Skemmtu kettinum

Botnlaus fegurð

2012-01-10T16:41:00.000Z

Jól fram í maí

2012-01-09T18:47:00.003Z

Ísland, Ísland. Komin heim frá Vínarborg, Salzborg og Munchen. Komin heim í skóla, stuð og skæðadrífu, skafla, skítaveður og ofstuðlun í skrifum, þarf að skila handriti, syngja, semja og gera fleiri hluti sem byrja á s. Syrgja daga lífs míns sem lit sínum hafa glatað. Tuttugasta og sjötta aldursárið og æskan horfin without a warning. Andlegur þroski er bara fínt orð fyrir göngugrind.

Hér snjóar og ég sé stundum skemmtilegar staðreyndir í snjónum eins og sannleikann, sérstaklega þegar ég hef sötrað svolítið sérrí. Þessi s-leikur er löngu hættur að vera fyndinn. Pun intended.

Er að fara á tónleika, ætla að brjótast í gegnum veðrið og langar að klára að blogga, ná síðan að skella mér í notalegt heitt bað og fylla ipodinn af öllu Royksopp safninu á næsta hálftímanum ásamt því að koma mér út úr húsi og gera sjálfa mig boðlega fyrir menningarelítuna.

Lífið 1 - Nína 0.

Tekst kannski að finna ipod snúruna á þessum hálftíma og enda síðan sennilega hlaupandi á eftir leigubíl einhversstaðar með rifnar sokkabuxur hálfdregnar upp kálfann í stað þess að taka strætó með verkalýðnum. Hin íslenska Bridget Jones. Alveg eins og hún nema ekki leiðinleg, meira sexí og ekki með karlmenn á heilanum. Semsagt, ég er kvenkyns, alveg eins og hún.

Ég neita að taka jólaskrautið niður og sit bara og glápi á grenigreinar og rauða jólakertastjaka eins og barn í afneitun. Sem betur fer er ég fullorðið barn og er því fullfær um að rækta þessa geðbilun þangað til að maðurinn minn fær nóg. Og ef hann fær nóg, þá þarf hann að taka jólaskrautið niður sjálfur, sem hann nennir örugglega ekki að gera og veit ekki hvar það er geymt þannig að ... jól fram í maí. Hó hó hó.

Tónlist fyrir nýja árið

2012-01-03T23:36:00.003Z

Nýtt ár, nýr tími

2012-01-01T23:18:00.001Z

Hér er smávegis söngtexti sem ég púslaði saman á þessum fyrsta degi ársins. Ég er nefnilega í skemmtilegu tónlistarprojecti sem vonandi kemst á lappirnar núna í vetur, þegar brosið hefur aðeins breikkað og sólin er kannski aðeins oftar á staðnum, og ekki bara einhver sögusögn á bakvið skýin eins og þessi ferð hefur sýnt mér og sannað.

Orðin voru lítil ljós sem lýstu næturhimininn,

lá ég löngum andvaka og taldi þessar stjörnur.

Sleit eina af festingunni, bar hana að auganu

leit þar inni augnablik sem litinn gefa lífinu

orðin voru óþörf á slíkum draumastundum

þagnirnar og takturinn sem við bæði fundum

einhverskonar texti þar sem enginn þó má rita

orð sem aðeins hjörtun okkar rýna í og vita

Augnablik urðu að dögum, dagarnir urðu að sögum.

Sögurnar gleymdust í önnum,

því drengir verða að mönnum,

Slökktir þú á tímanum, hljóðinu í vindinum

hvert fóru allir fuglarnir og orðin þín á endanum.

----

Gleðilegt 2012,

kveðja frá Vínarborg.

Austurríki og Þýskaland

2011-12-30T00:00:00.003Z

Fór í heimsókn til Þýskalands með kæró og tengdó og dvaldi eina nótt á hóteli í Munchen. Leonardo hóteli. Á veggjunum voru risastórar eftirprentanir af skyssum Leonardo da Vinci, með baklýsingu. Raw. Þeir voru með organic breakfast table og dónalega þjóna, sem höfðu masterað miðevrópska þjónustulund þ.e. að vera óvingjarnlegur og kurteis í fullkomnum balans. Ótrúlega exótískt og kómískt. Framandi og svona dálítið póstmódernísk upplifun svona innan þessa tiltekna mengis. Köln.

Átján tegundir af pylsum líka og á meðan við borðuðum var konan á næsta borði í menningarferð.

- Hvaða tungumál eru þau að tala? Sagði hún á þýsku við manninn sinn. Hakan flaut upp og niður eins og hlaup og laxapateið dansaði í munnvikunum á henni.

Síðan starði hún á mig í 2 mínútur þangað til ég sneri mér beint að henni og horfði djúpt í augu hennar með ísbláu augunum mínum og skoðaði innviði sálu hennar og harmleiki úr barnæsku. Hún fékk þriðja stigs brunasár við að sturta ofan í sig kaffinu á núll komma einni og skyndilega var ekkert eftir nema daufur ilmur forvitninnar. Ó, hvað ég hefði viljað spjalla. Komdu aftur, fróðleiksfúsa þýska kona. Hvað heitiru?

Stóð á fimmtu hæði í hræðilega risavaxinni bókabúð í dag og fletti bók eftir hinn merka bandaríska nýhöfund James Franco, sem einnig gerði og gerir það gott sem leikari í Hollywood af því að hann er með strong jaw line og gott hár. Skoðaði coverið, síðan sneri ég bókinni við og viti menn, fékk hroll þegar ég las meðmæli Michael Cunningham (sjá októberfærslur frá NYC) Honum fannst bókin ýkt frábær. Enda var kauði nemandi hans. Dálítið skrýtið, eins og að borða á sínum eigin veitingastað, og skrifa síðan um það blaðagrein. Eða halda tónleika og fara svo í tímavél og horfa á sjálfan sig spila og skrifa síðan um það blaðagrein. Eða frumflytja nútímadansverk og fara svo í tímavél og horfa á sjálfan sig dansa og skrifa síðan um það blaðagrein.

Fór á alveg stórfenglega myndlistarsýningu í Die Alte Pinakothek á verk(j)um endurreisnarmálarans Pietro Perugino. Eftir að skoðuninni lauk hoppaði ég síðan yfir á kaffihúsið inni á safninu og pantaði mér lafþunnan latte og pínulítið toblerone stykki. Oggupons. Soddan nammigrís. Ég var búin að planta mér á stól og ætlaði nú aldeilis að skrifa þegar nei. Sjötugur kall plantar sér beint fyrir framan mig með ostakökusneið og stóran kaffibolla og um leið og hann er lentur á stólnum spyr hann mig á háþýsku hvort að það sé ekki í lagi að hann sitji þarna hjá mér.

Nei, takk. Farðu gamli maður, og taktu kökuna þína, sagði ég ekki. Auðvitað sagði ég það ekki. Ég kann ekki þýsku! Ég þarf að fara á google translate til að geta stautað mig fram úr facebook status um það að ég hafi verið að kaupa mér hatt! Og ég skrifaði statusinn ekki einusinni réttan. Þjóðverjar afturábak tala og ég gleymdi því virtist hafa.

Gamli spurði mig hvort að ég væri bandarísk. Nei, ég er íslendingur, svaraði ég og fannst það pínu leiðinlegt. Mér finnst pínu leiðinlegt að vera íslendingur í svona aðstæðum.

Síðan sagði hann mér að hann hefði búið í Munchen í 30 ár, og fyndist það rosalega gott og gaman.

Baldur er að hlusta á matreiðslumann-snerist-rappari -rappara sem rappar um parmaskinku. Ég get ekki meira og langar til að fara að sofa. Má ég? En það er samt svo margt sem ég þarf að segja ykkur frá. Já, og við B-Cake erum í Salzburg og verðum hérna fram á næsta árið. Salz er æði og við förum til Vínar ekki á morgun heldur hinn. Vorum þar líka um daginn og það er æðisleg borg. Er eiginlega kominn á listann yfir miglangartilaðbúaþar-borgir.

Jólakveðja í skaflinn.

Þróunin

2011-12-14T14:16:00.004Z

Stundum er erfitt að koma sér að verki. Fésbókin gengur úr skugga um að enginn og ekkert fari framhjá manni, meira að segja hlutir sem maður hefur engan áhuga á. Vefmiðlarnir togast á um að miðla mismálefnalegum fréttaflutningi um misáhugaverð málefni, en framsetningin skal alltaf vera sú sama og alltaf erum við að missa af einhverju.

Stundum er svo fjandi gott að gleyma sér í bók.

Oftar en ekki eru sögurnar sem heilla mest innnan ramma eða sögusviðs sem á lítið sameiginlegt með þessum yfirgengilega nútíma. Sögur af rólyndislegri konu sem býr í húsinu sínu í Afríkulandi þar sem allt gerist hægar, svo miklu hægar en hér, og heilli morgunstund má verja í að drekka tebolla. Svoleiðis sögur höfða til mín.

Og merkilegt nokk, að einhverju leyti eru svona sögur byggðar á sannindum. Einhversstaðar í þessum heimi leynast enn samfélög þar sem hægt er að eyða heilli morgunstund í að drekka tebolla. Þá er ég ekki að tala um blokkir öryrkjabandalagsins heldur heilu menningarsamfélögin þar sem hraðinn hefur ekki enn náð kverkartaki á fólkinu.

Þegar ég var fjögurra ára var komið að þeim tíma sem ég þurfti að fara að eignast vini. Ég man eins og það hefði gerst í gær þegar mamma sagði mér frá því að nú væru krakkar fluttir í rauða húsið hinumegin við móann, þar sem við bjuggum í þorpinu svokallaða á Akureyri. Þorpið er þyrping einbýlishúsa norðan Glerár næst fjallinu. Á þessum tíma, í kringum 1990, var þorpið enn í byggingu og flest húsanna nýbyggingar.

Ég átti samkvæmt alvaldinum mömmu að hringja bjöllunni á þessu þrílyfta rauða tréhúsi og mér fannst eins og ég stæði fyrir ómögulegu verkefni. Ég þorði því auðvitað ekki.

Þau vilja ekkert leika við mig! Sagði ég sannfærð um að þessir krakkar væru ekkert annað en skelfileg ógn við mína rúmlega fjögurra ára gömlu heimsmynd og mögulega einhver afsökun sem mamma var að búa til svo að hún gæti klárað þvottinn.

En sama hvað tautaði og raulaði álpaðist ég yfir móann, yfir kartöflugarð þrílyfta rauða tréhússins og upp að aðaldyrunum. Ég hringdi bjöllunni og stór og vingjarnlegur, sköllóttur maður kom til dyra.

Eru krakkar heima?

Maðurinn hrópaði á strák og stelpu sem samstundis birtust forvitin á bakvið ómálaða hurðina.

Viljið þið leika? Spurði ég á síðustu metrunum, gersamlega að deyja úr feimni.

Krakkarnir grandskoðuðu mig. Strákurinn var minni en ég, skolhærður og sólbrúnn. Stelpan var líka sólbrún með skjannahvítt hár og litlu eldri en ég.

Og viti menn, þau vildu leika.

Ég og strákurinn vorum jafnaldrar og lentum saman í bekk þegar skólarnir byrjuðu skömmu seinna. Ljóshærða stelpan, systir hans, var tveimur árum eldri og varð meistari minn í allskonar vitleysu, t.a.m. allskonar samsæriskenningum og plotti sem við beittum óspart á eldri sysur mína Völu. Ljóshærða stelpan fór síðar í kennaranám og býr í dag í Mósambík í Afríku. Við hittumst þegar hún kemur til landsins, - þar sem ég fer mjög sjaldan til Mósambík, og einhvernveginn er alltaf eins og við höfum síðast hist í gær.

