynslóðar, á sama tíma og hann varpar ljósi á "hina gömlu góðu tíma þegar ídealísku kynjahlutverkunuma var öðruvísi raðað".
Hann færir þó fórnir og fórnar jafnvel eigin hamingju fyrir velferð fólksins sem hann elskar.

Sookie Stackhouse og Bill Compton úr True Blood

Það má auðveldlega finna samsvörun fyrir þennan karakter í þættinum True Blood, en þar er aðalhetjan okkar Sookie Stackhouse ástfangin af vampírunni Bill, sem er einstaklega þokkafull vampíra með vafasama fortíð og óvéfenglegt vald, góð sál í líkama ófreskju sem er eltur af fortíðardraugum og eigin breyskleika og þarf að fórna eigin hamingju fyrir velferð fólksins sem hann elskar. Kunnulegt?

Hann er ekki aðalpersónan, en er samt sem áður með allt ákvörðunarvald og leiðir söguna fullkomlega líkt og aðalkarakter myndi annars gera. Hann leysir málin með eigin greind og útsjónarsemi og samvisku á meðan Sookie Stackhouse bíður undantekningalaust eftir því að sér verði bjargað, eða hún nýtir sér yfirnáttúrulega hæfileika sína til bjarga málunum, þá sjaldan sem karlhetjurnar í umhverfi hennar bregðast. Mennirnir sem hún laðast að eru undantekningarlaust ofbeldisfullir, hafa á einhverjum tímapunkti ætlað eða reynt að drepa hana, en það er eitthvað sem kveikir greinilega í henni og það er matreitt þannig að áhorfendur efast ekki eitt augnablik.

Ef við tökum fyrir staðlaða karaktera í True Blood, - því að það er jú yfirleitt þannig í allri sagnahefð að finna má samsvörun með ákveðnum lykilpersónum, þá er það nokkuð ljóst hverskonar karakter Sookie Stackhouse er. Hún er hrein mey, hún er saklaus, hún er heiðarleg, hún er sérstök. Hún er fullkomin andstæða vampírunnar sem hún fellur fyrir, manns sem þráir að drekka úr henni blóðið, og úr öllum manneskjum í rauninni. Í rauninni erum við í svipuðum vandræðum hér og í annari vampírurómantík nútímans (sjá Twilight t.a.m.), yfirleitt verður aðalkvenpersónan ástfangin af ofbeldissjúkri ófreskju og raðmorðingja sem langar að drepa hana og svala náttúrulegum fýsnum (sem í þessu tilfelli eru blóðdrykkja) en ástin þvælist fyrir. Sookie Stackhouse er einstaklega mikið fórnarlamb aðstæðna, allt í kringum hana er botnlaus viðbjóður og hún hefur örugglega næga áfallastreituröskun til að deila með hverjum einasta manni á Indlandi, og eiga slatta í afgang.

Kynlífssenur í sjónvarpsefni virðast verða grófari með hverju árinu og þar eru True Blood þættirnir engin undantekning. Ofbeldi, valdníðsla og sifjaspell, nauðganir, vændi og önnur mannleg eymd sem tengist á einhvern hátt kynhegðun manna er síðan notuð til þess að krydda frásögnina, með misjöfnum árangri.

Mad Men finnst mér vera með einhverja þá skemmtilegustu persónusköpun sem ég hef séð, karakteraþróunin er lifandi og þættirnir haldast ferskir hverja seríuna á eftir annari.

Þar er verið að skoða þennan gamla tíma, samfélagsgerðina og kynhlutverkin eru í forgrunni. Konur þurfa að berjast harkalega fyrir tivist sinni á öllum sviðum og karlmönnum er sniðinn þröngur stakkur í stöðluðu hlutverki. Tekist er á við þung málefni eins og skilnaði, alkóhólisma, þunglyndi og fleira í þeim dúr. Fjallað er um samkynhneigð í einhverjum þáttana, og kaldur veruleiki þess tíma dreginn upp, þegar samkyhneigður lífsstíll var ekki möguleiki.

Þættirnir eru ádeila, þar sem þeir byggja á nokkuð raunsæislegri meðferð á veruleika sem var og er enn á sumum sviðum mannlífsins. Þeir eru ádeila vegna þess að þeir eru vísun í raunveruleikann, og þeir segja frá, nokkurnveginn án þess að taka afstöðu. Það að sýna senur þar sem karlar tala niður til kvenna, áreita þær og niðurlægja, en þetta á afsakanlegt erindi í þættina þar sem framsetningin er á þann veg að hún þjónar sögunni og þemanu.

Og aftur lítum við á True Blood. Það eru fantasíuþættir sem gerast að einhverju leyti í veruleika sem við þekkjum, þ.e. suðurríkjum Bandaríkjanna. Þeir gerast í nútímanum og hlutir eins og farsímar, fjölmiðlar og bilaðir bílar eru til staðar. Að einhverju leyti hefur Alan Ball stuðst við þá samfélagsgerð sem blívar þarna suður frá, þ.e. sterk trúarmenning og stöðluð kynhlutverk út frá því.

Þættirnir eru ótvíræð ádeila og í raun má færa sterk rök fyrir því að þar sé verið að taka fyrir fordóma gegn samkynhneigð, en höfundur er sjálfur samkynhneigður og skrifar gjarnan sína eigin baráttu fyrir ástinni inn í verkefnin sín, og þetta má líka sjá í þáttunum Six Feet Under, sem mér finnast alveg frábærir. Í True Blood má líka sjá samsvörun við réttindabaráttu svartra í Bandaríkjunum, og í rauninni alla mannréttindabaráttu, en í þáttunum eru vampírurnar þjóðfélagshópur sem er að reyna að berjast fyrir tilvist sinni og öfgahópar frá báðum hliðum ógna friðinum. Þar er hinn stærri söguheimur þáttanna, einskonar ytri heimur sem við finnum fyrir í gegnum persónuleg samskipti karaktera.

Síðan erum við með þáttinn The Game of Thrones, en ég er nýlega byrjuð að fylgjast með þeim eftir ótalmargar ábendingar um þessa ágætu þætti.
The Game of Thrones eru fantasíuþættir, en þeir gerast í einskonar ævintýraveröld í ímynduðu landi sjö konungsríkja. Þar eru drekar, riddarar, prinsessur og yfirnáttúrulegir hlutir hluti af daglegri veröld persónanna. Höfundi eru engin takmörk sett og þar sem þættirnir eru alfarið fantasía. Hann þarf ekki að eltast við neitt annað en eigin smekk og ímyndunarafl.

Þessvegna finnst mér ofboðslega skrýtið að notast við samfélagsgerð á borð við þá sem er í þáttunum,. þar sem konur eru kúgaðar, þeim er nauðgað, þær eru seldar og metnar eftir útliti en ekki getu. Ég endurtek að þessir þættir eru ekki períóda, það er ekki verið að vísa í neinn ákveðinn tíma.

Drogo konungur og hin þrettán ára Daenerys

Þegar maður skoðar kvenpersónurnar eru þær enn og aftur mjög valdalausar og taka ekki stórar ákvarðanir sem hafa áhrif á eigin líf, og þeim er ætlað að vera eiginkonur og mæður fyrst og fremst. Þær eru kannski settar þannig fram í upphafi, en það stenst ekki nánari skoðun. Sú kvenpersóna sem alla jafna er nefnd sem sterkust er þrettán ára stúlka með hvítt hár og blá augu, hin íðilfagra Daenerys, sem er seld í hjónaband af hinum illa bróður sínum. Nýji eiginmaðurinn er konungborinn, er mun eldri en hún og nauðgar henni trekk í trekk frá upphafi samlífs þeirra. Hann stendur fyrir þjóðflokk sem ítrekað er vísað til í þáttunum sem villimanna, en eina litaða fólkið í þáttunum er hluti af þeim þjóðflokki, þannig að því verður ekki neitað að þættirnir standast ekki alveg skoðun hvað kynþáttamismunun varðar, eitthvað sem maður sér aftur og aftur. Konur sem eru dökkar á hörund eru settar í samhengi við náttúruna, líkt og þær séu tengdari henni en ljósari kynsystur þeirra. Afríka og skógurinn eiga að kallast á í heilalausum díalóg við þá staðreynd að þær eru dekkri á litinn en hinar ljósu prinsessurnar.
Nema hvað, hvíthærða prinsessan sem er komin í hjónaband með dökka villimanninum ákveður að fá ráð hjá vændiskonu við hirðina um það hvernig hún getur gert manninn sinn ánægðan og þau geti farið að njóta kynlífs saman. Af því að sjálfsögðu er það einmitt það sem er efst í huga 13 ára nauðgunarfórnarlambs (?). Hún hefur semsagt þennan metnað í að þjóna nauðgara sínum í rúminu. Og á endanum verða þau ástfangin. En ekki hvað.
Þetta nær auðvitað ekki nokkurri átt, allir sem hafa lifað lengur en einn vetur átta sig á því að konur verða ekki ástfangnar af nauðgara sínum og svo fara allir og fá sér blöðrur og ís. Og mér finnst eitthvað mikið að þegar karakterinn sem á í hlut er 13 ára. Kynlífs- og nektarsenurnar eru bæði grófar og grafískar og mér finnst þetta vera á mjög gráu svæði og ég get ekki alveg skrifað undir þetta sem skemmtiefni.
Annar virkur kvenkarakter í þáttunum er önnur lítil stelpa, að vísu yngri, ég held að hún eigi að vera 9 ára gömul. Hún er sett fram sem alveg svakaleg strákastelpa (afhverju getur hún ekki bara verið stelpu-stelpa en verið samt sterkur karakter?) og hún svarar föður sínum fullum hálsi þegar hann segir henni að hún eigi að vera dama og ala syni, hún tjáir honum að hún hafi ekki áhuga á því.

Sem væri rosa fínt, ef karakterinn væri ekki bara lítið barn. Þetta er annars mjög algengt með kvenkaraktera sem synda á móti straumnum, að skrifa þá inn sem börn, til þess að hrista ekki stoðirnar of mikið.

Þegar ég set spurningarmerki við þessa hluti, þá hef ég heyrt að þessi svakalega kvenfyrirlitning og ógeðslega meðferð á konum í þáttunum eigi sko að vera ádeila.

Ha?

Ég sé ekki ádeiluna. Ég sé bara frekar klámfengið skemmtiefni sem gerist í söguheimi þar sem konur eru lítið annað en skraut sem hægt er að ríða.

Nokkur góð ráð til að minnka streituna

2012-05-13T22:28:00.002Z

Þú getur líka gefist upp, keypt þér post it miða, og litið svona út

Ég hata að vera stressuð. Það klæðir mig illa og ég verð leiðinleg. En stundum getur maður ekkert að því gert og ekkert er eftir nema plata hugann til að halda að heimurinn sé í raun og veru ekki að farast. Ég er með nokkur trikk uppi í erminni við þessum vágesti, stressinu, og ákvað að deila þeim með lesendum:

1) Þá er gott að skoða hlutina í stærra samhengi. Sjáðu fyrir þér sjálfa(n) þig eftir ár og spurðu: Hefur þessi hlutur áhrif á líðan mína eftir ár? Ef það er ekki nóg, farðu þá tvö ár fram í tímann. Það er yfirleitt nóg til að koma taugunum aftur á sinn stað. Að minnsta kosti virkar það hjá mér. Flest sem angrar mig eru smávægileg atvik sem yfirleitt snúa að samskiptum við fólk sem er í ójafnvægi eða upplifir einhverja smámuni sem stórvægileg vandamál. Stundum er þetta tiltekna fólk maður sjálfur.

Bað með tölvunni er hinsvegar ekkert rosalega góð hugmynd

2) Að fara í bað er algjör snilld. Sérstaklega með bók. Þegar ég var lítil las ég einhverja fáránlega grein um það hvernig maður ætti að fara úr fötunum í 20 mínútur eftir hvern vinnudag. Rökin voru þau að maður þyrfti að klæða sig úr vinnunni. Þegar maður fer í bað kemur maður líkamanum í allt annað umhverfi og ekki skemmir að maður er að dekra dálítið við sjálfan sig í leiðinni. Bókin kemur huganum líka á annan stað. Það er mjög gott að lesa eitthvað fyndið. Skildu Umberto Uco eftir á náttborðinu og kipptu David Sedaris með í staðinn.

3) Farðu í ræktina. Ef þú átt ekki ræktarkort, farðu þá út að hlaupa og kauptu þér ketilbjöllu, jógamottu og ökklalóð í Hagkaup og létt lóð í Tiger. Ég kýs seinni valkostinn einfaldlega vegna þess að mér finnst leiðinlegt að fara á mis við útivist þegar ég er að hreyfa mig, og ég er svo mikil DIY týpa að ég get ekki einusinni notað gleraugu. Þegar maður er stressaður er líkaminn fullur af streituefnum og það er aðeins ein leið til að losa þessi efni út úr líkamanum, og það er með hreyfingu. Ég veit að það síðasta sem mann langar að gera eftir langan dag er að fara út og svitna eins og api á flótta en það margborgar sig og ekki skemmir fyrir að maður lítur betur út og til lengri tíma mun líkaminn þakka manni fyrir að velja þennan valkostinn umfram djammið eða tölvuleik.

4) Kynlíf. Það þarf ekkert að útskýra það nánar. Þú getur gert það með sjálfum/sjálfri þér eða öðrum, konum og/eða köllum. Voða gaman og klassísk leið til að losa um streitu.

Kannski viltu teikna frosk?

5) Fáðu þér te og teiknaðu mynd. Það er ótrúlega róandi að teikna og þú getur líka teiknað þig frá því sem er að angra þig. Þú getur farið á youtube og flett upp art-therapy ef þú ert ekki sannfærð(ur). Ef þú ert góður að teikna getur þú meira að segja teiknað vandamálið í burtu. Ef þú ert lélegur að teikna getur það hinsvegar aukið enn frekar á streituna, en þá er einmitt lóðið að nota:

6) Tónlist! Slakandi tónlist. Ég alls ekki týpan í það og ef ég kveiki á slakandi tónlist og leggst upp í sófa þarf ég ca. 30 mínútur til að jafna mig á kjánarhrollinum, en það myndi aldrei takast þar sem ég hef ekki eirð í að sitja kyrr og hlusta á panpipe Celine Dion í 2 mínútur og hvað þá meira. Hinsvegar virkar þetta fyrir sumt fólk, amk segja þeir sem selja svona tónlist að þetta rói fólk

7) Peningar! Ef þú átt pening skaltu eyða honum í nudd.

8) Talaðu við einhvern sem er klárari en þú, og hefur gengið í gegnum eitthvað sem lætur vandamálin þín líta út eins og skít á priki. Elliheimilin eru full af þessum einstaklingum.

Tóti tannlæknir var með app sem sjúklingar hans gátu notað

9) Snappaðu á fólkið í þínu næsta umhverfi. Það getur hjálpað að öskra hressilega á fólk, og fara síðan að grenja þegar tilfinningarnar hafa borið mann ofurliði. Þetta er hinsvegar ekki mjög félagsvæn aðferð og ef þú notar þetta að jafnaði sem streisulosandi aðferð er líklegt að þú eyðir eilífðinni í einsemd.

10) Farðu á fyllerí og vaknaðu í öðru landi. Sumir nota þessa aðferð mjög oft en þeir lenda oft í þeim vítahring að vera búnir að drekka frá sér allt vit og fjármuni, þannig að ég mæli alls ekki með þessari aðferð fyrir nokkurn mann þar sem hún skilar engu nema veseni og eyðir heilasellunum á methraða.

Asnalegasta slys lífs míns

2012-05-12T16:15:00.002Z

Ég er ekki Spiderman. Ég er heldur ekki Batman. Það er mjög gott að ég sé ekki ofurhetja, vegna þess að ég lendi í asnalegusu slysum sem ég hef heyrt um.

Ég var semsagt í vinnunni og fékk 30 kg gínu ofan úr höfuðið úr 2 metra hæð. Það var hressilegt blóðbað og sjúkraflutningamennirnir voru tvífarar Will Ferrell og Jason Segel.

Jason Segel sjúkraflutningamaður

Það verður ógeðslega fyndið eftir svona viku, þegar skurðurinn er gróinn. Ég er með viðbjóðslegt mar á höfðinu og hárið mitt er í blóðkleprum.

Læknarnir sögðu mér að ég hefði verið ótrúlega heppin. Ég held að það sé rétt, og sendi eitt risastórt takk út í alheiminn. Þetta hefði getað farið svo miklu verr.

Ég er úr leik næstu 3 dagana. Bíð bara eftir að matarlystin komi svo að ég geti byrjað að hafa það náðugt.

Ég er annars rosalega fær í að lenda í svona fáránlegum slysum. Ég hljóp nefnilega á veg í Laser tag um árið. Hef líka brotið á mér fótinn eftir að hafa hjólað á steypta tröppu. Sem er líka töff.

Óvart-handabandið

2012-05-09T18:38:00.003Z

Bongóblíða úti og 38 gráður C í höfði mér. Búin að vera með fjárans pestina á fjórða dag og hún virðist engan endi taka. Skrýtið, þar sem ég er búin að vera svo rosalega dugleg að slaka á og hef einmitt alls ekki staðið í stöðugum fundarhöldum út um allan bæ, sjálfskipuðum lærdómsbúðum fasismans og úti að hlaupa með lóðin. Enginn borgarbúi skal vera ósmitaður. Heilbrigðiseftirlitið ætti að setja mig í straff í Hveragerði.

Geyma mig ofan í Hveralaug þar til óbjóðurinn er farinn.

Að allri kaldhæðni slepptri (skrýtið orðalag) hef ég verið stórkostlega tillitsöm (mjög satt) við þessar bakteríur (áfram athugasemdir innan sviga) og legg mig fram um að gera líkama minn (sem er á góðri leið með að fá sixpack) sem verst í stakk búinn (stakk sem er hulinn smávegis fitu) til að ráðast á vágestinn (lengi lifi rjómaostur). Álagsfaktorum skal haldið í hámarki, ég horfi eingöngu á flókið spennuefni og þætti um sögu vísindanna og sé til þess að enginn partur af líkamanum fái hvíld.
Ég var búin að vera með svimaköst í þrjár vikur og orðin nokkuð viss um að ég væri komin með einhvern hræðilegan skammstafaðan sjúkdóm, en nú lítur allt út fyrir að það hafi bara verið flensufjandinn að banka.

Sem skammstafast WTF (Well, that's fantastic!)

Ég verð svo meyr og furðuleg þegar ég er með hita. T.a.m. var ég stödd á strætóskýli fyrir utan Kringluna í dag þegar Michael Sera look-alike með heyrnartól gekk inn í strætóskýlið, og í humátt á eftir honum eldri maður í kamellituðum frakka.
Kamellitaði frakkinn kveikti sér í sígarettu. Michael Sera horfði á hann, tók niður heyrnatólin og ávarpaði manninn: Viltu gjöra svo vel að reykja úti?

Frakkinn álpaðist út fyrir skýlið og ég var svo ánægð með Michael Sera að ég fór næstum því að gráta.

Þegar ég var komin inn í strætó og komin að Glæsibæ var nú mál til komið að fara að hringja bjöllunni. Ég gerði það. Sem er óvæntur snúningur í atburðarrásinni, ég veit. Á sama augnabliki var kona nokkur klædd bleikri úlpu (post-hipster: sjá skilgreiningu @eldri færslur) að staulast inn vagninn, ætlaði að grípa í staurinn sem var einmitt sá sami og bjallan mín var fest á (ekki í minni einkaeigu heldur sú sem ég ætlaði að hringja) og viti menn: Konan tók óvart í höndina á mér.

Að taka óvart í höndina á ókunnugri manneskju í strætó fær alveg sjö og hálft prump af tíu mögulegum á Vandræðalegt-á-almanna-færi skalanum.

Og hún bara starði.

Sem betur fer var ég á leiðinni út á næstu stöð.

Annars er Glæsibær svo furðulegt nafn, og furðulegur staður. Glæsibær er ekki glæsi-neitt, og er heldur ekki bær. Ætli þetta sé eitthvað gamalt bæjarheiti síðan fyrir sögu kaupstaðarins, var mögulega einhver bóndi á Glæsibæ í Gnoðarvogi?

Nei, sennilega ekki. Sennilega var þetta hugmynd einhvers sjöundaáratugs-markaðshárkals sem ætlaði sér að byggja glæsilegustu verslunarmiðstöð Evrópu, Glæsi-bæ. Kannski var sjónvarpsauglýsing alla daga nema fimmtudaga (af því að það var víst ekkert sjónvarp á fimmtudögum, maðurinn sem stýrði útsendingunni var nefnilega fimmtudagsbriddsari) Og mögulega var sjónvarpsauglýsingin með svona jingle "Bæ, bæ, ég er fairn í Glæsibæ!

Það besta við blogg er að þau krefjast einskis í samskiptafærni og ég get verið ófyndin í marga metra af internetblaðsíðum.

Ég er svo veik. Ég meina það. Ég er ekki bara að skrifa það til að fá vorkunn, ég heyri bara hálfa heyrn og hljóma eins og ég sé að tala í gegnum hundrað og tíu ára gamla hljóðupptöku. Og það er bara það sem ég heyri, sem er líkt og áður sagði helmingurinn af hroðanum.

Ég ætla að halda áfram að hósta í koddann minn, og fer fram á allsherjarvorkunn frá lesendum.