Afríka er svo mikil hvíld, sagði hún við mig í gær.

Ég uppgötvaði í gær að ég gæti farið á netið í símanum mínum!

Ég stundi ámátlega. Ég er að vísu með síma frá árinu 2004 sem er uþb. að gefa upp öndina. En mikið vildi ég ekki hafa hugmynd um að hægt væri að komast á netið í símanum. Er þetta ekki komið gott?

Og talandi um tækniframfarir. Hvernig stendur á því að hægt er að þýða apamál, á meðan ekki er búið að finna upp órífanlegar nælonsokkabuxur!

Í framhaldi af þessari færslu bárust mér þessi skilaboð á Facebook frá þessari tilteknu vinkonu:

já.. eg verd eiginlega ad segja ther thessa sogu
af thví thví eg fæ enntha samviskubit
- en eg man thegar thu komst einu sinni til okkar ad leika
- thu varst klædd i snjogalla og med ullavetlina
- og taraaaa, i ullarvetlingunum leyndust gúmmíormar
- now..
- vetlingarnir voru blautir

og ormarnir SÚPER klístradir
og fullir af ull
en thad breytti thvi ekki ad mig langadi í
vid bjuggum okkur til höll med sófapúdunum og teppum
og svo fórum vid í leik
thú og thórdur vorud gift
eda thu varst mamman og hann litli fattladi sonurinn
(hann vildi alltaf hafa thessar pathetic ståodur í leikjunum... hundur eda smabarn...)
- og thid áttud bara ad vera inní höllinni og vera dugleg ad vera thad sem thid vorud
- Nína
- ..
- meanwhile
- sat ég fyrir utan höllina og smjattadi á lodnum gúmmíormum
  Æm só sorrí!
  
  ...
  their voru fullir af blautri ull
  ég man ad mér leid eitthvad skringilega desperate
  "why... am I doing this??"
  en thú veist...
  nammi!

Fegurð eftir stærð

2011-12-14T00:31:00.004Z

Ég vinn mikið með tölur í vinnunni, eins og gefur að skilja í verslunarstarfi. En síðast en ekki síst þá vinn ég með stærðir á kvenfatnaði.

Á íslandi er mikið notast við breskar stærðir en þær eru frá 6 og upp í 16, og raðast svona:

6 - Extra Extra Small/EUR 32

8 - Extra Small/ EUR 34

10 - Small/EUR 36

12 - Medium/EUR 38

14 - Large/EUR 40

16 - Extra Large/EUR 42

18 - Extra Extra large/EUR 44

Topshop, Oasis, Warehouse og Zara eru meðal þeirra verslana á Íslandi sem notast við þetta kerfi.

Þær fjölmörgu sem falla utan þessa staðals verða að panta sér föt erlendis að (t.a.m. þær sem eru minni og/eða grennri en staðallinn leyfir, og sömuleiðis verða þær sem eru stærri en stærð 16 að versla í sérvöruverslunum með stórar stærðir.

Það er kannski óþarfi að benda á þá augljósu staðreynd að sjálfsmynd kvenna á Íslandi sé mjög samofin þessum stærðum og tölum. Ósjaldan hef ég orðið vitni að gleði kvenna sem komast að því að þær nota smærri stærð en síðast, og að sama skapi biturð þeirra sem hafa stækkað. Mjög oft verða vonbrigðin slík við síðarnefnd tilfelli að viðkomandi hættir við að kaupa vöruna.

Mjög oft verð ég vitni að svona löguðu:

Nei, ég er með allt of feitan rass.

Nei, þetta passaði ekki, ég þarf bara að drífa mig í megrun.

Og jafnvel:

Ég trúi því ekki að ég sé í 16. Hvernig stærðir eru þetta eiginlega?

Stundum, þegar verslað er fyrir dóttur eða vinkonu, er ég spurð í hvaða stærð ég sé.

Sex til átta, umla ég.

Þá vigta þær mig í huganum og meta hvort að ég sé eins í vextinum, mögulega stærri eða minni en sá sem gjöfina á að fá.

Þetta truflar mig ekki, en bara vegna þess að ég er í stærð 8. Ef ég væri í stærð 14 myndi þetta sennilega gera það. Ekki vegna þess að mér þyki neitt óaðlaðandi við að vera í stærð 14, síður en svo. En ýmis öfl í umhverfinu myndu láta mér líða þannig. Ég tala af reynslu.

Fyrir einhverjum árum síðan var ég í partýi heima hjá vinkonum mínum. Ég hafði komið til þeirra beint eftir vinnu og átti eftir að borða kvöldmat, og þegar liðið var á kvöldið ætluðu nokkrar að fá sér smá bita.

Fáum okkur bara morgunkorn, stakk ein upp á.

Ég var alveg til í það, og við drógum fram stóran pakka úr eldhússkápnum og skelltum honum á borðið. Aftan á pakkanum stóð stórum, skýrum stöfum:

MORE TASTE - LESS YOU!

Eða eins og það útleggst á ylhýra:

MEIRA BRAGÐ - MINNA AF ÞÉR!

Og talað var um fjörutíu daga áskorun. Misstu heila kjólastærð!

Less you!

Auðvitað hlógum við allar. Við hlógum okkur máttlausar. Sögðum brandara um samanskroppið fólk og Lísu í Undralandi. Nógu heppnar til að koma auga á mannfyrirlitninguna og bilunina sem stendur að baki svona markaðsherferð. En þessi markaðsherferð kom til af aðeins einni ástæðu: Hún virkar.

Einhverju sinni var ég að vinna þegar fjallmyndarleg kunningjakona mín kom inn í búðina að leita sér að kjól. Hún er nokkrum árum yngri en ég og byrjaði í háskóla í haust. Þegar ég sá hana síðast var hún gelgjuleg og tággrönn. Núna var hún komin með kvenlegri línur og hún bókstaflega geislaði þegar hún sagði mér frá skólanum og því sem hún var að gera. Glansandi sítt hár, stór, ljómandi augu, perluhvítar tennur og fallegt bros. Ég myndi glöð vilja fá einn tíunda af þessum brjálaða þokka sem hún býr yfir.

Nóg um það. Síðan kom að mátun. Hún fann rauðan kjól sem hún var yfir sig heilluð af. Greip stærðina sína og skundaði inn í mátun.

Hvernig mátast? Spurði ég í gegnum tjaldið.

Ekkert svar.

Síðan var tjaldið dregið frá og óttaslegin augu birtust í fölu andliti.

Eru þetta rosalega litlar stærðir?

Bara venjulegar, held ég, svaraði ég hreinskilin.

Ég trúi ekki að hann sé of þröngur, sagði hún lágt.

Viltu næstu stærð? Spurði ég.

Ég bara veit það ekki, svaraði hún.

Hún sýndi mér kjólinn og rennilásinn sem náði ekki alla leið upp bakið. Kjóllinn var þrátt fyrir þetta stórkostlega flottur á henni, liturinn klæddi hana einstaklega vel og hún var svo þokkafull, fullkomlega án þess að hafa minnstu hugmynd um það, að ég fór næstum því að hlæja.

Ég kom til baka með kjól í stærð 14.

Ég trúi bara ekki að ég sé í stærð 14, sagði hún og starði á kjólinn í höndunum á mér.

Tala er bara tala, sagði ég.

En auðvitað vissi ég að það var ekki satt. Mér fannst tala ekki bara vera tala þegar kom að sjálfri mér og hvernig átti ég að sannfæra hana um nokkuð annað. Því miður er fegurð mæld í stærðum.

Stærð 14 er large, svaraði hún.

Ég veit, svaraði ég.

En þetta er samt bara tala, og þú ert eins og gyðja í þessum kjól.

Hún endaði á því að kaupa kjólinn, dálítið brothætt en nokkuð viss um að hún hafði gert góð kaup. Ég stóð eftir við borðið og hugsaði um það að ég hafði selt henni kjól og leiðinlegan kaupbæti - Hugmyndina um að hún væri í large, sem núna myndi sennilega plaga hana út vikuna og jafnvel þangað til hún kæmi aftur í búð og passaði í stærð 10.

Allt er hægt

2011-12-12T18:54:00.002Z

Og gott að vera minntur á það reglulega.

Mehh

2011-12-06T20:45:00.001Z

Væl

2011-12-05T20:34:00.006Z

Fátæku börnin í Afríku er samnefnari sem ég nota til þess að láta öðru fólki líða illa yfir ömurlegu, ómerkilegu forréttindavandamálunum sínum. T.a.m. er ég í einum dýrasta kvikmyndaskóla Evrópu (no joke) og ég get ómögulega sætt mig við þá staðreynd að ég kemst ekkert áfram í 90 mínútna handritinu mínu sem ég á að hafa tilbúið við útskrift í júní.

Þannig að þegar ég segi "Oh, mér gengur ekkert með handritið mitt", þá svarar undirmeðvitundin; "Fátæku börnin í Afríku fá aldrei að skrifa handrit!".

Sko, ég er búin að reyna allskonar. Tónlist?

Þetta:

The Healer

Erykah Badu

Badu lætur mér líða eins og ég sé töff í 7. bekk. Í tark buxum og böffaló. Að hlusta á grúví hipphopp píu og að setja á mig hvítan eyeliner.

Lament

Mount Moriah

Þetta lag lætur mér líða eins og ég sé ógeðslega bitur í sambandsslitum, sem ég er bara engan veginn, þannig að þetta er hálf fáránlegt. En raddanirnar eru flottar. Ástin er eintóm paradís! N <3 B forever! Hvers á Baldur að gjalda? Út með þetta.

You will never know

Ingvild Ostgard

Tvö orð: Lærðu ensku. Samt skemmtó ef hún væri ekki svona mikið Bjarkar vonnabí.

Thrown in two

Twiggy Frostbite

Nafnið á þessu bandi er svo tilgerðarlegt að ég er farin að láta það fara í taugarnar á mér að ég fíli lagið. Easily dissatisfied I am young Skywalker.

Wildflowers (Exhale Efreet)

Made in Heights

Jájá.

M.ö.o. Indí stelpupopp sem á að gefa mér einhverskonar vinkil, eða það var amk. hugmyndin. Ferskur vinkill á klassísku vandræðin í NYC, sálfræðingar með allt of fáar heilasellur og allt of mikið af peningum. Útkoman algjör ræpa. Hvað veit ég um sálfræðinga í NYC og þeirra peninga? Eg ætti kannski að skrifa um eitthvað sem ég þekki. Hinsvegar er stóra vandamálið það að ég þekki bara Reykjavík, Madrid, Barcelona og Hænufoss í Ósló. Og ég get eiginlega ekki sagt að ég þekki Algarve þó að ég hafi verið þar í heilar sex vikur árið 1996.

Núna á þessari stundu er það merkilegasta sem ég get skrifað gamall kall í grárri peysu sem kemur með bakka af límonaði. Helvítis límonaði.

Ég hef aldrei á ævinni fengið ritstíflu. Ég trúi heldur ekki á ritstíflur. Ég vil meina að ritstíflur séu léleg afsökun þeirra sem hafa ekkert verklag og kunna ekki að temja sér vinnureglur í skapandi umhverfi. Og núna þarf ég að éta þetta alltsaman.

Gagnrýni-gírinn, sagði fróð kona við mig um daginn (sem var nýlega tilnefnd til bókmenntaverðlauna). Nýttu hann til að fara yfir það sem þú hefur skrifað.

Það væri frábært, ef það væri ekki delete takki á tölvunni minni.