Ég hósta og ég á bágt. Ég er með þrýsting fyrir eyrunum. Mig svimar. Mér finnst óþægilegt að standa upp, ég er orkulaus, ég er með beinverki, mig verkjar í augun þegar ég hreyfi þau og ég svitna þannig að drýpur af mér. Mig dreymir undarlega og ég vakna ósofin. Hljóð pirrar mig, ljós pirrar mig og allskonar snerting og efni pirra mig. Lykt pirrar mig, Tom Cruise pirrar mig og sólin úti pirrar mig.

Ég endurtek: Vorkennið mér.

Gulrótarpenne og Jarvis Cocker

2012-05-06T22:25:00.001Z

Sundlaugin í ímyndaða heiminum mínum.

Megrunarlausi dagurinn að kveldi kominn. Ég sit hér, megrunarlaus og gleðisnauð af stressi, þó að það sé gaman í skólanum. Ég daðra við eigin eymd sem byggist á því að vera ekki akkúrat núna að drekka Prosecco, liggjandi í heitum potti með kertaljós allt í kring, Baldur hrjótandi á öxlinni og Jarvis Cocker með live flutning á sólpallinum á ítölsku sumarvillunni sem ég á í ímyndaða heiminum mínum.

Um er að ræða tegundina sem er með útsýni út á haf, og sundlaug sem rennur einhvernveginn saman við hafið, eða að minnsta kosti við sjóndeildarhring. Það þyrfti ekki að vera bókstaflegt þar sem ég er ekki ógeðslega kröfuhörð en þá myndi það líta út eins og þetta ágæta baðkar á Santorini á myndinni hér fyrir neðan.

Baðkar á Santorini

Á bakka við hliðina á mér eru kantalópubitar vafðir inn í hráskinku með smá parmesandassi. Mig langar að senda inn formlega umsókn til menningar- og menntamálaráðuneytisins, einskonar frumvarp að frídegi sem kallast skyldi Hálfvitalausi dagurinn. Landsmenn skyldu allir sem einn gangast undir próf þar sem vísindamenn í háþróuðum hvítum sloppum gætu gert vel útfærðar samskiptagreindarprófanir og þeir sem féllu á slíku prófi skyldu sendar í endurhæfingarbúðir á Neskaupsstað þar sem kenndir væru mannasiðir og þesslags. Þar væri líka tuðklefi þar sem fólk gæti tuðað út í eitt, í þartilgerða græju sem safnaði saman tuðinu og þjappaði því saman. Tuðinu, eða neikvæðu orkunni, yrði síðan safnað saman og það notað til þess að knýja eitthvert orkuverið, eða bara íslenska bílaflotann. Guð veit að ég gæti tekið mér nokkra klukkutíma í þessum fína klefa.

Sálin mín fannst í dós. Þetta kom í ljós þegar hún var opnuð.

Heimaskorið hvítt Amedei súkkulaði úr Frú Laugu er næs. Baldur er að laga Víetnamískt ískaffi og við erum búin að búatil svokallaða Condensed Milk, en það er mjólk sem er flóuð þar til hún er orðin þykk eins og hunang (hljómar viðbjóðslega, ég veit) og svo er blandað út í hana vanilludropum og sykri. Þetta er mjög gott og okkur eða að minnsta kosti mér, finnst við vera rosalega sjálfbær og heimsborgaraleg akkúrat núna.

En ég held áfram að leggja í kolvetnabankann tóma sút, það var jú pasta enn einn daginn. Fjórða daginn í röð. Ég gæti ekki fundið eitt einasta fátækt Afríkubarn til að vorkenna mér og það er ágætis mælikvarði á það hvenær maður á bara að halda sér saman. Að þessu sinni varð Gulrótarpenne fyrir valinu, en uppskriftin svohljóðandi:

Hráefni:
4 stórar gulrætur
Penne f. 2, ca. 3 dl.
Rauð paprika
Fetaostur í olíu (með sólþurrkuðum tómötum).
Sósan af heilum tómötum í dós (tómötunum haldið eftir)
Klettasalat
Krydd (Kjötkraftur, kjúklingakrydd, grænmetissalt, MSG, LSD eða álíka)
Fersk basilika
Svartur Pipar
Chilipiparblanda (uppáhaldið mitt fæst í "grinder" í Bónus og kallast Chili Explosion)
Salt
Parmesan ostur

Skerðu gulræturnar í meðalstóra bita, þ.e. 1/2 cm að þykkt. Þú getur líka beðið eftir því að þær skipti sér sjálfar en það hefur aldrei gerst hjá mér :(

Penne sett í saltvatn, látið sjóða í 2 mínútur, gulrótarbitunum þá bætt út í vatnið og pastað soðið áfram eins og segir til um á pakkanum.

Rauð paprika skorin í litla bita.

Dósin með heilum tómötum opnuð, sósunni hellt af tómötunum í skál. Fetaosti bætt samanvið, uþb 3 msk. Hrært saman, kryddað með Chili Explosion, svörtum pipar og ef þú átt kjúklingakrydd, kjötkraft eða álíka er það ekkert verra að henda smávegis af svoleiðis með. Paprikubitarnir fá nú að hoppa með, og síðan rífur þú samviskusamlega nokkur lauf af basilplöntunni þinni (eða nágrannans) og fleygir þessu út á glundrið. Hrærðu þessu saman. Gjörðu svo vel. Þetta er sósan.

Bíng, pastað er tilbúið. Núna hellir þú vatninu af gulrótarpenne-inu burt út í sjóinn og setur penneið og gulræturnar í skál. Síðan fallbeygir þú orðið penne á meðan þú hellir sósunni yfir penneið og gulræturnar.

Síðan tekur þú góða lúku af klettasalati og setur yfir herlegheitin.

Síðan grípur þú með þér saltstaukinn, parmesan ostinn og í rauninni hvaða ost sem þú finnur (fer eftir stresshormónum í líkamanum hversu mikið þú þarft) og sest að borðum.

En mitt líf?

Ekkert prosecco, enginn Jarvis. Bara gulrótarpenne og handritaskrif langt fram á nótt.

Sætt chili- og tómatapenne fyrir tvo

2012-05-06T11:32:00.004Z

Þar sem ég er nokkuð auralaus þessi misserin þá er pasta orðið nokkuð algengur réttur á borðum. Auðvitað hefði ég aldri getað kyngt þeirri staðreynd fyrir einhverju síðan þar sem það er svo skelfelega mekeð af kolvetnum í pasta, og setið í staðinn úti í horni með skyrdollu að drepast úr pirringi og næringarskorti, en mér er nokk sama núna þar sem ég er búin að finna bestu pastauppskrift í heimi.

Það er svo gaman að gera mat úr litlu, eða búa til nýjar samsetningar sem eru fáránlegar. Hvatinn til þess að gera svoleiðis kemur auðvitað úr því að hafa ekki efni á því að fara í búðina og einfaldlega nýta allt sem er í ísskápnum.

Hráefni:

Sætt chili og tómatapenne fyrir tvo

Penne (f. 2 pers, ca. 3 dl).
Blaðlaukur
1/2 bændabrie eða annar sambærilegur ostur
5 litlir kirsuberjatómatar (Við fórum á bændamarkaðinn Frú Laugu í Lauganesinu og komumst að því að við fáum betri og ódýrari kirsuberjatómata þar en í lágvörukjörbúðum).
McCormick kjúklingakrydd (Eða annað sambærilegt og minna e-efnadjamm).
Fersk basilika (490 krónur lífrænt, potturinn sem endist allt sumarið, fæst í Frú Laugu).
Rauð paprika
Chorizo frá SS (Bréfið kostar 280 kr í Víði)
Salt og pipar

Sósa:
Chilisulta (heimalöguð sem rífur í)
Tómatpúra
McCormick kjúklingakrydd
Salt

Parmesan.

Aðferð:

Sjóðum pastað. Eg er hrifnust af því að fara nákvæmlega eftir leiðbeiningunum á pakkanum og sjóða pastað alls ekki of lengi vegna þess að þá missir það bragðgæði.

Á meðan við sjóðum pastað skerum við hráefnin og lögum sósuna:

Fyrst skerum við blaðlaukinn (ca. 2 msk af fínt skornum lauk), kirsuberjatómatana í báta og paprikuna í meðalstóra bita (á stærð við nögl). Chorizo pylsan er skorin einnig, sumir kjósa etv. að steikja hana fyrst á pönnu en ég nennti því nú ekki í þetta skipti.

Sósan er með þeim einfaldari í bransanum:

2 msk af chilisultu á móti einni dós af tómatpúru. Ég notaði ítalska tómatpúru sem ég fékk á ítöskum dögum í Hagkaupum. Hún er frábær á bragðið og það þarf ekki einusinni að nota dósaopnara, sem er auðvitað alltaf kostur fyrir fólk sem hatar að vaska upp. Stærðin á þeirri dós er sú sama og á Heinz tómatpúru, stærðin líkt og á lyfjaglasi.

Við setjum sósuna í litla skál og berum hana fram til hliðar.

Bíng! Pastað er tilbúið.

Ég helli vatninu af pastanu og skelli því í skál, betra er að nota djúpa skál vegna þess að hún heldur hitanum betur. Þá setjum við brie-ostinn út á og hrærum hann niður. Hann bráðnar merkilega hratt og gefur pastanu æðislega áferð svo ekki sé minnst á bragðið.

Skellum restinni af hráefninu út í, grípum smá ferska basilku úr eldhúsglugganum og skellum yfir réttinn. Ekki verra að halda eftir nokkrum kirsuberjabátum til að setja efst. Síðan setur maður vel af svörtum pipar yfir. Ég salta yfirleitt matinn minn sjálf og býð heimilismönnum upp á sömu þægindi, þannig að ég forsalta ekki réttinn en hef staukinn á borðinu.

Megrunarlausi dagurinn

2012-05-06T02:18:00.001Z

Þar sem veskið mitt hefur verið í megrun síðustu misseri og er núna í kringum size 0, er ekki úr vegi að ég fari sjálf í megrun, og með heppni gæti ég endað í size 0.

Grín. Það væri ekki fínt á mér. Ég þarf að vera að minnsta kosti í 4 til þess að hræða ekki fólk. Hundar hlaupa ýlfrandi í burtu og trúboðar falla í stafi og bjóða mig velkomna aftur til jarðar.

Eins skyrdós á dag kemur línunum í lag en þá er eitthvað mikið að.

Ég held að maður upplifi sig alltaf dálítið eins, hvað þyngd varðar. Þegar ég missti einhver 10 kg fyrir uþb ári síðan, upphaflega vegna álags sem síðan þróaðist út í áráttu, þá fannst mér alltaf svo undarlegt þegar ég var t.a.m. að selja föt, að viðskiptavinir ávörpuðu mig með frösum á borð við "Nei, ég get ekki keypt þennan bol, þetta er bara fyrir svona mjónur eins og þig". Ég hef aldrei verið mjóna, og ég verð það aldrei. Ekki í höfðinu.

Skrýtheit þyngdarmenningarinnar eru óræð botnleysa. Auðvitað ótrúlega vandmeðfarið, þar sem þyngd er hin gullni eiturörvafroskur samræðulistarinnar. Snertu það einusinni og þú ert eiginlega dauð/ur. Ég þurfti að fara á google og leita uppi hluti sem maður deyr af snertingu við. Komst að því að það er hægt að snerta allskonar dót á borð við úraníum, án þess að geispa golunni. Ég vissi það ekki.

Þegar talað er um þyngd, og þá einkum og sér í lagi í kringum konur þá er hin gullna regla að finnast maður vera feitur. Sama þó að þú hafir fengið magavírus eða ógeðslegan garna-orm sem borðar allt sem þú lætur ofan í þig og rifbeinin á þér flauti í vindinum. Alveg sama. Þér á að finnast þú vera ógeðslega feit. Oj, oj, hvað þér finnst þú vera feit. Annars fær maður bara augngotur frá fólki sem heldur að maður hafi tekið Dale Carnegie of langt og hafir vogað þér að fá þér eitthvað viðbjóðslegt sjálfstraust. Hún hlýtur að sniffa kók með Cherriosinu þessi.

Og í ljósi þess að ég hef verið í neðri mörkum kjörþyngdar síðustu misserin, - en líður alls ekki þannig þó að vigtin segi það (ég vil meina að hægrimenn, vigtar og köngulær séu með eitthvað misjanft á prjónunum en ég hef bara ennþá ekki komist að því hvað það er) þá finnst mér alltaf skrýtið þegar fólk "hrósar" mér fyrir að vera grönn. Eins og það sé afrek, eða eitthvað sem maður á að vera stoltur af. Líkt og það beri vott um óvéfenglegan sjálfsaga. Og þar sem ég á erfitt með að aðlagast þeim veruleika að ég sé ekki lengur jafn mjúk og ég var, þá geri ég oft grín að þessum kommentum. Húmorinn minn og þyngdargrín er hræðileg blanda.

"Já, vá ég er ekkert smá mjó, ég er búin að vera með niðurgang í átta mánuði, hárið er líka farið að detta af".

Dauðaþögn. Hinn velmeinandi sessunautur starir á mig eins og ég sé á geðsjúku egótrippi og hin stórfenglega gjöf sem mér var gefin í formi fallegra orða um frábæran árangur minn í fegurðarólympiuleikunum hefur verið svívirtur. Hneisa.

Talandi um að vita ekki hluti. Ég veit skammarlega lítið um bandaríska landafræði. How do you like Nevada? I don't know. Where is it?

Ég komst að því mér til ómældrar gleði að ég er ekki ein um þetta (ég hélt að það væri bara ég og fátæku börnin úti í heimi) og hámenntuðu háskólavinir mínir voru rekin á gat (rétt eins og ég sjálf) þegar ég spurði þau hvort að þau vissu í hvaða fylki Washington DC er. Ég hélt fyrst að það væri í Washington state, en það gat ekki passað vegna þess að ég veit að Washington state hýsir Seattle og grunge-ið og það er alltsaman fyrir vestan, og einhverstaðar á minni stuttu ævi hafði ég aflað mér þeirrar vitneskju að WDC er inni í landi. Mikið svakalega langar mig annars til Seattle og borða rækjur og finna Frasier Crane. Finna andardrátt hans á hálsinum. Djók. Meinti þetta ekki. Oj. En það er ekki í fylki, það var niðurstaðan. Það fær einhverja undanþágu eins og Vatíkanið.

Ég held að ég héldist ekki í vinnu ef ég byggi í bandaríkjunum. Við Baldur borðuðum svo mikið í síðustu New York ferð að við komumst ekki einu sinni inn á söfnin. Ekki vegna offitu heldur vegna þess að við vorum of upptekin við að rymja yfir rjómaostabeyglum á misfínum diner-um. Frelsisstyttan mátti bara fara í rassgat á meðan við borðuðum okkur í gegnum borgina í hálfan mánuð. Mig dreymir enn frosnar margarítur, möndlur með kanilhjúp og mozzarella ostinn. Oh, oh.

Ég er búin að hanga yfir vefsíðunni pinterest undanfarið. Ég er búin að vera í stafrænum sleik við þetta format, og það af góðri ástæðu.

Hvað er pinterest?

Pinterest er yndisleg síða sem gerir manni kleift að skipuleggja og deila öllum fallegu og sniðugu hlutunum sem maður finnur á vefnum. Einskonar stafræn korktafla fyrir fagurkera, sælkera og leirkerasmiði.

Fólk notar síðuna að skipuleggja brúðkaup, skreyta heimilin, skipuleggja veislur og finna sniðugar uppskriftir. Svo er annar fítus, sem er að maður getur flett korktöflu- albúmum hjá öllum sem eru með aðgang á síðunni. Þessi síða er skemmtileg leið til að uppgötva nýja hluti, eyða tímanum, falla í fögum í skólanum, vera seinn í vinnuna, hundsa makann og fá innblástur frá fólki sem er gáfaðara og betur klætt en maður sjálfur. Maður þarf að sækja um aðgang en það er nokkuð auðsótt mál.

Ég er að sjálfsögðu búin að vera dugleg að setja saman töflur, t.a.m. setti ég upp eina í dag í tilefni af megrunarlausa deginum. Hún heitir Beauty is not a number. Ég elska þegar ég get sameinað áhuga minn á tísku og pólitíska rétthugsun (sem stenst pottþétt ekki nánari skoðun en þá skulum við bara ekkert vera að því).
Þar hef ég safnað saman nokkrum myndum af hinum svokölluðu plus-size models, þ.e. yfirnáttúrulega fallegar konur sem leyfa sér, almáttugur, að nærast á mat. Oj, oj. Það er ágætt að öðlast stundum óraunhæfa fegurðarstaðla frá ljósmyndum af konum sem vega meira en nýfædd lömb. Lömbin segja me á Íslandi. Sjálfhverfu gerpi. Ég get ímyndað mér að enskumælandi finnist það fyndið.

Þarna er líka margt fleira, eins og fullkomlega óraunhæfa brúðkaupsskreytingaalbúmið mitt, og Vor 2012 albúmið mitt sem er jú einmitt það sjálfhverfasta sem ég hef gert - á eftir þessu bloggi. Og síðast en ekki síst: Yndislega uppskriftaalbúmið sem fær mig til að gráta majonesi. Það er svo mikið af sniðugum uppskriftum þarna að mér endist ekki ævin til að gera helmingnum af því skil.

Svo eignast maður fullt af "vinum" á síðunni, sem síðan kallar "followers" sem myndi útleggjast á íslensku "eltihrellir" en þessi tegund af eltihrellum klórar egóinu á bakvið eyrun og sendir manni ekki nafnlaus kattarhlandslyktandi mixtape í pósti þannig að það er allt í lagi.

Trúboðatangó

2012-04-30T18:15:00.000Z

Að nota almenningssamgöngur á Íslandi er dálítið eins og að vera í 7D útgáfu af low budget mannfræðistúdíu. Lyktin, hávaðinn og sjónræn upplifun svíkur engan, og fastir liðir eins og venjulega eiga heima á ákveðnum leiðum. Austurbæjarrónar og Verslókrakkar, íþróttatýpur og brosandi túristar. Rýmið er afmarkað og tíminn líka. Svo er þessu öllu lokið, maður stígur út í hversdagsleikann með hvissi, kannski rignir á hlið þann daginn, þó að það sé júní.

Þú gengur inn í næstu matvörubúð og sérð þér til skelfingar gamalt skot hangandi í búðinni á spjalli. Undan plastjakkanum hans glittir í hala og hornin standa upp úr brilljantíneruðu hárinu. 190 á hæð og það hans helsti mannkostur. Austur þýska útgáfan af Glanna glæp með greindarvísitölu brauðristar. Áhugamál: Útlitið. Hverjum var ekki sama í gamla daga, þá var nú gott að vera vitlaus. Þá var það bara fínt og rímaði ágætlega við áhugamál mitt: Viðurkenningu. Þroskuð og betri manneskja í dag 2012 en ennþá og alltaf er jafn ósmart að vera bitur yfir eigin heimskupörum.

Þú rankar við þér með fulla körfu af allskonar drasli sem þú ætlaðir aldrei að kaupa. Hundasjampó, maísstöngla. Ég á ekki hund. Vonandi sá hann mig ekki. Afhverju er valkvætt minnisleysi bara í sjónvarpsþáttunum? Flest annað er nefnilega til í raunveruleikanum. Eins og tildæmis trúboðar.

Sólin kemur á óvart og birtist rétt áður en vagninn kemur. Gulur Bónuspoki, rauður varalitur. Svartir lakkskór eins og á sveitaballi sextíuogfimm. Í þröngu pilsi. Boris við hliðina á mér frá toppi til táar í '95 dressinu. Það er eiginlega komið hringinn. Póstmódernisminn gerir Austur-Evrópska lúkkið bara skrambi smart og þessar pallíettur á gallabuxunum, vöfflurnar í hárinu og þröngi hlírabolurinn og 90's jock-dúnúlpan er eiginlega bara orðið íronískt og svona helvíti töff.

Trúboðarnir nálgast. Velta sennilega fyrir sér útanginum á mér. Babýlonshóran með rauða varalitinn sem situr þarna og sleikir þennan hálfa sólargeisla sem hefur hætt sér niður í landið. Henni skal bjargað og það strax.

Sæl. Má segja þér frá kærleikanum og (...)
Ég velti fyrir mér hvort að þessi runa sé öll íslenskan sem hann kann. Ef ég færi til dæmis að spyrja hann skoðanir hans á hinum fullkomna uppskerutíma kantalópu. Hvernig fílar þú litinn á sætunum á Þjóðarbókhlöðunni? Homeblest - Gott báðu megin?

Minnist þess þegar ég bjó í kofaskrifli i 101 Reykjavík og líf mitt var ekki allskostar ósvipað samnenfndri mynd eftir bókinni hans Hallgríms Helgasonar. Tíu ára minning. Íbúðin lyktandi af kattahlandi og lítið mál að pissa og spæla sér egg samtimis. Sturtan ofan á klósettinu, örbylgjuofninn inni í stofu og einhverjir síðhærðir gaurar sem hétu einhverjum nöfnum að reykja gras í anddyrinu. Futurama og Pink Floyd, núðlusúpa og Drekaborgari. Í gamla daga.