Nútímaljóð dagsins

2011-11-30T22:42:00.005Z

INT REYKJAVÍK, HEIMILI NÍNU - KVÖLD

Herbergið er hvítmálað og þægilegt með stóru, tvíbreiðu rúmi úr kirsuberjavið fyrir miðju. Stór gluggi á vinstri hönd, klæddur þungum, bláum tjöldum. Víða má sjá fatnað liggja mis-vel samanbrotinn á ýmsum hirslum innan um bækur af ýmsum toga. Á rúminu liggur NÍNA (25) með úfið ljóst, axlasítt hár, klædd svörtum sokkabuxum og fjólubláum bol. Hún er grannvaxin með há kinnbein, stórar varir, breitt nef og stór, ljósblá augu. Hún er þreytuleg á svipinn með brúnan augnskugga og bleikan varagloss. Í hægra horni herbergisins er lampi, hann stafar frá sér hlýlegri birtu.

Nína sparkar ítrekað í fótafjölina með stórutánni og skrifar á litla ACER notebook tölvu. Skjárinn varpar köldu ljósi á andlit hennar.

NÍNA

(v.o)

Ég held að það sé veðrið.

Nína skrifar á Acer tölvuna:

(skjár)

Allt sem mig langar að gera er að kúra hjá manninum mínum og horfa á Mad Men.

NÍNA

(v.o)

Allt sem ég skrifa er rugl.

Ég held að það sé veðrið.

Djók.

Nína skrifar á Acer tölvuna:

(skjár)

Samt ekki. Ég veit í alvörunni ekki hvernig ég á að rífa mig úr þessu letikasti. Þetta er kannski einhver taugasjúkdómur.

(skjár)

(Nína slær orðin "LAZY SYNDROME" inn í Google.com)

Eftirfarandi birtist á skjánum:

lazy ho syndrome	24 up, 2 down
	a condition in which the afflicted is incapable of doing any work whatsoever and is reluctant to do anything besides eat, sleep, or go on the internet. widespread among college students. very contagious with no known cure besides getting off your fat lazy ass and doing something productive. "where's jessica?" "she's sleeping on the couch" "hasn't she been doing that all day?" "no she got up to eat some nachos and check her facebook" "damn that bitch has some serious LHS" "LHS?" "lazy ho syndrome"

Þrjár leiðir til að komast í gegnum prófin

2011-11-29T18:17:00.004Z

Prófaðu að senda kennaranum blóm. Það er póstmóderníska leiðin til að þakka fyrir óverðskuldaðar einkunnir, bæði góðar og lélegar. Á kortið má skrifa óræða hluti á borð við "Hvað er menntun?" og "Unglingsárin eru djöfulleg, takk fyrir að hjálpa".

Prófaðu að sitja ein/n eftir í stofunni eftir prófið og biddu kennarann að tala við þig í einrúmi. Segðu kennaranum að þér finnist óþægilegt hvernig hann horfir á þig löngunaraugum. Það er ekki séns að kennarinn þori að gefa þér slæma einkunn í framhaldinu.

Prófaðu að mæta með barn í skólann og biddu kennarann að skilja að þú hafir nýlega gengist við ættleiðingu vegna fráfalls ástvinar. Kennarinn mun sennilega ekki krrefja þig um staðfestingu á þessum ráðahag og mun örugglega gefa þér nokkra plúsa í kladdann fyrir góðmennsku.

Gangi þér vel.

Kveðja,

Nína

Turanga Leela

2011-11-28T19:08:00.002Z

Tónlisti dagsins

2011-11-24T13:10:00.004Z

Þetta er Andy Barlow úr LAMB. Það verður seint sagt um hann að hann sé leiðinlegur tónlistarmaður, eða ljótur maður.

Stóra systir 1998

2011-11-20T19:19:00.005Z

Veggirnir voru vínrauðir. Í loftinu lá lykt af óhreinum fötum, ilmvatni, hárspreyi, djammi, gleði, hjartasorg og pítsukössum. Lykt sem ég þekkti ekki þá en ég veit í dag að er einkennislykt híbýla kvenna á tvítugsaldri. Úr svörtum AKAI stofugræjum ómaði eitthvað sem hún sagði mér að væri Portishead. Ég sagði henni að þetta væri eins og fiskabúratónlist. Henni þótti það ótrúlega fyndið. Hún var með rautt hár sem glansaði brjálæðislega mikið undir ljóskösturunum. Reykelsi, sandalviður.

Tölvan var í horni herbergisins, hilluinnréttingin sem hún hafði eignast sem unglingur var enn á sínum stað, tróndi yfir stofunni hlaðin Ísfólkinu og geisladiskum. Hún knúsaði mig og sagði mér að ég væri sæt. Það var ágætis tilbreyting. Reyndar veit ég í dag að hún var að ljúga. Ég var mjög ljótur unglingur. Sérstaklega á þessum árum.

En hinsvegar var gott að heyra það, hvort sem það var satt eða logið. Mér þótti hún nefnilega líka sæt. Sérstaklega þegar ég fékk að sitja með henni á föstudagseftirmiðdögum, borða með henni pítsu og horfa á hana mála sig. Stundum kom Vala líka og þá sátum við inni á baðherberginu og ég horfði á þær setja á sig augnskugga og varalit þangað til þær voru orðnar að dáleiðandi verum sem ég gat ekki hætt að horfa á. Þær voru sætari en nokkur prinsessa sem ég hafði nokkru sinni teiknað, og ég hafi teiknað ansi margar prinsessur þegar þarna kom við sögu. Síðar um kvöldið kom fleira fólk, strákar með hárkollur og þéttar konur í smekkbuxum. Þau hlógu og töluðu um fyndna hluti sem mér þóttu spennandi og sussuðu síðan hvort á annað þegar eitthvað vafasamt bar á góma. Uss, hún er tólf ára! Komm on! Síðan hlógum við öll og stundum prumpaði einhver geðveikt hátt, oftar en ekki einhver geðveikt sætur strákur með flottasta hár í heimi og í glansandi jakka, stundum málaður - og ég gat ekki beðið eftir að verða tvítug.

Stundum kom ég á sunnudögum og þá horfðum við á myndir. Vídjóleigan var rétt hjá og þá fengum við okkur nammi í leiðinni, og svo sátum við lengi frameftir og töluðum.

Stundum fékk ég tískuráð.

Prófaðu að klippa toppinn í "V".

Ekki teikna króka með eye-linernum.

Stundum ræddum við alvarlegri hluti:

Þessir krakkar sem eru að níðast á þér í dag verða útbrunnin eftir nokkur ár, vittu til. Þau munu eignast börn á framhaldsskólaaldri, geta ekki menntað sig, enda í ódýrum íbúðum í úthverfum...

Ég hélt á þeim tíma að þessar hrakspár væru eingöngu til þess að láta mér líða betur þegar grimmar, slétthærðar, 40 kílóa stelpur í Tark buxum og Buffaloskóm sögðu mér að ég myndi aldrei eignast kærasta vegna þess að ég væri með skakkt nef.

Ég játa að ég hef sjaldan kynnst annari eins Þórðargleði og þegar þessar hrakspár systur minnar rættust. Einhversstaðar verða vondir að vera og þá hversvegna ekki í Grafarvoginum?

Einu sinni veiddi hún mig upp úr sundlaug á ættarmóti. Ég var átta ára. Ég man eftir tilfinningunni, að vera að deyja. Ég vissi í nokkur sekúndubrot að ég myndi drukkna og aldrei ná að verða fullorðin. Ég ákvað að velja mér síðustu hugsun, mjög meðvitað, og af einhverjum orsökum fór ég að hugsa um álfa. Ég hugsaði um fallegar álfadrottningar eins og þær sem ég sat allan daginn og teiknaði. Kjólana sem ég hafði teiknað í massavís, hattana og slæðurnar og síða álfkonuhárið.

Síðan greip stór hönd um handlegginn á mér og dró mig upp á bakkann. Hún var ofboðslega reið, eða það fannst mér. Þegar ég varð eldri áttaði ég mig á því að hún var ofboðslega hrædd.

Síðan var það einhverntíman á vetrarkvöldi árið 2001 sem ég hringdi úr Nokia 5110 símanum mínum úr herberginu mínu heima, og hún svaraði. Ég gat ekki talað, ég grét svo mikið. Ég hafði tæmt tvö pilluglös og mig langaði að segja bless, eða það hélt ég að minnsta kosti. Jóhanna var komin eftir tíu mínútur og keyrði mig í snarhasti á bráðadeild þar sem var dælt upp úr mér.

Jóhanna hefði átt 35 ára afmæli núna á miðnætti 21. nóvember. Ég spila Portishead henni til heiðurs.

<3 Ást upp í skýin, að eilífu.

Nornasögur pt 3 - Af rökkum og krökkum

2011-11-17T01:18:00.010Z

Stundum var þetta eins og að kveikja á sjónvarpinu.

Fötin lágu í hrúgu ofan í rauðri tösku til fóta við dýnuna. Á daginn braut ég dýnuna saman og lagði inn í skáp sem til þess var ætlaður. Í herberginu var pínulítið skrifborð, einn fóturinn af of stuttur og ég notaði lestarmiða til að skorða hann af. Fyrir glugganum var plastrenningur sem þjónaði hlutverki gardínu og þannig var hægt að loka úti daginn, og allan heiminn ef því var að skipta. En þó var heimurinn mestmegnis guli veggurinn á næsta húsi.

Heimilisfaðirinn var yfir sig hneykslaður þegar ég vildi horfa á krýninguna hans Óbama forseta. Hann hló að mér og sagði að ég væri kanasleikja. Ég kinkaði kolli og sagðist alltaf sleikja alla kana sem ég sæi. En ég sagði það samt á íslensku, og útskýrði að ég hafi verið að fara með fallegt ljóð um bilið á milli ríkra og fátækra.

Ég fór til borgarinnar um helgar, til þess að anda að mér húmor, menningu, kaldhæðni og lifandi fólki á mínum aldri. Þangað var 40 mínútna löng lestarferð. Það tók mig 20 mínútur að ganga niður að lestarstöðinni sem var eldgömul og klassísk. Hrein og klár ömurð. Við stöðina var lítill bar þar sem hægt var að kaupa kleinuhringi, sígarettur og bjór. Konan sem vann þar leit út fyrir að eiga heima í sófa. Á bolnum hennar stóð "Frábært". Ég var ekki mjög sammála.

Ég gekk í gegnum bæinn og framhjá gömlu tívolíi sem var í niðurníðslu og hafði lokað fyrir löngu. Ruslahaugarnir þöktu hluta landslagsins en það sem ég horfði yfir var Las Vegas Madridar, - það var raunverulega nafnið á svæðinu. Í fjarska mátti sjá önnur þorp, töluvert minni en Hundraðhella, þ.e. þorpið þar sem sem ég bjó. Næsta þorp í svipaðri stærð hét Máradalur. Það var nefnt eftir Márunum sem námu þar land fyrir margt löngu. Mörg örnefni á svæðinu áttu uppruna sinn þaðan. Allt í kringum þorpið var eyðimörk með einstaka lundi þar sem ólívutré uxu villt of villtar kanínuhjarðir hlupu um eins og holdgerving sýrutripps. Víða voru gulir, sólþurrkaðir akrar og yfirgefnar hlöður þar sem baldnir unglingar höfðu tekið sig til og málað listaverk á veggina. Che! Love! Hate! Á einum staðnum hafði ég séð "NEWS!". Það var fyndið vegna þess að mér einni fannst það fyndið. Mér einni fannst það fyndið vegna þess að ég var eina manneskjan í þorpinu sem skildi ensku. "NEWS!". Fátt jafn töff á Spáni og fréttatíminn.