Þegar vinkona mín varð fyrir trúboði í strætó. Sá sem olli trúboðinu var svo myndarlegur og ekki skemmdu svörtu jakkafötin. Ágætis tilbreyting frá íslensku Spútniklúðalegu pre-hipsterunum með lopahúfur úr spútnik og How to Kill a Mockingbird upp úr rassvasanum. Hámark dagsins sojamjólk með byggi, fer ljúflega niður með jónunni og vesturlandasamviskubitinu.
Já trúboðinn var sætur og hún var sko alveg til í að læra um Guð, heima hjá sér, kannski bara næsta þriðjudag?

Heima hjá sér var nefnilega líka heima hjá mér. Ding dong.

Næsta þriðjudag mætti kauði með vin sinn í eftirdragi og stóra tösku af bókum um kærleikann.
Vinkonan löngu búin að gleyma fyrirhuguðum trúboðatangó og fraus þegar hún sá hver var fyrir utan.

Ég þaut inn í herbergi, undir sæng. Gægðist fram með úfið hár, hóstaði ógurlega hátt. Þeir kíktu inn í íbúðina og sáu þetta afstyrmi með svarta litaða hárið og þykka eyelinerinn (í tai-buxum nb) í gegnum sígarettuskýið sem huldi kofann.

"Vinkona mín er mikið veik, ég get ekki tekið á móti gestum núna."

Ég hóstaði duglega þessu til staðfestingar.

Trúboðar gáfust ekki upp og skyldu boða trú þótt það væri þeirra síðasta.

Viku seinna mættu þeir aftur.

"Vinkona mín er ennþá meira veik, þið megið biðja fyrir henni. Ég get ekki tekið á móti gestum."

Tíminn leið og hálfum mánuði seinna stóðu þeir með kærleikskiljurnar á þröskuldinum.

David Bowie í græjunum, síðhærða rokkdeitið inni í stofu í taibuxum og lopapeysu. Hún í pre-hipster spandex og með nýjan túrkíseyeliner. Ég fjarri góðu gamni.

"Vinkona mín er dáin. Ég hef misst trúna."

Vissulega hef ég alltaf óttast trúboða síðan, t.a.m. ef um sömu menn væri að ræða og þeir héldu jafnvel að ég væri upprisin. Myndi vafalaust styrkja þá í trúnni þar sem þeir báðu nú fyrir heilsu minni.

Kisusorg

2012-04-27T14:51:00.000Z

Elsku litla kisan okkar hann Múslákur slapp út í fyrradag.
Við leituðum og leituðum í heila fimm tíma á miðvikudaginn en seinni partinn í gær leit allt út fyrir það að kisan okkar væri heil á húfi og komin í Kattholt. Ég hringdi upp eftir og fékk þetta staðfest.

Síðan fór ég fyrir hádegi í dag upp í Kattholt til að sækja kisuna, en þá sagði konan sem tók á móti mér að þetta væri sennilega ekki minn köttur sem var þarna í búrinu hjá þeim. Hún hafði nefnilega fengið símtal frá dýraspítalanum í Víðidal og tilkynningu um kött sem var nákvæmlega eins og okkar, og hafði orðið fyrir bíl á Suðurlandsbraut í gær. Hann er dáinn.

Þannig að elsku litla kisan okkar er farin til kisuhimna og ég verð að segja eins og er að ég er hálfgerð rúst yfir þessu öllusaman. Ég skældi hérna í heilan klukkutíma eins og væri ég fimm ára og fór síðan niður í geymslu með allt dótið hans.

Og núna minnir allt mig á ketti. Dæs.

KISA!

2012-04-23T22:50:00.003Z

Og nú eigum við loksins erfingja.

Framkvæmd fylgir frami og kæfa

2012-04-16T19:14:00.002Z

Sólin hækkar og blóðþrýstingurinn líka.

Ég seldi föt á flóamarkaði Hins hússins um daginn og keypti mér kjól sem er gegnsær og flagsar í vorvindinum. Það ætti að vera einhverskonar skylda að kaupa sér síðan kjól með stóru pilsi á vörin. Svona fyrir persónulega sinematíska upplifun.

Dvali er ekkert annað en sparilegt orð yfir leti. Nú þarf ég að vera dugleg að safna hnetum fyrir útskrift svo að ég geti nú nýtt hæfileikana mína í eitthvað skemmtilegt frá og með sumrinu. Ég er nefnilega komin á þann aldur að það er ekki lengur við hæfi að vera í sumarvinnu. Ég þarf að fá mér alvöru vinnu, og kannski skrifborð. Jafnvel símboða.

Maðurinn minn kom veðurbarinn inn úr dyrunum um daginn með poka. Í pokanum var lax.. Ég sat inni á baði og lakkaði á mér táneglurnar.
Maðurinn tilkynnti: Ég ætla að giftast þér.
Ég svaraði: Ókei.

Og þá erum við bæði komin með hringa og verðum löglega vígð í hjónaband í Svarfaðardalnum í júlí 2014. Til stendur að grilla heil lömb undir teini og láta gesti gista á tjaldstæðinu. Alls ekki öfugt. Sveitasæla og rómantík. Kirkjan er pínulítil og eldgömul og stendur við ættaróðalið. Maðurinn minn tilvonandi er myndarlegur með gleraugu og spilar á gítar. Og ég, ég er ægilega hamingjusöm.

Í veislunni verður að sjálfsögðu boðið upp á lax.

Eitur í flösku

2012-04-16T10:37:00.000Z

Ég var að starta nýrri vefsíðu, einskonar hliðarverkefni, en það fjallar um snyrtivörur.

Umfjöllunin er frá þeim vinkli að vörurnar séu bæði ódýrar og öruggar, en það er ekki endilega hlaupið að því að finna vörur sem eru ekki pakkfullar af eitri.

Slóðin er hér:

www.gorgeousandohsomodest.blogspot.com

Endilega deilið þessu áfram!

Fegurð fegurð

2012-03-27T05:56:00.001Z

Þetta vídjó! Þetta lag!

Ekki sofandi

2012-03-27T05:41:00.001Z

Það gerist ekki oft, en það gerist stundum, að ég get ekki sofið. Yfirleitt stafar það af því að ég er með allskonar verkefni á könnunni, eins og tildæmis núna. Hinsvegar líður mér ekkert illa yfir þessu, þar sem ég er hvorki þreytt né pirruð. Ég vildi bara óska þess að það væri dagur, svo að ég gæti komið öllu því í verk sem ég þarf að gera.

En hinsvegar er nóttin bara þögul og göturnar auðar og trén hvísla og fuglarnir sofa. Ég hugsa um kaffið sem ég á eftir að drekka um níuleytið, og höfuðverkinn sem ég fæ vafalaust um ellefu leytið á morgun, kaffitremmann sem ég fæ upp úr tvö þegar ég er að kenna leiklistarnámskeiðið og taugakerfið úr postulíni sem fylgir svona uppátækjum.

Mér líður bara einhvernveginn eins og það sé veðhlaupabraut inni í höfðinu á mér. Hófadynur og brjálaður áhorfendaskari að æpa á eftir öllum verkefnunum sem ég þarf að koma í gang.

En óháð öllu, þá er þetta lag gullmoli.

í nammilandi

2012-03-25T23:46:00.004Z

Ung kona, tvítug að aldri, skellti sér í Nammiland á dögunum. Nammiland er ekki uppspunninn töfrastaður sem ég er að búa til fyrir sakir góðrar sögu, heldur er það raunverulegur staður í Hagkaupsverslunum.

Þar hafði hún ákveðið að versla sér nammi, og það vildi svo til að þessi dagur var laugardagur, og allt nammið var á helmings afslætti. Þessvegna var líka mikið kraðak og margt um manninn og sérstaklega fólk á grunn- og leikskólaaldri.

Söguhetjan okkar var heldur þreytt og utan við sig, og á meðan hún hélt á nammipokanum með annari og blárri plastskeið með hinni, klemmdi hún farsímann undir vanganum og sagði vinkonu sinni frá afrekum gærkvöldsins.

Á meðan hún lýsti vinnudeginum, eða vinnunóttinni þar sem þessi kona starfar á skemmtistað; kúffyllti hún bláu plastskeiðina með Haribo lakkrísdýrum, og lét þau renna ofan í pokann.

Nema hvað, pokinn fylltist ekki og dýrin voru horfin.

Konan horfði ráðvillt á pokann og skeiðina til skiptis. Var hún orðin veik í höfðinu, var hún kannski bara inni á sjúkrastofnun og var Nammiland yfirhöfuð til?

Skyndilega labbaði nammið framhjá henni. Ungur drengur, um fimm ára aldurinn, prýddur hettupeysu, hafði verið svo lánsamur að fá alla skeiðina ofan í hettuna sína.

Hvað gerir maður í svona aðstæðum? Að sjálfsögðu gengur maður hlæjandi í burtu.

Bleikur fíll í menntamálaráðuneytinu

2012-03-14T01:03:00.008Z

Ég er hrifin af dýrum og er þeirrar skoðunar að við eigum að hugsa vel um dýrin. Þessvegna finnst mér ekki fallegt að hundsa bleiku fílana sem flögra um í fundarherbergjum víðsvegar um borgina.

Ég var í einu slíku fundarherbergi um daginn. Forvinnan fyrir fundinn var víst eftirfarandi:

Menntamálaráðuneyti hafði skipað nefnd til að gera úttekt og í framhaldinu skýrslu um kvikmyndamenntun í landinu. Þessi skýrsla var unnin af þriggja manna teymi. Þetta þriggja manna teymi var á fundinum, ásamt helstu forsvarsmönnum kvikmyndamenntunar á Íslandi sem allir höfðu fengið þetta fína afrit af skýrslunni í tölvupósti. Ég var þarna sem fulltrúi nemenda. Ég var formlega óboðin, en bauð sjálfri mér að koma eftir fund með skólastjórn Kvikmyndaskólans. Formlega, að sjálfsögðu.

Tilgangur skýrslunnar samkvæmt forsvarsmönnum Menntamálaráðuneytis:

Innlegg í umræðuna um kvikmyndanám í landinu.

Þetta innlegg fól í sér 35 blaðsíður um þær stofnanir sem sinntu þessu hlutverki. Þar var minnst á Kvikmyndaskóla Íslands: langstærsta, eina sérhæfða aðilann sem sinnt hefur þessu hlutverki í landinu frá upphafi- í einni setningu. Það var allt plássið sem KVÍ var gefið í þessu glæsilega riti, sem var innbundið í rautt plast. Þessi setning fór merkilegt nokk ekki mjög ítarlega út í starfið í skólanum, starfsfólk, nemendur, afköst, framleiðni, deildaskiptingu eða nokkurt annað.

Listaháskóli Íslands, sem kennir ekki kvikmyndagerð, fékk tvær málsgreinar. Það er kannski dálítið skrýtið, en kannski er ég bara skrýtin.