Á leiðinni á lestarstöðina var stór flöt sem ekki hafði verið malbikuð, og þar hélt til hópur af villtum göturökkum; ég endurtek rökkum, ekki krökkum. Þeir gerðu manni ekki neitt, en áttu til að gelta á bíla. Krakkarnir í þorpinu spiluðu fótbolta á flötinni og hundarnir eltu stundum boltana. Þau störðu á mig eins og geimveru þegar ég gekk framhjá, fæst þeirra höfðu séð nokkurn áður á ævinni sem var jafn ljós og ég á hár og hörund. Mæður þeirra hneyksluðust í gluggunum, yfir gardínur, á þessari vændisbarnfóstru sem hafði verið dregin í þorpið þeirra frá Norður- Evrópu til að tæla karlmennina i þorpinu til fylgilags. Fá þá jafnvel til Svíþjóðar að sitja Dalahesta og setja fléttur í heiðin, ljóshærð, föðurlaus börn sem höfðu fæðst utan hjónabands. Þegar þeir væru búnir að setja flétturnar í ljóshærðu börnin yrðu þeir látnir gera hluti eins og tala við konuna sína, setja í vél og biddu fyrir þér - elda.

Að sjálfsögðu var ég ekki að tæla neina karlmenn í þorpinu og gerði lítið í því að uppfylla staðlaðar hugmyndir húsmæðranna í Hundraðhellum. Hjarta mitt lá í molum einhversstaðar í kjallaraholu í Reykjavík og ég mundi ekki einusinni eftir því hvernig það var að finna gagnkvæma hrifningu eða jafnvel ást. Mér fannst ég ekki verðskulda neitt þannig lagað. Ég áleit mig þurfa að vinna fyrir því. Þroskast, eflast og verða að einhverskonar manneskju sem hægt var að elska. Sem ég var klárlega ekki.

Stundum fór ég með yngsta barnið á róluvöll skammt frá. Þar var einn einhleypur ekkill með þriggja ára son, sem leit mig hýru auga. Ekkillinn, ekki sonurinn. Sonurinn flaug fram og til baka í rólunni eins lengi og ég nennti að tala við föður hans og þegar barnið var orðið grænt í framan þá fylltist ég samúð, veiddi mitt barn upp úr sandkassanum og rölti heim á leið til þess að fagna því að hafa átt samræður við fullorðna manneskju sem snerust um eitthvað annað en fyrirfram ákveðin kynhlutverk (ekki góða tegundin af slíkri umræðu) og lýtaaðgerðir. Botox. Botox var kvöldverðarumræðan. Sætir leikarar morgunverðarumrðan. Megrun allstaðar þar á milli.

"You would be the perfect woman, but you have to do something about your nose and lose the belly".

"You think too much, don't let them know you are smart. You are too smart. It scares them off".

Já, ég var mætt þangað til að þroskast, og einhvernveginn var fimmta sígaretta dagsins á brautarpalli í Hundraðhellum að gera lítið til þess. Ég var á leiðinni á deit til Aranjuez, bæjarins þar sem skærbleik sumarhöll Spánarkonungs trónaði fyrir miðju, síki skáru bæinn þveran og endilangan og drekaflugur sveimuðu um víðfeðma lystigarða eins og eftirlitssveitir. Aranjuez var sannarlegur draugabær, ef undan var skilin rútan sem leið um strætin og tilkynnti frökkum og þjóðverjum að þessi sumarhöll væri einstök að því leytinu til að...

Hann var af aðalsættum. Það kom strax fram. Ég sá það líka á því hvernig hann klæddi sig eftir miðevrópskum aristókratískum stöðlum- ljót föt og dýr merki. Ljósir litir og dýrir leðurskór. Flott klipping en engin hátíska. Rólegur í fasi og sjálfsöruggur. Broshrukkur sem fengu fiðrildin í maganum á mér til að muna að þau væru til, en lítið meira en það.

Hann langaði í konu. Það hafði komið fram á fyrsta hálftímanum. Fjórtán sinnum. Honum fannst ég rosalega falleg líka, en sennilega ekki svo falleg að ég ógnaði brothættu veröldinni hans. Hann lifði í einhverskonar sögu sem ég skildi ekki, og mér leið eins og ég væri að gera mér upp lestur á einhverjum heimsbókmenntum þegar ég kinkaði kolli og þóttist skilja hvað hann meinti þegar hann fór út í þá sálma að móðir hans væri alltaf svo kröfuhörð hvað híbýli hans varðaði. Villan hans á Norður Spáni var bara aldrei nóg, einhvernveginn. Sennilega út af staðsetningunni en líka af því að hesthúsið var of lítið og garðurinn greri ekki nógu vel til að rækta hann vel. Við gengum í gegnum lystigarðana og ég reyndi að sjá það fyrir mér, líkt og í skáldsögu, hvernig líf mitt yrði ef ég myndi enda með þessum manni. Kæmi ég heim til Íslands árið 2009 með fínt ættarnafn? Myndi ég fá umfjöllun í DV sem íslendingur sem giftist inn í aðalsættir erlendis - Þjóðinni borgið. Spánarkonungur býður íslendingum aðstoð, byggir flugturn ofan á Perluna. Turninn laðar að ferðamenn, skuldavandi heimilanna leystur.

En það gerðist einhvernveginn ekki. Ég sendi honum skýran tölvupóst nokkrum deitum seinna, um það að ég fyndi á mér að það væri best að við yrðum bara vinir. Ég fékk 2 A4 síður til baka fullar af hatri og útlistunum á því hverskonar Babýlonshóra ég væri - en eins og mér lærðist síðar meir, þá eru hatemail samskiptastíll sem landar hans virðast mjög hrifnir af.

Fallegustu filmurnar

2011-11-16T11:44:00.002Z

Fallegasta kvikmyndagerð sem ég hef séð:

Hellanornin pt2

2011-11-15T02:13:00.003Z

Bank og skrýtin lykt. Skrýtin lykt og annað bank. Ég opnaði augun og áttaði mig á því að ég lá á köldu gólfinu. Dýnan hálf undir mér. Í herberginu svartamyrkur. En ég var ekki heima á Íslandi. Ljósgeisli flæddi yfir gólfið og ég sá skuggamynd af hokinni veru. Konan stóð í dyragættinni, klædd rauðum flauelsslopp. Andlitið var beinabert og augun virtust meira sokkin en áður.

- Vegabréfið þitt. Við þurfum að sjá það. Varstu sofnuð?

Ég gerði mitt besta til að dylja undrunina.

- Já.

Ég reyndi að hljóma hress en það hljómaði ekki vel.

Ég fálmaði inn í myrkrið eftir handfarangurstöskunni, veglegri, brúnni leðurtösku sem ég hafði fengið að gjöf fyrir brottförina. Seinni Spánarför. Uppgjöf er sama og dauði. Kaldur veggur.

Ég fann vegabréfið, rétti konunni það og hún kveikti ljósið. Samstundis fékk ég nístandi höfuðverk, sennilega blanda af ferðaþreytu og rauðvínsglasinu sem ég hafði drukkið með henni fyrr um kvöldið.

Hún tók alvarleg við vegabréfinu og bað mig að bíða.

Skömmu seinna var aftur bankað á hurðina. Ég lá á þunnri dýnunni og renndi fingrunum eftir gólfdúknum. Velti því fyrir mér hvernig ég ætti að finna heimatilfinningu í þessu húsi. En það hlaut að gerast- það gerðist yfirleitt. Sama í hverskonar skítaholu maður bjó.

Skuggaveran hrundi hurðinni aftur upp.

- Maðurinn minn er lögfræðingur. Hnan segir að þetta sé ekki alvöru vegabréf.

- Hvað er þetta?

Hún benti á rafrænt spjald inni í bréfinu.

- Þetta er nú bara vegabréf, venjulegt íslenskt vegabréf. Ég er ekki njósnari!

Ég flissaði, og sá svo strax eftir því. Þau þögðu bæði og horfðu hugsandi hvort á annað. Þau skiptust á orðum á rússnesku. Hún var farin að æsa sig. Yngsta barnið vaknaði.

- Við ætlum að skoða þetta betur, við skilum þér þessu á morgun, sagði konan að lokum með uppgerðaryfirvegun sem gerði nákvæmlega ekki neitt til að róa hnútinn sem hafði búið um sig í brjóstinu.

En ég var of þreytt til að hafa eitthvað við þetta að athuga, en vonaði heitt og innilega að krakkaskömmin þagnaði til þess að ég gæti sofið úr mér ferðina.

Smá nostalgía í restina. Merkilegt að ég hafi verið svona óhamingjusamur unglingur miðað við hvað ég var að hlusta á frábæra tónlist.

Algjör draumur

2011-11-14T11:38:00.003Z

Mig dreymir gjarnan og eiginlega oftast í hlutlægu sjónarhorni, jafnvel þó að ég sé þáttakandi í atburðarrásinni. Kannski tengist ég kvikmyndagerð í gegnum áhuga á draumum. Kannski er draumurinn byggður á áhuga á draumum. Erum við að horfa á sama tunglið?

Sem er kannski rétt að einhverju leyti.

Við erum alin upp til þess að verða hugsjónafólk. Allir eiga að lifa drauminn" og "hafa draum". Rómantísk poppmenning hefur kennt okkur það að við komumst ekki undan því að ætla að verða eitthvað. Mjög skylt neyslumenningu, ef ekki alfarið. Enda snýst neyslumenning um þjóðarafkomu.

Þessvegna verða til bíómyndir eins og Howl. Og leikarar eins og James Franco ná að ota sínum hámenntaða tota.

Annars held ég að John Malcovich sé uppáhalds leikarinn minn.

Úlfur, úlfur

2011-11-04T14:58:00.002Z

- Ég er með rana.

- Ertu með rana?

- Já, í skólanum.

- Afhverju? Ha?

- Af því að við erum að skrifa jólaleikrit um dýr.

- Og ertu þá með rana?

- Já. Helmingurinn af bekknum er með rófu og hinir eru með rana. Þeir sem eru sérstaklega duglegir fá bæði rófu og rana.

- Og ert þú látin vera með rana?

- Jább.

Ég hlýt að vera að safna prikum í neðra með þessum lygasögum mínum. Það hefur bara svo mikið skemmtanagildi að misnota traust ástmannsins á jafn gamansaman og saklausan máta.

Hinsvegar er bara spurning um hvenær hann hættir að trúa mér.

Óskastundir

2011-11-04T00:11:00.002Z

Stundum finn ég hjá mér alveg ægilega þörf til þess að borða kókópöffs og horfa á teiknimyndir. Hinsvegar hlýtur þetta að flokkast sem skyndibrjálæði, þar sem þessi tilfinning rennur yfirleitt af mér áður en ég er komin út í búð og þegar ég stend fyrir framan morgunkornsrekkann með skærgræna plastkörfu í höndinni þá átta ég mig á því að ég þarf að setja í vél. Og skrifa átta blaðsíður fyrir morgundaginn. Skúra. Og elda. Og hitta þennan og hinn. M.ö.o þá hef ég selt mér þá hugmynd að ég hafi ekki tíma.

Nú ætla ég að taka á þessu markvisst. Ég ætla að leyfa mér að upplifa nostalgíu-bull í vetur, kombineisjónir úr barnæskunni eða bara fantasíum sem mig hefur lengi dreymt um að prófa. Hér er listi:

1) Kókópöffs og Cartoon Network. Sæng og sokkar í stofusófanum. Slökkt á símanum.

2) Borða bara graflax með sósu í kvöldmatinn og ekkert annað nema kannski malt og appelsín. Hlusta á uppáhalds Nick Cave lagið mitt á meðan. Á repeat.

3) Búa til brauðtertu með rækjum, sítrónusneiðum, eggjasneiðum og steinselju a la old times. Borða hana síðan og hlusta á Hauk Morthens á meðan og lesa síðan eins og einn Þórberg.

4) Horfa aftur á Pú og Pa og jólaföndra með límstifti, glimmeri, silfurtúss, kartonpappír oþh.

5) Drekka Pinot Noir í heitum potti með norðurljósin dansandi fyrir ofan og huggulega manninn minn mér við hlið. Súkkulaðirúsínur hinumegin - dökkar.

Ég stoppa á fimm af því að ég ætti að vera farin að sofa fyrir fimm mínútum síðan.

Bangsímon - The final Battle

2011-10-30T21:13:00.002Z

Það er rosalega fín lína á milli þess að vera skáld og að vera lygari. Til dæmis segi ég stundum ýkjusögur, af því að mér finnst gaman að segja frá og svona, stundum er raunveruleikinn bara ekkert aðalatriði. Og stundum er gaman að fótósjoppa smáatriði sem engu máli skipta. Þá er Baldur alltaf fyrstur til að leiðrétta mig.

Mamma drekkur kaffi í eldhúsinu og við sitjum á móti henni við eldhúsborðið og hökkum í okkur tebollur.

- Við keyptum nú eiginlega ekkert í New York, við vorum bara að skoða sæt lítil hverfi og borða á veitingastöðum. Við vorum nú eiginlega bara að borða alla ferðina.

- Nei. Það er ekki rétt Nína. Við fórum líka í búðir. Og síðan sváfum við líka. Við getum ekki borðað samfleytt í 10 daga. Það getur enginn! Maður myndi örugglega deyja á þriðja, eða öðrum. Nei á þriðja degi. Hættu að ljúga að fólkinu!

- Ókei fyrirgefðu, ég meinti bara að við borðuðum mikið.

- Ekkert svo.

- Við fórum á veitingastaði.

- Já, stundum, en ekki alltaf.

- Nema þegar við sváfum.

- Já, og svo eyddum við líka dágóðum tíma í Subwayinu.

- Þetta var nú bara ... ég tók bara svona til orða.

- Þú ætlaðir að ljúga því að við værum bara einhverskonar ofurmanneskjur sem geta borðað allan sólahringinn í 10 daga.

- Nei, ég meinti það ek...

- Viltu ekki bara viðurkenna það núna?

- Jú. Ég... (dæs) ég viðurkenni það. Ég er lygalaupur.

- Já, það ertu.

Ég var að naga afganga af kjúkling og drekka flatt kók eftir langan vinnudag. Svo þegar mamma sagði mér frá því að systir mín og fjölskylda (tveir fullorðnir og tvö börn) hafi skellt sér í bíó á nýju Bangsímon-myndina, þá tók ég mig til.

Baldur sat hinumegin borðsins (skemmtilegt hvað allt virðist gerast í eldhúsinu) og var með kjúklingapylsur með dijon sinepi á sínum disk, og smjattaði á þeim hróðugur á meðan hann leit yfir cracked.

- Hérna, Baldur veistu hvað?

- Hmm?

Baldur niðursokkinn í grein um þýska Halloween-búninga og gaf frá sér "haha" og "oj"-hljóð til skiptis.

- Vala og Óli fóru með krakkana í bíó.

- Já, að sjá hvað?

- Nýjustu Bangsímon myndina. Þar sem hann fer í stríð. Ég skil þetta ekki.

- Ha?

- Já, ég held að þetta hafi verið sponsað af hernum eða eitthvað svoleiðis. Ég meika ekki svona barnamyndir um stríðsrekstur.

- Ertu ekki að grínast?

Ég þykist fletta myndinni upp á IMDB.

- Já, hérna er þetta. Bangsímon - The return of the king.

- Guð minn góður.

- Já, ég veit. Ótrúlegt. Krakkarnir voru víst alveg skíthræddir. Eyrnaslapi dó.

Rvk #2

2011-10-23T18:42:00.004Z

Sunnudagur í Kringlunni. Stórir gluggar fá mig til að líða eins og ég sé í leikhúsi. Komin í búning, komin í hlutverk. Líkar þó vel við hlutverkið: Næs pía.

Ég spila rúllettu með ipodinn með mixtape frá Baldri sem hann vill ekki gangast við. Verð að lifa á brúninni og fá smávegis spennu í líf mitt.

Þ.e. hádramatískur ljóðalestur í bland við countryballöður, Ninu Simone, þýskt stelpupönk og acid techno. Ég veit ekki hvernig þessir hlutir enduðu saman á playlista. Baldur er sá eini sem veit það. Baldur vill ekki gangast við listanum og segir hann vera random.

Lífið er random.

Nýr starfsmaður vill meina að ég minni hana á stelpu sem hún vann einusinni með. Stelpan heitir Erla Elíasdóttir. Ég trúi ekki mínum eigin eyrum. Ég vissi ekki að við værum svona líkar í hegðun og atferli.

Mikið hrós engu að síður.

---

Ég hendist inn um dyrnar fashionably late fyrsta skóladaginn. Ég labbaði og gleymdi að taka með mér trefil. Tveir hættir í bekknum. Ég ætla að skrifa 10 bls dramatíska sögu um bandarískan sálfræðing í tilvistarkreppu fyrir morgundaginn, en því miður er ég sofandi.

Kannski ég fái mér kjötsúpu og kaffi.

Rvk #1

2011-10-23T02:08:00.006Z

Góðir farþegar, velkomin heim.

Og það var eins og ögrun. Keilir rembdist við að ota sér upp í himininn.

Ég er fjall, mémé!

Morgunsólin skein eins og gæra, himininn eins og Cosmopolitan. Ungt par með súkkulaðirúsínupoka sín á milli fékk flissköst yfir lofræðu Felix Bergssonar um Flybus. Sem var löng. Svo löng að ég var að bíða eftir "... and here is a poem I wrote about the Flybus:

Fly

you

B...

(osfrv.)"

---

Kringlan. Unga parið horfir alvarlegt á mig, af því að þau geta ekki annað. Þau eru alvarlegasta fólk sem ég hef hitt.

- Áttu þetta í stærð 10?

Ungi maðurinn hatar mig með augunum á meðan ég fletti í gegnum fataslána. Kjóllinn ekki til í réttri stærð.

- Ég skal athuga í Smáralind.

Ég hringi og spyr eftir kjólnum í réttri stærð. Hann er til í Smáralind og ég bið starfssystur mína að taka hann frá út daginn. Hún spyr um nafnið.

- Nafnið?

Spyr ég alvarlega unga parið.

- Guðmundur.

svarar ungi alvarlegi maðurinn.

- Guðmundur

endurtek ég í símann.

Hlátur heyrist á línunni. Meiri hlátur.

- Passar hann svona vel í hann?

heyrist úr Smáralind.

Ég áttaði mig á því að þær héldu að þær ættu von á klæðskipting. Ég klippti á hláturinn á hinum endanum. Strax. Og svo í næstu afgreiðslu.

Þá voru góð ráð dýr.

Allt blóðið í líkamanum ákvað að fara í heimsókn á efstu hæð. Ég vissi að ef ég myndi springa framan í kúnnann Guðmund gæti það orðið mér dýrkeypt.

- Það eru 24.499 krónur.

Ég barðist við að ná andanum.

- Takk fyrir.

Ég sótti pokann undan hillunni og lagði flíkina samanbrotna inn í pokann.

- Gjörðu svo vel.

Hláturinn risti mig upp eins og hnífur. Ég varð að hugsa um eitthvað ógeðslega sorglegt. Strax.

Ungbarnadauði í þriðja heiminum, var það fyrsta sem mér kom í hug, á lista yfir sorglegustu hluti heims.

Mér tókst að ná taki á orminum í maganum.

Ég andaði djúpt.

Síðan fór ég að hugsa um þá staðreynd að ég þyrfti virkilega að hugsa um ungbarnadauða í þriðja heiminum til þess að komast í gegnum afgreiðslu, afgreiðslu sem var á leiðinni upp í Smáralind, þar sem starfsmennirnir áttu von á Guðmundi, klæðskipting í stærð 10.

Anda.

Kláraði afgreiðsluna, hljóp inn í mátun og dró fyrir. Hló þar inni, alein, eins og geðsjúklingur.

---

- Pff.

- 18 gráður í dag.

- Ekki.

- Sól á morgun, 24 hinn og 26 þann næsta.

- Ekki.

Unga parið situr í þögn á meðan rigningin lemur gluggann í Vogahverfinu í Reykjavík. Blokkin á móti grenjar ofan í bárujárnið. Mávarnir berjast um vikugamalt bónusbrauð á Tjarnarbakkanum. Þreyttur barþjónn sópar stétt í reykingaporti skemmtistaðar í hundraðogeinum. New York, where art thou?

NYC 11#7 - Ivy

2011-10-19T18:42:00.002Z

- Oh, here on business?

- No. Just visiting.

Ég óskaði þess samt innilega. Að ég væri kannski hérna að koma út bók. Hitta útgefendur. Ræða þýðinguna. Fara út að borða í bissness og þurfa ekki að eyða einni krónu.

- Nei.

Nei, myndi hann segja, í jakkafötum, og stugga höndinni í áttina að mér, mér í sætinu mínu sem væri komin með kortið á loft, bara fyrir kurteisis sakir. Hann -Þétta týpan, rauðhærður með indískegg. Kannski í einhverjum áletrunarbol innan undir jakkafötunum. Kannski einhver I went to France and all I got was this lousy... Ekkert of formlegt og kannski pínulítið misheppnuð samsetning, en honum væri sama. Kona í prjónaðri peysu við hliðina á honum, vinaleg og móðurleg hippaleg týpa, líka frá útgáfunni.

Síðan myndi hann borga reikninginn og yfir flauelsmjúkum espressó og dásamlegum Amarettó segja mér frá því hvernig ferlið gengi fyrir sig.

En ekki bissness. Pleasure.

- James Franco var hér.

Við hlæjum í kór á meðan dyrnar á 4. hæðinni lokast hægt með lágværum dynk. Fyrir innan sitja tvær hrokkinhærðar konur á snyrtilegum gangi. Klæðnaður í náttúrulitum með nýaldarlegum vísunum í forna menningarheima: Stórir inkamynstraðir eyrnalokkar. Siðgæðis gætt í pilssíddinni. Það sem kemur upp um týpuna er veskið. Þeim mun ljótara, þeim mun betra. Þeim mun ljótara, þeim mun dýrara.

Skrýtið hvernig hvítir, hámenntaðir bandaríkjamenn virðast eyða gríðarlegum fjárhæðum í að líta út fyrir að eiga engan pening. Vera dálítið svona Evrópulegir, með náttúrulegan hárlit og exótísk armbönd.

Á fjórðu hæðinni skápar og skólastofur, hvít gólf. Á veggjunum stór veggspjöld; bókarkápur og ýmsir titlar - allt verk nemenda skólans fyrrverandi og núverandi. Eitthvað eftir kennarana líka. Sverð og skjöldur. Búin að fá greinargóða útskýringu á því hvað Ivy League stendur fyrir. Hérna eru hákarlarnir. Og konurnar þeirra.

Mér líður eins og perra, ég á ekki heima þarna og mér líður satt að segja „like so European right now“.

- You kind’a remind me of a young Sharon Stone.

- Fuck off!