Eftir nokkrar umræður og athugasemdir um skýrsluna frá nokkrum mjög óánægðum fundargestum kom eftirfarandi ræða frá ráðuneytismönnum:

Sú mynd af kvikmyndanámi á Íslandi sem skýrslan dregur upp er mögulega mjög bjöguð og verður alls ekki notuð sem neinn grunnur fyrir þær breytingar og endurskoðun sem stendur til að gera á kvikmyndanámi í landinu.

og síðan var bætt við

enda stóð það aldrei til.

Þar að auki

stóð aldrei til að þessi fundur yrði um þessa skýrslu.

Þeir

skildu heldur ekki afhverju allir voru svona hörundssárir út af þessari skýrslu.

Og síðan kom hlátur og viðbótin:

eigum við ekki bara að sleppa þessu?

Sem var djók, ef þessi frábæri húmor ráðunauta fór eitthvað framhjá lesendum.

Kostnaðinum við skýrslugerðina var auðvitað haldið til hliðar, enda hefði það sennilega verið pínulítið ó-smart og tillitslaust að demba fram tölunum yfir kostnað við skýrsluna tilgangslausu.

Skellum þessu bara á netið, var niðurstaðan. Þar fáið þið pláss í kommentakerfi til að koma með athugasemdir. Beiðni eins fundargestar um fund með skýrsluhöfundum til að fá fram leiðréttingar, var neitað, sennilega af því að það var of vandræðalegt.

Mér leið auðvitað eins og ég væri að horfa á dogma-óperettuna Nýju fötin keisarans í boði Menntamálaráðunauta, eða í besta falli uppsetningu Versló á sama verki, þar sem peningalyktin lá jú óneitanlega í loftinu. Svo að ég vogaði mér að spyrja fundarstjóra um raunverulegan tilgang skýrslunnar.

Fundarstjóri og ráðunautur tvísté og gat því miður ekki svarað mér og þótti það kannski (augljóslega) dálítið óþægilegt. Friðrik Þór spurði mig hvort að ég vildi ekki bara páskafrí. Hinsvegar sneri einn skýrsluhöfunda sér við í stólnum, hvessti á mig augun og spurði mig hvort að ég væri í Kvikmyndaskólanum.

- Já, svaraði ég.

- Einmitt.

Svo mörg voru þau orð.

Hinsvegar átti þessi fundur að snúast um hið ótrúlega skilvirka kerfi Þórðar vélaverkfræðings sem nú skyldi nota til þess að vinna úr upplýsingum Delphi kannaninnar, sem sá hinn sami skyldi stjórna.

Þessi könnun skyldi snúast um það að fá alla í geiranum (nema auðvitað kvikmyndagerðarnema) til þess að tjá sig um

a) þörfina á kvikmyndagerðarnámi í landinu (ha?!)

b) með hvaða hætti það ætti að fara fram.

Þörfin á kvikmyndagerðarnámi skyldi jafnframt vera gerð útfrá núverandi efnahagsástandi, og menntastofnanir myndu nú fá úthlutað fjármagni eftir því.

Nú tók við fjörutíu mínútna löng slide-show sýning þar sem eftirfarandi stikkorðum var kastað til og frá:

Values and vision - Við þurfum að átta okkur á því hvað skiptir máli í þessu máli (fyrir hvaða aðila var auðvitað ekki tekið fram og hverra hagsmuna skyldi gæta var algjörlega utan umræðu).

Strategy - Stefnumótun, hér skyldi velja áherslur og forgangsraða eftir fyrrnefndum gildum.

Tactics - Segir sig etv. sjálft

Operation - Aðgerðirnar yrðu síðan algjörlega miðaðar útfrá þessu kerfi sem átti nú að selja hverjum einasta fundargesti.

Þórður vélaverkfræðingur talaði í góða stund um hversu hæfur hann var í stefnumótun fyrirtækja, en tók jafnframt fram að hann hefði ekki hundsvit á kvikmyndagerð og hefði í rauninni bara gaman að bíómyndum, svona eins og hver annar.

Einnig var talað um að fá ráðgjöf erlendis frá til þess að skera niður og móta nýja stefnu. Erlendu sérfræðingarnir höfðu ekkert endilega mikla reynslu af íslenskri kvikmyndagerð eða nokkurn snefil af þekkingu á íslensku atvinnulífi eins og það gengur, en auðvitað skipti það engu máli í þessu samhengi, að minnsta kosti ekki nógu miklu máli til að það fengi pláss á fundinum.

Launin hans Þórðar fyrir vinnuna sína komu auðvitað ekki við sögu, enda hefði það verið bæði taktlaust og dónalegt og sennilega aðför ef ekki persónuleg árás á manninn.

Ég gæti hinsvegar skrifað langa skýrslu um þá sem töluðu á þessum fundi og skrifað bara eina setningu um Þórð vélaverkfræðing og menntamálaráðuneytið. Restin gæti verið um poppvélina sem var frammi á ganginum, og hversu frábært það getur verið að eiga poppvél. Og svo er þetta blogg auðvitað bara innlegg í umræðuna.

Ég óvina þig

2012-03-11T20:43:00.006Z

Grámygla rekstrarfræðinnar er takmarkalaus ógn við gleði og sköpun. Ég svitna við lesturinn þegar ég reyni að berja inn staðreyndum um mismunandi rekstrarform og ítarlegum skilgreiningum á tekjusköttun. Ég fór í listir til þess að komast hjá svona löguðu.

En þetta er vafalaust alltsaman hagnýtt eins og allt annað í heiminum sem er leiðinlegt.

Þegar fallegi maðurinn kemur inn úr storminum með rjúkandi heitan Tandoori get ég hinvegar ekki annað en fleygt torfinu í næsta vegg og slafrað í mig fórnarlambi alþjóðavæðingarinnar (sem í þessu tilfelli er kjúklingurinn) og síðan æði ég í sósu og hrísgrjónum beint inn á Facebook. Fallegi maðurinn kom nefnilega með stakan skammt handa mér, og situr núna í vandræðalega rykugri stofunni og horfir á klassíska bíómynd með þunnum starfsmanni herrafataverslunar.

Á Facebook er svaka fjör. Markaðstorgið þar sem allir selja eigin hugmyndir en fæstir vilja kaupa nokkurn skapaðan hlut nema eigin spegilmynd. Og þarna uppi í hægra horninu kemur tilkynning um nýtt forrit. Og tilgangur forritsins er aðeins einn; Að sjá hverjir hafa "eytt manni sem vin" á samskiptasíðunni.

Að eyða einhverjum sem vin er annars rosalega sterkt til orða tekið og ég er ekki viss um að fólk þarna í den hefði tekið svo glatt í það að einhver úti í bæ ætlaði að gera svoleiðis við nokkurn mann. Eða eins og það útleggst á beinþýðingunni (e.remove friend) að fjarlægja vin. Svoleiðis nokkuð hlýtur að fela í sér gríðarlegt vald yfir öðrum. En nú er öldin önnur og hugtakið "vinur" er orðið jafn merkingarlaust og annar geðþekkur skipverji á þessu fleyi fáránleikans: "frelsið".

Kauptu þér frelsi, var öskrað yfir hausamótunum á manni frá því um aldamótin síðustu.

Á sama tíma var auðvitað verið að hlekkja mann í fjötra farsímaþjónustu þangað til allt samfélagið hafði heimtingu á því að verða pirrað ef ekki náðist í mann svona rétt á meðan maður sinnti kalli náttúrunnar (skiljist að vild).

Og núna getur maður valið sér fimm vini. Fimm vini sem maður getur hringt í ókeypis. Eðlilegahringir maður mest í þá sem maður þarf mest að hafa samskipti við. En það eru ekki endilega vinir manns. Til dæmis myndi ég sennilega velja skrifstofu skólans míns, bankann og eitthvað annað álíka spennandi sem kandítada í svona vinaþjónustu. Bankinn er lítið annað en hús fullt af ímynduðum peningum. Og skrifstofur geta ekki verið vinir neins. Maður er líka þrábeðinn um að gerast vinur ýmissa fyrirtækja á facebook, líkt og þessi fyrirtæki séu eitthvað annað en sálarlausar kennitölur ofan í skúffu. En þetta virkar, og sennilega af því að orðið vinur felur í sér ákveðna merkingu. Og þeir sem eru ekki vinir - þeir hljóta að vera óvinir?

Eða hvað?

Og nú getum við með óbrigðulum hætti elt uppi þá sem gerast sekir um að vina mann ekki, eða hafa jafnvel óvinað mann á lífsleiðinni, sennilega af einhverri grimmilegri ástæðu.

Þannig að kæri fyrrverandi eða óverandi vinur, ég óvina þig ekki. Ég bara þekki þig ekki.

Ástarsögur úr fortíðinni

2012-03-08T00:43:00.006Z

Einhverntíman ákvað ég að verða skotin í strák. Þetta var í fyrsta sinn sem ég tók svoleiðis ákvörðun og ég man mjög vel eftir því. Ég var fjögurra ára. Þetta var einhverskonar tilraun og þar sem ég vissi að allar stelpurnar á leikskólanum væru skotnar í einhverjum strák í bláum pollagalla, þá ákvað ég að elska hann líka.

Það var síðan einhverju seinna að ég áttaði mig á því að ég hafði valið vitlausan strák og enginn nema ég var skotinn í þessum strák, þetta var vitlaus pollagalli! Ég ákvað að sjálfsögðu að leiðrétta misskilninginn í snarhasti, skipta honum út fyrir réttan aðila, og sjá til þess að réttur maður vissi þar að auki hver ég væri.

Þetta var um vetur og pollarnir í mölinni á lóð leikskólans höfðu frosið um nóttina. Fóstrurnar voru í minningunni stórar og feitar með stuttar pottaklippingar í dökku hári og hristu pattarleg höfuðin framan í rauðar bollukinnarnar á okkur. Þær höfðu áhyggjur af klakanum sem við krakkarnir vorum nú farin að brjóta upp úr pollunum, þessum flugbeittu íshnífum. Þær brýndu það fyrir okkur að passa okkur á klakanum, og fyrir alla muni vera ekki að kasta þessu í hvort annað.

Auðvitað heltók tilraunagleðin mig og ég lét ekki segja mér það tvisvar, greip með báðum höndum um stóran klaka og þeytti honum í höfuðið á mínum manni sem rólaði sér standandi á biksvörtu dekki, í bláa pollagallanum. Hann veinaði hástöfum.

Hver gerði þetta?

Spurðu krakkarnir.

Það var ég! Sagði ég sigri hrósandi.

Sjúkrabíllinn kom sem var hörkuspennandi en ég mátti ekki fylgjast með því. Fóstrurnar drógu mig innfyrir og áttu ekki til orð yfir þessum litla sadista. Þær hótuðu að hringja í mömmu. Mér fannst það bara fínt! Mér fannst jú yfirleitt bara gaman þegar mamma kom og sótti mig.