Eftir smá umhugsun átta ég mig á því að kannski var hann að meina þetta, og í öllu falli: ég var kannski dálítið dónaleg.

En viðmælandinn hlær og réttir mér nafnspjald. Hann er líka skakkur eftir stóru jónuna sem hann reykti með sómalska vini sínum sem var eini maðurinn á veröndinni sem vissi hvar Ísland var staðsett á hnettinum. Á spjaldinu má líta hálfberan mann með hvítt spjald fyrir sínu heilagasta.

- Mash up DJ’in. Nafn, tölvupóstur, heimasíða (á ensku).

- Frábært (á ensku).

Ég sný spjaldinu við og þar er hálfberi maðurinn kominn í hlýrabol, hann er skreyttur húðflúrum með klút á höfðinu og stóra skartgripi og horfir dularfullur framan í linsuna.

- DJ Slæmur.

Þetta var nokkrum kvöldum áður. Ég fór heim og gúgglaði myndir af Sharon Stone. Varð fyrir sárum vonbrigðum.

Með sjálfa mig.

Nú sleikir sólin malbikið á lóð Columbia University NYC.

- Bíta moskító nokkuð á daginn?

Ég horfi á vinstri olnbogann á mér sem hefur hjaðnað þónokkuð eftir árásina viku áður.

- Bara í ljósaskiptunum. Twilight Zone.

- Eins og vampírurnar... í Twilight. Ehh...

Þögn.

Ég óska þess að ég hafi ekki sagt þennan brandara. Þetta var ekki einusinni brandari. Ég las bara upphátt orðin sem birtust í höfðinu á mér.

Vinstri: „Þarna er blaðamannadeildin“.

Ég geifla mig framan í sólina og sé reisulegt hús klætt rauðum múrsteinum sem eru svo einkennandi fyrir austurströndina. Hægri: Há tré og ég er stödd við einhverskonar Akrópólis. Kæruleysislegar týpur í kæruleysislega dýrum fatnaði liggja kæruleysislega á kæruleysislega vel hirtu grasinu. Liggja með kæruleysislega vel snyrt höfuðin á maganum á „this guy I’m like kinda dating, name’s James. He’s mastering in sociology“. Waspy.

Skuggalega fágaðaðar námsmannatýpur, talandi í handfrjálsan.

- Ohmygod, I have never ever seen anyone that humiliated, I was like, lady you work here?

Eigandi Ohmygodsins með köflótt golfarakaskeyti, rándýra leðurtösku og síma sem kostar meira en íbúðin mín. Að tjá sig um þjónustufólkið heima hjá foreldrunum, í penthouse íbúðinni á Upper West. „It’s so totally been refurnished now, my mom like hated that colour“.

NYC 11#6 - Frasier with the Crazies

2011-10-17T00:15:00.005Z

Við þræddum verslanir og versluðum ekki neitt. Baldur langaði að kaupa sér gallajakka en ég sagði við hann að hann liti út eins og samkynhneigð tískulögga frá 1995. Sem er ekki fallegt, en hreinskilni borgar sig alltaf. Hann trúði mér ekki, hélt að ég væri að launa honum lambið gráa síðan í Urban Outfitters. Þar var ég komin í skósíðan bláan kjól með svartri slæðu. Honum fannst ég vera eins og júrótrass útgáfa af frelsisstyttunni.

Ekki svo að skilja að við séum eitthvað að hangsa í búðum, nema ef vera skyldi bókabúðum. Ég hef verslað nokkrar góðar, og eina rosalega leiðinlega - esseyjusafn eftir Marian Keyes. Chick-littering, hægri-vinstri. Hún heitir Cracks in my foundation. Ekki kaupa hana nema kannski til að gefa ykkar versta óvini. Til eru heilalausar bókmenntir og síðan eru til bókmenntir sem fá mann til að óska þess að maður sé heilalaus.

Skrýtið að ég hafi hætt að vinna í bókabúð? Ég man eftir senum þar sem fólk var að reyna að kaupa bækur sem mér þóttu leiðinlegar. Ég gat að sjálfsögðu ekki bara gubbað á bókina, nema ef það var mín eigin. „Gallið er sko hluti af verkinu“.

Hinsvegar var ég að uppgötva eina sem ég tók með mér að heiman, Lakkrísgerðina.

Eftir sálarhryðjuverkin í fatabúðunum fórum við með Ásu á skemmtistaðinn Cowgirl á Lower East Side, Manhattan. Þar ræður suðrið ríkjum, þ.e. hið Bandaríska suður sem blandast hressilega saman við Halloween skreytingarnar svo að úr verður einhverskonar tryllt útgáfa af leikmunadeild True Blood. Síðan er annar eigendanna klónið hans Billy Bob Thornton.

- Baldur, ég held að þessi gæi þarna - ekki horfa!- sé leikari.

- Nú, hvaða leikari?

Ég horfi aftur á Billy Not Thornton og átta mig á því að hann er að týna leirtau af einhverju borði, og er með staurfót. Átta mig líka á því að þetta er sennilega ekki sami maður og flekaði lífsstílsgotharann Angelinu Jolie hérna um árið, áður en hún ættleiddi eitt Afríkuland.

- Æi, einhver breskur. Ég man ekki hvað hann heitir. Hann lék í einhverri mynd um... útvarp.

- Um útvarp?

- Já, æi, eitthvað BBC. Bara sjónvarpsmynd. Þú hefur örugglega ekki séð hana.

Já Halloween skreytingarnar. Hérna virðist allt vera á sterum. Ég gekk framhjá blöðrubúð í Tribecca í dag. Þar fyrir utan voru uppblásnir sebrahestar á stærð við nautgripi. Ég skil ekki afhverju ég tók ekki mynd af því. Kannski af því að ég var í dálítið annarlegu ástandi eftir gærkvöldið.

Gærdagur, Cowgirl, Manhattan, NY:

Billy Not Thornton seldi okkur frosnar margarítur sem eru þær bestu sem ég hef smakkað hér í borg. Eftir það fórum við í partý uppi í Harlem. Uppi á þakinu var skógur með útsýni yfir alla NY borg og í næsta húsi var Appollo theatre. The Appollo.

Ég heilsaði atvinnudragdrottningu og borðaði kolkrabba á meðan ég sötraði fimmta tequila kokteilinn. Einhver svona sérstök meskalíntegund sagði einhver sem skrifaði lag sem einhver söng sem er rosa frægur. Veggirnir voru þaktir múrsteinum, bókahillum og listaverkum. Húsráðandi einhver meiriháttar sálfræðingur, rosalega merkur að mér skilst. Ég reyndi að forðast augnaráð hans þegar hann bauð mér meiri kolkrabba. Langaði ekki til að hann sæi inn í skítug sálarfylgsnin.

Ég kláraði drykkinn og skrölti framhjá dragdrottningunni frægu og upp á þak. Þar var fiðluleikari staddur ásamt systur sinni. Fiðluleikarinn var voða hress og fór að reyna við mig. Ég gaf skít í hann og hann vildi meina að ég væri köld og skandinavísk. Það kveikti því miður ennþá meira í honum. Ég talaði við systurina. Hún var tónlistarmaður og alltaf á tónleikaferðalögum. Saknaði þess að eiga heimili. Ég hélt yfir henni langa ræðu um afstæði hugtaksins. Benti henni á að mennirnir hefðu búið til hugtök á borð við tíma. Benti henni í framhaldinu á mannfræðirannsóknir sem sýndu fram á að skilningur mannsins á tíma er háður samfélagi. Benti henni síðan á þá staðreynd að skilningur hennar á því hvað heimili er kæmi sennilega úr poppmenningarmiðlum og hún sjálf gæti fundið sína eigin skilgreiningu og tekið heimili sitt með sér hvert sem er, stofnað það hvar sem er eða eytt því. Var þessi tilfinning „að þurfa að eiga heimili“ eitthvað sem hún þurfti á að halda?

Í framhaldinu komu tveir menn og settust hjá okkur. Ég sagði brandara um Ísland sem ég man ekki lengur hverjir voru. Sagði fleiri brandara.

- Þessi er kennari við Yale.

- Einmitt, sagði ég.

- Rithöfundur, sagði hann.

- Fyndið, ég líka, svaraði ég. - En ég hef bara gefið út eina bók þegar ég var 19 ára og ég myndi ekki mæla með henni handa neinum nema mínum versta óvini. Hún er ömurleg.

Rithöfundurinn hló. Við blöðruðum heillengi um ritstörfin og ég sagði honum að mér fyndist það skrýtið að ætla að kenna fólki að verða rithöfundar.

Síðan áttaði ég mig á því að hann var einmitt að kenna það, við Yale.

Ég labbaði niður af þakinu og rakst á dragdrottninguna sem var komin með svart glóðarauga. Fiðluleikarinn var þarna niðri líka, með norska fyrirsætu upp á arminn. Norska fyrirsætan fór á trúnó. Vildi meina að hún ætti kærasta í Noregi. Réttlætiskenndin mín á sterum. Ég dró hana afsíðis.

- Elskar þú kærastann þinn?

- Ég veit það ekki.

Svaraði norska.

- Jú, ég elska hann.

Sagði hún eftir umhugsun.

- Hvað ertu þá að gera með þessum fiðluleikara?

2 mínútur dramasamtal hún og kærastinn 4-ever.

Norska: - Takk! Þú bjargaðir mér frá þessu.

Íslenska siðgæðislöggan: - Ekki málið.

10 sek. síðar:

- Fiðluleikari!

- Öhh já?

Fiðluleikari kominn með skítaglott og viss um að hann væri að fara að veiða báðar ljóshærðu skandinavísku píurnar með sér heim.

- Þessi stelpa á kærasta sem hún elskar. Ekki skemma það!

- Mér er alveg sama um tilfinningar einhvers gæja í Noregi!

- Já, ég veit! Það er einmitt það sem málið snýst um!

- Mér er alveg sama um þessa ljósku. Ég er sko að fara að spila tónleika á morgun og langaði bara að fá úr'onum áður en ég fer í flug.

- Ekki gera það með henni.

Skyndilega umturnaðist hann.

- Hvað viltu frá mér? Öskraði hann á mig... í caps lock.

Einhvernveginn hafði það farið framhjá mér í öllum hamaganginum að hann var kókaðasti maður í Bandaríkjunum þessa stundina.

- Ekki neitt. Ég vil ekkert frá þér.

- Og kærastinn þinn!

Fiðluleikarinn horfði taugaveiklaður á Baldur sem stóð nokkrum metrum fjær, sakleysið uppmálað og sötraði margarítu með röri.

- Hann er bara fljúgandi hérna yfir okkur eins og fálki! Hvað er að ykkur?

Ég labbaði í burtu hálf ringluð yfir öllu saman. Sá dragdrottninguna leita huggunar hjá kærastanum sínum sem var 30 árum yngri og klæddur í indverskan kjól, berleggjaður með rakaða fótleggi. Fékk mér annan drykk, settist við arineldinn og blaðraði í tvo tíma við konu um eitthvað sem ég man ekki neitt eftir. Vona að ég hafi ekki lofað henni pössun eða einhverju. Sofnaði á sófanum. Mjúkur sófi. Mjúkur haus. Svaf í þrjá tíma. Var búin að vera í 11 tíma í veislunni þegar einhver fékk þá sniðugu hugmynd að fara heim.

Vaknaði síðan um tvö leytið í dag. Ákvað að gúggla þennan Yale kennara að ganni.

Úps. Michael Cunningham.

NYC 11#5 - TGI NY

2011-10-15T03:58:00.003Z

- Það er búið að spá þrumuveðri og regni í klukkustundarforkastinu.

Þegar hún sleppir orðinu heyrast exótískar drunur. Íslendingar óttast þrennt í þessum heimi: Þrumuveður, pöddur og ísbirni.

Mágkona mín dæsir út um tilkomumikinn stofugluggann. Í nokkur augnablik erum við stödd í bíómynd. Flauelssófar og veggsíð gluggatjöld. Hún er líka skemmtilega sinematísk í útliti, með dökka augnumgjörð, öskuljóst silkihár niður á herðar, klædd tímalausum flíkum með meistaragráðu í listamannadulúð. Fyrir utan eru veðurguðirnir að spila tetris með grimmileg regnský. Central Park kemur víst ekki til greina í dag.

Sunnudagsveður á föstudegi.

Ég horfi á hana úr sófanum, uppstríluð fyrir dag í sólinni. Púður og bleikur varalitur, flauelsskór og krullur. Já, krullur, þökk sé 90% rakastigi í borginni.

Ég er einmitt skemmtilega ó-symmetrísk í útliti sem gerir mig kannski sinematíska en af öðrum ástæðum. Ég gæti leikið nornir og vondar stjúpur og James Bond vondukalla með ör. Kúbíska útgáfu af Miss Piggy?

Við þrömmum út úr húsi, unga parið, hönd í hönd. Dularfulli listamaðurinn ætlar að fara í skólann í stað þess að fá sér sundsprett í Central Park.

Fyrrnefnt ungt par gægjist upp úr jörðinni á Spring Street sem er staðsett í Soho hverfinu á Manhattan. Við göngum í nokkra hringi, spennum upp regnhlíf, setjum hana aftur niður og endurtökum leikinn fjórtán sinnum. Veðrið er með meiriháttar valkvíða sem minnir mann vissulega á heimaslóðir þar sem allt er í boði allan ársins hring - átján tegundir af veðri á jafnmörgum mínútum. En aftur til Ameríku: Allt í kring eru hús, ef hús skyldi kalla. Háhýsin eru svo há að mann svimar þegar maður horfir upp á efstu hæðina. Fólk úti um allt og maður þarf að hafa sig allan við að verða ekki undir gulum leigubíl. Vinsælasta listgreinin virðist vera bílflautuleikur. Stundum er engu líkara en þeir séu að morsa hvern annan.

- Bíbb bíbb bíííbb!

- Bíbbíríbb. Bíbbíbb!

Skiljiði?

Við þrömmum áfram og skyndilega eru krúttlegu kaffihúsin, trendbarirnir og Sex and The City verslanirnar horfnar. Allt í kring eru grá háhýsi og Starbucks kaffihús.

Fyrir aftan mig er einhver að tala spænsku. Ég fer að hugsa um það hvað spænska hljómar oft líkt íslensku. Ég segi við Baldur.

- Vá, mér fannst í smá stund eins og þessir spánverjar væru að tala íslensku.

Baldur svarar engu. Spánverjinn heldur áfram.

- Og svo langar mig að prófa KFC staðinn sem...

Ég sný mér við og stari á spánverjann sem allt í einu er orðinn íslendingur.

- Góðan dag?

- Góðan daginn! Segir strákur, svo sólbrúnn að ég á bágt með að trúa því. Svo bætir hann við:

- Þið eruð íslensk!

Ég er svo fegin að honum finnst það líka merkilegt, og kærustunni hans. Jesús minn. Það væri leiðinlegt ef þeim þætti það ekki. Þá væri ég bara að heilsa ókunnugum úti á götu eins og hálfviti.

- Hvað eruð þið búin að vera hérna lengi? Spyr sá sólbrúni.

Við svörum samkvæmt bestu vitneskju.

- Hvað eruð þið búin að vera að gera? Hvað eruð þið búin að sjá?

Ég svara:

- Við erum ekkert mikið að elta ferðamannastaðina, höfum eiginlega engan áhuga á því, erum meira bara að skoða einhver sæt hverfi og borða góðan mat á litlum stöðum, hafa það rólegt, sofa út, grúska á flóamörkuðum, lesa og ...

Það er líkt og hann sé staddur í öðru handriti:

- Við erum sko búin að fara í H&M og Topshop og KFC og síðan á MacDonalds líka! Og síðan í túrinn þarna, dagtúrinn, ógeðslega flott. Við fórum að sjá Frelsisstyttuna í gær.

Ég kinka kolli áhugasöm. Áhugasöm um þá staðreynd að honum finnist þetta ekkert vandræðalegt.

Við ókeibæjum og óskum þeim góðrar skemmtunar. Hugsa til þess hvað það er fáránlegt að tilheyra svona litlu málsamfélagi. Og á sama tíma er skrýtið þeirra New York er fullkomlega ólík okkar útgáfu.

Við höldum göngunni áfram og endum niðri við höfnina.

Þungur matarilmur læðist að okkur af svo miklum krafti að við frjósum í sporunum.

Til vinstri má líta fallega lýstan ítalkan veitingastað, Barbarini. Vingjarnlegur þjónn tekur á móti okkur og leiðir okkur framhjá ostaborðum og pastastöflum og á bakvið þar sem við mætum í klisjulegustu út-að-borða-ítalskt-í-NYC-paradís sem um getur.

Mozzarella Di Buffala

Spaghetti m. Sausage Ragu

og með þessu glas af rauðu:

Salice Salentino 2007, Taurino, Puglia

Ekki slæmt.

Eftir matinn fórum við í desertaborðið og tókum með okkur Ricotta ostaköku og þrjá bita af súkkulaði-einhverju. Téð eitthvað í endingu súkkulaði-orðs var með rosalega mörg "l" og endaði sennilega á "ini".

Við röltum síðan með desertana okkar á stórfenglegan útsýnisstað við höfnina og gláptum á skæskreiper-ana og hugsuðum um Nújorkborg fyrir tíma rafmagnsins.

NYC 11#4 - Fordómur

2011-10-13T23:54:00.003Z

Hann var sennilega ekki að stara, en þó horfði hann nógu mikið á okkur til þess að ég tæki eftir því. Hann var í gljápússuðum leðurskóm og jakkafötum, og skærgul heyrnartólin stungu í stúf.

Lestin nam staðar: Metropolitan Avenue, tilkynnti karlmannsrödd í hátalarakerfinu.

Vagninn var loftkældur en hitnaði um nokkrar gráður í hvert skipti sem dyrnar opnuðust. Síðan þaut hún aftur af stað með kipp, alltaf var maður jafn hissa, eins og íslendingur að furða sig á kuldanum á haustin. Halló, Ís-land?

Ég reyndi að láta eins og innfæddur Nújorkari og láta ekki á því bera að ég væri að berjast fyrir lífinu með því að hanga í slánni með sveittum fingrunum. Ég hugsaði um sýkla og reyndi að hætta því. Hversu mörg þúsund manns snertu þessa slá á hverjum degi? Hversu há prósenta þeirra hafði meðhöndlað eitthvað sem hafði verið meðhöndlað af einhverjum sem var með saurgerla á fingrunum. Ég sem á erfitt með að snerta handriðið í rúllustiganum í Kringl...

Stopp. Hitinn læddist inn og aftur tók lestin af stað með kipp. Ég fann mér sæti.

Átta hjúkrunarkonur settust fyrir framan okkur. Allar dökkar á hörund. Ég hef aldrei séð dökka konu í hjúkrunarbúning áður. Ísland er svo furðulegur staður. Eyja í Atlantshafi þar sem allir eru eins á litinn nema kindurnar. Ég hugsaði um hvort að það væri rasismi að taka eftir því. Á dögum pólitískrar rétthugsunar og ítrekaðrar sjálfskoðunar getur manni auðveldlega skrikað fótur í aðra áttina. Íslendingur á rétthugsunarvilligötum.

Þær voru glæsilegar og ég gat ekki haft augun af einni sem var ótrúlega falleg. Að vera á nýjum stað, sérstaklega erlendis, fær mann til að upplifa staðinn eins og bíómynd. Erfitt að lifa í núinu þegar núið er eins og bíó. Svo að ég starði. Svo hætti ég að stara og áttaði mig á því að þær störðu til baka. Maðurinn með gulu heyrnartólin starði líka.

Stopp.

- Við förum út hér.

- Guði sé lof.

- Hvað er málið?

- Ekkert, alls ekki neitt.

- Nei, hvað er málið?

- Æi bara, var að ofhugs...

- Hvar er bókin?

Ég gramsa ofan í töskunni, gríp vitlausa bók og held ritsafninu "Drinking, Smoking and Screwing" hátt á lofti á ganginum. Mér finnst eins og ég heyri vegfarendur flissa, en kannski eru það bara garnirnar í mér. Niður með þessa og upp með guide-inn. Ástmaðurinn grípur hann úr höndum mér og er svo límdur ofan í fróðleikinn að ég þarf að stýra honum upp úr ranghölunum og upp í ljósið.

Hiti, ljós, loft. Fólk á harðahlaupum til að ná lestinni sem við vorum að stíga út úr.

- Washington Square. Hérna var fólk einmitt hengt! Síðasta hengingin var hér, bíddu...

Ástmaðurinn les meira, í hljóði.

- Guð en rómantískt.

- Tréð er einhversstaðar þarna.

NYC 11#3 - Lífið í New York

2011-10-13T16:18:00.004Z

Fuglarnir tísta á morgnana, af því er virðist af skyldurækni, líkt og í tilraun til að gangast upp í staðalímynd spörfuglsins. Einstaka garg í stærri fuglum og kattarbreim fylgir gjarnan, svo að úr verður bakgrunnur fyrir sírenur sem þjóta hjá og mæður sem æpa í örvinglan á börnin sín.

- Lafayette! Hvar er taskan þín? Við erum sein!

Í eldhúsinu stendur ungur maður fyrir framan risavaxna KitchenAid gaseldavél. Hann gengur inn í borðstofuna, sker sér sneið af ítölsku brauði og notar vinstri höndina í skurðinn, enda örvhentur.

Hann horfir flóttalega inn eldhúsgólfið og minnist atburða gærkvöldsins.

Matargesturinn okkar sat í ólívugrænum flauelsstól eftir vel heppnaða máltíð. Gulrótar- og engifersúpa með dijon- og balsamicmarineruðum kjúklingaspjótum og fetaostasalati. Á borðinu stóð bjórflaska og önnur til fyrir framan ljóshærða konu í röndóttum bol, sem sat á vínrauðum sófa.

- Svo verðið þið eiginlega að kíkja á Moma, það eru oft...

Matargesturinn þagnaði í miðri setningu. Ljóshærða konan velti fyrir sér hvort að Moma hefði etv. snert viðkvæmt málefni.

- Mús.

Sagði matargesturinn.

Ljóshærða konan stóð á fætur og gekk að eldhúsgættinni. Þar, úti á miðju gólfinu, stóð feiknastór grá mús, á stærð við súpuskál.

- Hvað? Spurði músin.

- Þú átt ekkert að vera hér! Sagði ljóshærða konan skelkuð.

- Þetta er ekki eins og það lítur út fyrir að vera, svaraði músin.

Músin talaði með þykkum hreim, hreim bresku yfirstéttarinnar. Þetta atgervi stakk í stúf við rytjulegan feldinn og þreytulegt augnarráðið. Ljóshærða konan starði á risastórt oststykki sem lá óvarið á borðinu.

- Er það virkilega?

Músin dæsti.

- Þetta eru bara fordómar. Alhæft um mýs! Láttu mig þekkja það. Ég hef í rauninni engan áhuga á osti. Ég er með ofnæmi fyrir mjólkurvörum. Og ég er vegan.

- Hvað ertu þá að gera hérna?