Ástin dó út með tímanum þar sem ég áttaði mig á því að ég var ekki viss um hvernig strákurinn leit út eftir alltsaman, án pollagallans. Þeir voru eiginlega allir eins og ekkert sérstaklega gaman að leika við þá heldur. Síðan held ég að hann hafi líka forðast mig eftir þetta.

Ég var síðan orðin sex ára og strákurinn sem varð fyrir valinu var besti vinur minn til tveggja ára, en hann var bróðir bestu vinkonu minnar, jafnaldri minn og bekkjarféagi þar að auki. Við þrjú héngum saman öllum stundum og einhverju sinni þegar við vorum að leika okkur í Legó, þá króaði ég kauða af á bakvið hurð í herberginu mínu.

Ég elska þig! Sagði ég, eins og fólkið í sjónvarpinu.

Hann sagði ekki neitt og starði niður fyrir sig.

Og mig langar að giftast þér! Bætti ég við.

Einhverntíman ætla ég að kyssa þig! Sagði ég síðan.

Hann hljóp heim til sín. Mamma fékk síðan símtal frá mömmu hans, en þær voru góðar vinkonur. Ég var í framhaldinu skikkuð til að fara heim til hans og biðjast afsökunar.

Þannig að ég tók stökkið yfir móann, blóðrauð af skömm, og bankaði á hurðina á stóra timburhúsinu þar sem hann bjó.

Pabbi hans kom til dyra, sköllóttur og hnöttóttur og eldrauður í framan af hlátri, eins og hann var svo oft. Skellihlæjandi bað hann son sinn að koma því að hér væri gestur að spyrja eftir honum.

Og ég þuldi ræðuna:

Fyrirgefðu, að ég elska þig.

Pabbinn emjaði af hlátri á bakvið og sonurinn kinkaði kolli sáttfús.

Fyrirgefðu að ég sagðist ætla að giftast þér.

Pabbinn hló enn hærra.

Og fyrirgefðu, ég lofa að kyssa þig aldrei.

- Og viti menn, ég stóð við loforðið.

Dularfulla skólatöskumálið

2012-03-07T00:18:00.004Z

Fór með manninum og félaga okkar á Harry Potter 8, aka. endurgerðina af einni óhuggulegustu hrollvekju allra tíma The Woman in Black. Upprunalega gerðin er frá árinu 1989 og er bresk sjónvarpsmynd sem ég sá í fyrsta sinn fyrir ári síðan og hún sat svo rækilega í mér að ég þurfti fylgd á klósettið næstu átta dagana og gat ekki sofið með ljósin slökkt sem kæró fannst auðvitað ógeðslega gaman, fyrir utan skemmtunina sem fólst í því að vera vakinn um miðja nótt með

"Ertu, ertu vakandi? Ertu það? Halló? Ertu vakandi? Ég er hrædd"

Jæja, helstu styrkleikar sögunnar eru hvernig hún brýtur ramma hinnar hefðbundnu draugasögu/kvikmyndahrollvekju en annars er sagan og sér í lagi endurgerðin götóttari en svissneskur ostur, en hljóðheimurinn er mjög vel unninn og ýmislegt er fyrirgefið. Svo er Potter líka orðinn svo stór að það bara jaðrar við að glitti í smá kynþokka. Ég held samt ekki, þetta er bara eitthvað dökkt hár og bartar-thing sem ég hef alltaf verið svo hrifin af.

En hvað frammistöðu hans varðar, sem vissulega er í deiglunni þar sem þetta er fyrsta stóra breikið eftir Hogwarts, þá finnst mér hún mjög mistæk. Stundum er eins og leikstjórinn hafi ekki verið viðstaddur upptöku á senu, sem er alveg ótrúlega skrýtið. Þetta eru helst senur þar sem hann er að leika á móti börnum og ég veit ekki afhverju honum ferst það svona illa úr hendi, kannski af því að hann hefur alltaf verið yngstur á setti eða eitthvað svoleiðis. Kenning óskast.

Skólinn er farinn aftur í gang. Ég ákvað að bjóða mig fram sem formann nemendafélags og steypi fram hverju kosningaloforðinu á eftir öðru. Annars finnst mér þessi önn byrja mjög vel, við erum í áfanga sem varðar verktöku og ýmisskonar praktík hvað launaða listamannsvinnu varðar. Það er æðislegt og það sem ég lærði í skólanum í dag var eftirfarandi: ég er nokkuð viss um að ég verði rík. Aðalönd má fara að passa sig.

Ég er líka byrjuð að kenna leiklist. Að minnsta kosti hljómar það rosalega vel þegar ég set það þannig fram. En í rauninni er ég að aðstoða vin minn lærðan leikara úr fínum skóla í útlandinu við leiklistarnámskeið sem haldin eru fyrir börn á grunnskólaaldri. Ég fæ laun fyrir vinnuna og allan pakkann þannig að mér líður pínulítið eins og ég sé ægilega mikilvæg og við skulum vona að það endist eitthvað.

Ég keypti mér nýja skólatösku í dag. Það er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi þar sem þetta er ekki og verður sennilega aldrei tískublogg en þetta er merkilegt vegna þess að í töskunni leyndist ráðgáta!

Þegar ég kom heim fann ég miða ofan í töskunni. Miðinn hefur verið rifinn úr dagbók frá níunda áratugnum, nánar tiltekið frá föstudeginum 30. nóvember 1984 og þar segir:

Mán 1-1/2 2

Þri 3 - 1/2 7

Undirl. 1/2 2-1/2 3

Baldur segir að það standi Pavel á miðanum en ég sé það ekki.

Kannski er um að ræða Mánastöður, Þristafjölda (nammið þó að það hafi ekki verið framleitt fyrr en lögu seinna) og Undirlægjur númeraðar eða jafnvel einkunnagjafir þeirra (Undirlægjanna). Ég veit það ekki.

En góðar ráðgátur snúast alltaf um að spyrja réttu spurninganna, vegna þess að þeim mun betri sem spurningin er, þeim mun minna máli skiptir svarið.

Kveðja, Dýptin.

Flóamarkaður í tölvunni þinni!

2012-02-29T01:56:00.002Z

Ef þig vantar föt, bækur, ljósakrónu, gamlan heimasíma með skífu eða annað fínerí máttu endilega smella hér! Ég er með flóamarkað á netinu og allir eru velkomnir, hvenær sem er sólarhringsins!

Lygavefir og alhæfingar

2012-02-22T00:21:00.004Z

Sumt sem maður segir getur verið svo fullkomlega ... ósatt. Svona ógeðis vesturlandabúa-alhæfingar um lífið og tilveruna sem myndu svipta ansi marga trúnni á mannskepnunni. Eins og þegar ég segi að ekkert sé til að borða, eða að ég eigi engin föt. Þetta getur líka átt við um þegar ég hef ekkert að gera, eða enginn sem ég þekki er að gera neitt í kvöld, og enginn sem ég þekki sé hérna. Ég á engan pening er líka klassískt dæmi um þetta.

Og hér er leyndarmálið á bakvið lygavefinn sem þræðir saman líf mitt.

1. Þegar ekkert er til að borða, þá er ekki til skyr. Ég höndla ekki heiminn án þess að eiga skyr. Þetta á líka oft við um skort á hrökkbrauði eða súkkulaði, og mjólk. Þessir fjórir hlutir eiga það sameiginlegt að vera hlutir sem geta látið alla aðra hluti í ísskápnum hverfa inn í svarthol þess að vera ekki skyr, hrökkbrauð, mjólk eða súkkulaði og missa þar af leiðandi merkingu sína og notagildi.

Það sem þetta þýðir í alvörunni: Að eiga ekkert til að borða er bæði lífshættulegt og skelfilega algengt. Þeir sem eiga ekkert til að borða deyja oft úr næringarskorti. Það er mjög alvarlegt ástand að vera dáinn og með öllu ólæknandi nema það gerist á Kaffibarnum.

2. Þegar ég á engin föt, þá þýðir það einfaldlega að það sem ég ætlaði að klæðast er óhreint á botni körfunnar. Basta. Ég á svo sannarlega föt. Ég vinn í fatabúð og geymslan er full af fötum sem ég klæðist ekki. Líka heill eikarskápur í svefnherberginu, sem er aukalega við fataskápinn. Og slána.

Í stuttu máli; Ég á nógu mikið af fötum til að geta skipt um heildardress í þrjú ár án þess að nota sömu flíkina tvisvar. En mikið svakalega væri ég asnaleg suma dagana.

Það sem þetta þýðir í alvörunni: Að eiga engin föt er vandamál sem hrjáir engan íslending svo að ég viti, nema þá sem eru nýfæddir og eru að rúlla út úr fæðingarveginum.. núna. Og "blúbb" núna eiga þeir föt. Af því að það er séð fyrir svoleiðis löguðu þegar maður býr í köldu landi. En sumir eiga engin föt, til dæmis í heitari löndum. Þá lifa þeir lífinu allsberir, eða klæddir annara manna fötum sem oft á tíðum eru ekkert sérstaklega fín. Til að mynda fötum af svínslegum neysluvesturlandabúum eins og sjálfri mér sem eiga nógu mikið af fötum til að geta skipt um heildardress í þrjú ár án þess að nota sömu flíkina tvisvar. En mikið svakalega væri ég asnaleg suma dagana - og allt það. Að eiga engin föt snýst um það að þurfa að svelta sig í nokkra daga til þess að geta átt fyrir flík sem maður getur klæðist í atvinnuviðtal í kolanámu eða á sveittum skyndibitastað. Og þetta hrjáir mig ekki.

3. Þegar ég hef ekkert að gera, þá nenni ég ekki því sem ég ætti að vera að gera. Eða: ég á sennilega ekki pening (sjá atriði #6) til þess að gera akkúrat það sem mig langar mest til að gera. Ég á samt helling af áhugamálum og sinni allskonar bisness þannig að þetta er í öllum tilfellum haugalygi.

Það sem þetta þýðir í alvörunni: Þeir sem hafa ekkert að gera eru stundum þannig hreyfihamlaðir að þeir geta ekki gert neitt. Það er ekki fyndið heldur ótrúlega sorglegt og minnir okkur sem erum nógu heppin til að vera heilsuhraust á að vera þakklát fyrir það að hafa heilsuna.

Þeir sem hafa ekkert að gera geta líka verið atvinnulausir og svo fátækir að þeir hafa ekki í nein hús að venda og þurfa að sitja á sömu gangstéttinni i nokkrar vikur þangað til einhver nágrannasamtök taka sig saman um að hringja á lögguna og reka þetta útigangsfólk í burtu. Að hafa ekkert að gera er mjög alvarlegt mál.

Hipstera- tegundin (en: hipster-sociology) af því að hafa ekkert að gera er ekki jafn alvarleg, en alvarleg þó, og gerist þegar fólk á sér engin áhugamál. Þessir einstaklingar vinna eins og maurar, koma heim til sín og hafa ekki áhuga á neinu. Háalvarlegt ástand sem hrjáir mig ekki.

4. Þegar enginn sem ég þekki er að gera neitt í kvöld, er enginn sem ég nenni að hitta að gera það se mig langar að gera í kvöld, eða fólkið sem mig langar að hitta er að gera eitthvað sem kostar pening sem ég á ekki. Þetta er í öllum tifellum lygi, þar sem eðlilega eru alltaf allir sem eru á lífi að gera eitthvað, og ég þekki alveg helling af fólki.

Það sem þetta þýðir í alvörunni: Allir sem ég þekki eru dánir. Og það er mjög sorglegt, og hrjáir mig sem betur fer ekki. Guði sé lof.

5. Þegar enginn sem ég þekki er hérna, er það alltaf lygi, af þeirri einföldu ástæðu að til þess að ég geti sagt þetta, þá þarf ég að vera að tala við einhvern sem ég þekki nógu vel til þess að deila svona staðreyndum með. Nú, ef ég er að segja þetta í síma, þá þekki ég að minnsta kosti sjálfa mig. Og afhverju myndi ég vera á þannig stað, hvort eð er.

Það sem þetta þýðir í alvörunni: Ég missti minnið og veit ekki hver ég er. Sem er, líkt og allir sem séð hafa sápuóperur vita, mjög alvarlegt mál.

6. Þegar ég á engan pening, ... þá er það sennilega satt. Ég, eins og flestir sem ég þekki, á mínuspening þar sem ég er námsmaður og tek námslán fyrir námi sem ég nem, fránumin af gleði yfir því nema kannski vegna þess að námið er liður í öðru og stærra missjóni (heimsyfirráðum) sem ég hef meiri ástríðu fyrir en það er allt önnur saga. Hinsvegar er fáránlega lítið mál að redda sér pening þegar maður er 25 ára, fílhraustur og býr á Íslandi.

Það sem þetta þýðir í alvörunni: Að eiga engan pening þýðir yfirleitt atriði 1., 2., 3., og stundum líka fjögur og fimm sem er auðvitað alveg hræðilegt. Að geta ekki séð fyrir sér og deyja úr hungri, allsber, er ömurlegt og ætti aldrei að koma fyrir neinn í heimi þar sem einhver eins og ég getur skipt um heildardress í þrjú ár án þess að nota sömu flíkina tvisvar, og offitufaraldur er hugtak sem fólk veit hvað er.

Dæs. Þessi skrif fá seint Pulitzerinn en ég þurfti bara að fá smá útrás fyrir Marxíska sjálfsfyrirlitningu, efnið er markaðsvænt en útfærslan ekki og enn síður framkvæmdin.

Hvaða fífl eyðilagði annars uppskriftina af Cocoa Puffs? Hvað á ég nú að borða yfir nostalgíu-teiknimyndamaraþonum?

Bæ.

Draugasögur með skýringum

2012-02-15T23:47:00.002Z

Ég þýddi hérna tvær dagsannar fyrstu persónu draugasögur sem sendar voru amerísku veftímariti fyrr á árinu. Hér birtist íslensk þýðing með skýringum:

Dúkkan

Barnæska mín var nokkuð venjuleg nema að undanskildu einu atriði. Mamma mín hataðist við dúkkur og ég mátti aldrei eiga eina einustu. Reyndar gekk þetta svo langt að vinkonur mínar máttu heldur ekki taka með sér dúkkur inn á heimilið. Ég þrábað mömmu um skýringu á þessu en aldrei gaf hún svör, og það var ekki fyrr en ég var orðin fullorðin kona að hún opnaði sig um þetta mál.

Þegar mamma var lítil fékk hún að gjöf stóra, dýra og vandaða dúkku með mikið ljóst hár. Þetta var venjuleg dúkka að öllu leyti nema því að mömmu þóttu augun í dúkkunni alltaf dálítið skrýtin, eins og þau væru meira lifandi en í öðrum leikföngum. Henni stóð uggur af dúkkunni og fannst aldrei þægilegt að hafa hana nærri. Á endanum setti hún dúkkuna upp á háaloft og þar mátti hún dúsa næstu átta árin.

Þegar kom að flutningum fjölskyldunnar átta árum seinna þá ákváðu þau að losa sig við dúkkuna, og gefa hana einhverjum sem gæti notið hennar. Svo að mamma gaf lítilli frænku sinni dúkkuna, sem þá var fimm ára gömul.

Litla frænkan hafði ekki átt hana lengi þegar systir ömmu minnar, móðir litlu frænkunnar, gekk inn í leikherbergið og varð vitni að barninu að tala við dúkkuna. Það var svo sem ekki merkilegt nema fyrir þær sakir að ömmusystur minni sýndist sem dúkkan svaraði til baka.

Henni þótti þetta mjög óþægilegt og varð eðlilega mjög hrædd, þreif barnið í fangið, út úr herberginu og læsti því til kvölds, þegar maðurinn hennar kom heim. Hún bað síðan manninn sinn að skemma dúkkuna og grafa hana einhversstaðar langt í burtu (í pörtum) svo að þær ættu aldrei á hættu að sjá hana aftur.

Það var síðan í kjölfar þess að mamma sagði mér söguna, að ég ákvað að spyrja frænku mína, þá aldraða, út í þessa atburði. Frænka mín svaraði mér heldur stuttlega:

„Ég vil ekki ræða þetta mál“.

Skýring sögumanns: Dúkkan var andsetin og það sem hún sagði við barnið var svo hræðilegt að ömmusystirin gat ekki fengið af sér að tala um þennan ójarðneska hrylling sem hafði átt sér stað fyrir öllum þessum árum.

Mín skýring: Ömmusysturinni þótti þetta vandræðalegt þar sem hún greindist með geðklofa nokkrum árum seinna. Móðurinni þótti þetta einnig vandræðalegt þar sem hún hefði geta selt dúkkuna fyrir háar fjárhæðir á e-bay. Ástæða þess að hún gat ekki hugsað sér að eiga dúkkur eða sjá dúkkur inni á heimilinu var hreinn og klár biturleiki yfir þeirri staðreynd.

Húsið hennar Önnu

Pabbi var einu sinni að hitta konu á Eyrabakka, köllum hana bara Önnu. Húsið sem hún bjó í var gamalt bárujárnshús. Þetta hús var svo óhugnalegt að ég veit ekki hvar ég á að byrja.

Kjallarinn var steinsteyptur og ómálaður, að megninu til, fyrir utan eitt herbergi sem var bara sandur og drulla og sennilega eitthvað smávegis af gamalli steypu. Við töluðum alltaf um þetta herbergi sem óþægilega herbergið vegna þess að það var nákvæmlega það sem það var.

Alltaf fóru einhverjir óþægilegir atburðir af stað í húsinu ef eitthvað gerðist í þessu herbergi, t.a.m. ef þurfti að leggja víra eða álíka, en eðlilega forðaðist Anna alltaf herbergið eins og hún gat. Anna setti stóran planka fyrir dyrnar til þess að forða því að dýrin hennar læddust þar inn, en hún átti bæði hund og kött.

Það sem var dálítið sérstakt við þennan kjallara var það að kötturinn hennar hikaði sjaldnast við að fara niður í kjallarann, en hundurinn hennar gerði það aldrei, og það var ekki einusinni hægt að koma honum í efstu tröppuna. Annars var þessi hundur mjög tryggur og fylgdi Önnu við hvert fótmál.

Þetta var þó ágætis fyrirkomulag að því leytinu að Anna gat geymt kattamatinn í kjallaratröppunum án þess að hafa áhyggjur af því að hundurinn kæmi nálægt honum. Þá var það einhverntíman að Anna tók eftir því að nokkrir bitar af kattamat höfðu færst til og lágu í tröppunum rétt fyrir neðan diskinn. Þetta var nú ekkert merkilegt, þó að þetta væri dálítið óvenjulegt, þar sem þetta var með öllu ný hegðun hjá kettinum.

Anna kíkti eftir þessu daginn eftir, og sá sér til undrunar að sömu bitarnir höfðu færst til, í nákvæmlega sama mynstri, en lágu aðeins neðar.

Það var síðan tveimur dögum seinna þegar Anna fór niður í kjallarann að sækja þvottinn, að hún tók eftir því að bitarnir þrír lágu inni í óþægilega herberginu, í nákvæmlega sömu línu og þeir höfðu legið í tröppunum.

Áður en þau pabbi tóku saman hafði hún sama háttinn á fyrir svefninn. Hún lagðist upp í rúm og las í góða stund og kveikti síðan á sjónvarpinu, sem var gegnt rúminu, og sofnaði útfrá því.

Hundurinn svaf á gólfinu við hliðina á henni.

Hún vaknaði einhverja nóttina við það að hundurinn var við það að tryllast, og gelti bandóður á sjónvarpið. Sjónvarpið sýndi enga mynd þó að það væri í sambandi og hún hafði sofnað útfrá því í gangi. Þegar hún reyndi að róa hundinn var engu tauti við hann komið og hann hélt áfram að urra á sjónvarpið. Skyndilega steinhætti hundurinn að gelta og lagðist á gólfið aftur. Nokkrum sekúndum síðar hrökk sjónvarpið aftur í gang.

Ég spurði pabba einhvertíman hvað það óhugnalegasta væri sem hefði komið fyrir hann í húsinu. Hann sagði að einhverju sinni hafi hann verið einn heima að smyrja sér samloku inni í eldhúsi þegar hann fékk létt högg á bakið. Hann leit við og sá krónu á gólfinu. Honum þótti þetta undarlegt og fór inn í stofu, og þá gerðist það sama, hann fékk krónu í bakið. Hann sneri aftur inn í eldhús og þá var krónan þaðan horfin.

Skýring sögumanns: Það var hræðilegur kattamats-elskandi hrekkjadraugur inni í húsinu sem hundurinn skynjaði, og kötturinn var mögulega í liði með honum.

Mín skýring: Anna var einhleyp af góðri ástæðu og líkt og kemur fram varð hún áfram einhleyp eftir kynnin við föður sögumanns. Hverskonar kona býr ein í einbýlishúsi með hundi og ketti á Eyrarbakka? Komm on. Jæja. Hundurinn var hræddur við þvottavélina og kattahlandslyktina í kjallaranum.

Kötturinn, sem var klárasti íbúi hússins, var að reyna að búa til rottugildru með matarbitunum í óþægilega herberginu, sem var óþægilegt af því að ófóðraðir veggirnir voru fullir af rottum og í hvert skipti sem einhver raskaði ró þeirra hefndu þær sín á Önnu.

Endilega sendið á mig fleiri sögur kæru lesendur. Mér líður eins og Sherlock Holmes leysandi öll þessi mál, eða jafnvel Mma Ramotswe.