- Ég á bara heima hérna!

- Borgar þú leigu?

- Er ég að nota rafmagn eða pláss?

Ljóshærða konan kinkaði kolli samþykkjandi. Músin hafði nokkuð til síns máls.

- Jæja. Ég er tónmús. Ég kom hingað til að safna mannshári fyrir sellóið mitt.

- Ertu hvað?

- Tónmús. Ég er með hljómsveit hérna á bakvið. Við spilum fyrir dansi þrisvar í viku.

- Hver dansar?

- Jói og kakkalakkarnir!

- Hver?

Músin dæsti og pírði augun í átt að glufu undir þvottavélinni.

- Jói. Komdu.

Þögn.

- Jói!

Skyndilega heyrðist mjóróma rödd undan þvottavélinni.

- Ertu bilaður? Ég er ekki að fara að mæta út á gólf! Veistu hvað var gert við frænda minn í vor?

Tónmúsin leit reiðilega á ljóshærðu konuna.

- Ég veit allt um það.

Músin leit fjarrænu augnarráði út eldhúsgólfið.

- Ég á líka minna harma að hefna. En við leysum ekkert með hatri. Hefndin skilar engu.

- Ertu búddisti líka? Spurði ljóshærða konan hæðin.

- Kaballah, svaraði músin.

Ljóshærða konan leit í kringum sig. Matargesturinn og bóndi hinnar ljóshærðu voru farin að ókyrrast. Músin hélt á svörtu hári í annari og gulrótarbita í hinni. Hún otaði gulrótinni fram.

- Þið misstuð þetta í gólfið áðan, þið mynduð aldrei fara að nota þetta.

- Það er alveg rétt.

- Og ekki þetta heldur, sagði músin og rétti upp hárið.

- Jæja, hvað vantar þig mörg hár? Spurði sú ljóshærða.

- Mig vantar svona í kringum tvö í viðbót. Og auðvitað skiptir þykktin máli. Ég get ekkert unnið með þessi þykku, krulluðu, stuttu hár sem ég finn stundum inni á baðherberginu.

- Nei, ég myndi ekkert vera að...

- Má ég fá svona ljóst?

- Ekki málið. Það er samt ægilega þunnt og þurrt.

- Kannski fæ ég áhugaverðan tón úr því?

- Kannski.

NYC 11#2 - Samtöl

2011-10-13T04:47:00.004Z

Borgin heilsar fallega. Sólin glampar á strætunum, matarilmurinn þræðir sundin og framandi lyktin af menguninni vekur spennu í hjarta íslendingsins. Vont loft er ávallt ávísun á ævintýri og 30 stiga hiti magnar upp allan fnyk.

Hálfgert ferðalag, þessi fnykur! Lyktin vekur mann, þó að hún sé ekki alltaf góð. Delí, brauðlykt, pylsur, hundaskítur, ilmvötn, meiri hundaskítur, rusl, sápur, núðlur, pítsa, áfengislykt. Allt þetta hristir upp í sálinni á hálfrar mínútu fresti.

Eyrun verða heldur ekki útundan. Borgarbúar tala hátt, garga jafnvel þó að umræðuefnið sé einkar hversdagslegir hlutir.

- Hvað er í matinn Will?!

- Súpa aftur, fjandinn hafi það!

- Kellingin þín gerir góða súpu, gerpið þitt!

- Ég veit það, hún er fjandi fín kelling!

- Will, súpan er tilbúin!

- Bob, við sjáumst, kellingin er að kalla, súpan er tilbúin.

Handan götunnar sitja þrír strákar á jörðinni og teikna á brunahana. Sá minnsti er á hjóli og þýtur af stað þegar móðir hans þýtur niður stigann í áttina til þeirra.

- Lafayette! Heyrir þú ekki neitt? Ég sagði að árans súpan væri tilbúin!

- Ég er að koma!

Par um tvítugt stígur út úr einu húsinu. Húsið er hvítmálað með svörtum grindum fyrir gluggunum. Konan er klædd í gamaldags kremlitaðan rykfrakka. Maðurinn er í dökkum jakkafötum yfir sinnepsgulum rúllukragabol með mynstraðan, appelsínugulan silkiklút í brjóstvasanum.

- Veistu hvaða lest þetta er?

- Já, við tökum bara C-lestina!

- Veistu hvaðan hún fer?

- Já, ég veit hvaðan hún fer.

Konan setur í brúnir og dæsir þungt. Varaliturinn myndar skeifu á postulínshvítu andlitinu. Hún er á hælum sem gefa frá sér lágt hljóð, líkt og þeir séu með dempara. Mynstraðar sokkabuxur eru víðar utan um ökklana á henni. Ungi maðurinn er í pússuðum, brúnum skóm og greikkar sporið. Hann er kominn þrjá metra á undan ungu konunni, sem eltir hann hikandi.

- Veistu hvaðan hún fer?

- Ætlar þú að spyrja mig endalaust?

- Hún fer ekki þaðan!

Ungi maðurinn snýr sér hratt við. Hann er kvikur í hreyfingum í fullkominni andstæðu við konuna sem hreyfir sig hægt og örlítið þreytulega.

- Hún fer frá götunni hinumegin! Clinton Washington!

- Ertu viss?

- Nei, varstu ekki að hlusta á Ásu?

- Ég hélt að þú hefðir verið að hlusta?

- Ég var ekki einusinni inni í stofunni!

- Víst!

- Nei, ég var að mála mig, ég var inni á baði!

- Er þetta þá mér að kenna?

- Nei!

- Hvað ertu þá að segja?

Unga konan þreifar eftir bók í svartri leðurskjóðu. Hún rótar í hálfa mínútu. Ungi maðurinn driplar fæti á heitri gangstéttinni. Konan dregur upp eintak merkt New York - Eyewitness Travel.

- Andskotinn, það er ekkert um Brooklyn, bara Manhattan. Hvert erum við að fara?

- Veistu það ekki?

- Ég var ekki inni í stofunni.

- Erum við ekki bara að fara í Greenwitch?

- Jú, mig langar þangað.

- Endilega.

- Þá förum við í hina áttina.

- Ertu viss?

- Nei.

- Eigum við að prófa það?

- Afhverju ekki? Við snúum bara við ef ég hef rangt fyrir mér.

- (Þögn)

- Ég hef ekki rangt fyrir mér.

- (Þögn)

- Komum.

NYC 11#1

2011-10-12T01:31:00.004Z

Moskítóflugur eru ekki frábærar flugur. Þær tilheyra ætt skítóflugna sem stinga mann. Ég tiheyri ætt ofnæmissjúklinga sem bólgnar. Niðurstaðan er ekki smekkleg.

Hinsvegar er borgin yndisleg og við höfum notið lífsins eins og greifar á sterum. Hinsvegar á ég ofboðslega ljúfa og yndislega systur sem er í spítalaveikiveseni heima á Íslandi svo að ég hugsa mikið heim.

Við heimsborgararnir ætluðum í einskonar sælkeraferð sem hefur aldeilis orðið. Við höfum farið á tvo hamborgarastaði, tælenskan stað, japanskan stað (ekki sushi nb) og á meðan þessu öllu hefur staðið hefur þá tíminn jú staðið í stað vegna þess að maturinn hér er góður. Ég mun aldrei aftur amast út í nokkurn bandaríkjamann vegna offitu. Sem er einmitt eitthvað sem ég var alltaf að gera. Hálfnuð með bandarísku símaskrána, skammandi feita fólkið.

Já, núna skil ég. Ég skil og fitna.

Ferðalagið sjálft var mikið ævintýri þó að það hafi gengið vel. Mamma bauðst til að keyra okkur á skemmtistaðinn þaðan sem flugvélarnar fara en fyrst langaði mig að skutla rós til stóru systur á Landsann. Þegar rósinni hafði verið skutlað og systirin kysst í bak og fyrir þá stóð til að ræsa bifreið og aka til Keflavíkur. Bifreiðin var ræst en pliff! Annað framdekkið sprakk. Þá voru góð ráð dýr. Hvorki ég né huggulegi með bílpróf og kunnátta okkar í bifvélavirkjun/dekkjaskiptingum eftir því.

Ég stóð þarna á bílaplani Landspítalans á nýja kjólnum sem ég hafði keypt sérstaklega fyrir ferðina. Baldur stóð við hlið mér klæddur Húgóboss frá toppi til táar. Flugvélin okkar marrandi í Keflavík.

Vafasamt ungmenni gekk framhjá okkur og sendi mér girndarlegt augnaráð.

Þá fékk ég hugmynd.

Ég ýfði hárið, lagaði varalitinn og valsaði inn á sjúkrahúsið.

- Assagið, það er sko sprungið á bílnum hérna fyrir utan og ... er nokkuð húsvörður eða... ég sko kann ekki.

Þegar femínistinn í mér var búinn að æla átján sinnum upp í kok og kyngja því aftur, færðist vingjarnlegt bros yfir varir unga mannsinns sem vaktaði móttökuna.

- Ég skal redda þessu fyrir þig.

Lukkuláki arkaði út á bílastæðið í hvítu frá toppi til táar, smellti sér á fjórar og tók til við að plokka dekkið undan bílnum. Síðan smellti hann hinu dekkinu á. Ég stóð hjá og tók myndir eins og ég væri bara mætt í Bronx dýragarðinn. En við vorum að sjálfsögðu ægilega þakklát. Sögur af dauða herramennskunnar eru stórlega ýktar. Jei.

Við rúlluðum á völlinn í sigurvímu yfir kunnáttu minni í hagnýtri notkun staðlaðrar kynhegðunar. Í gættinni mættum við Dorrit og Kofi Annan, eða Hófí eins og sumir vilja kalla hann, sem voru í óðaönn við að baktala Ólaf.

Ég kyssti mömmu og inn á völlinn.

- Er Kofi Annan með í fluginu? Ég mætti honum og Dorrit hérna fyrir utan.

- Haha, já! Hann er sko alltaf.

Stelpan í innrituninni hjá I-Express virtist einstaklega hress og vildi gjarnan segja mér meira.

- Hún fer sko oft með okkur.

- Hún? Hváði Baldur. - Kofi Annan er ekki hún...

Skyndilega fölnaði brosið á andliti ritarans.

- Ég hélt að þið væruð að djóka. Er Hr. Annan í alvöru á landinu?

Við röltum í rúllustigann og skildum ritarann eftir andandi í poka.

Já, Fríhöfn Leibba og beint í fangið á konu sem beið með Lindt súkkulaðifjall.

- Má bjóða ykkur?

- Uh, má bjóða okkur? U... já!

- Viljið þið ekki bara taka í nesti líka?

Hver var þessi yndislega suðurnesjakona sem bað mig um að taka aukakonfektmola með í nesti? Var hún kannski eiginkona móttökuritarans af sjúkrahúsinu? Voru þau nýgengin í einhverjar trúarlegar misskunarsama-samverjabúðir og beittu góðvild sinni miskunnarlaust gagnvart saklausu fólki sem hafði eytt 25 árum í að sætta sig við að missa trúna á mannkyninu?

Ég ákvað að halda upp á súkkulaðivinninginn með því að kaupa mér eina litla koníak og síðan héldum við yfir á Kaffitár og þjáðumst alveg ægilega þegar við neyddumst til að drekka kaffi og koníak með konfektmolanum. Æ æ.

Og við fórum í loftið og ég dró upp frábæru heimsbókmenntirnar sem ég hafði verslað á námsmannaafslættinum í Eymundson. Umrædd bók heitir What's new pussycat eða einhverju álíka nafni og fjallar um stelpu sem á plötusafn Tom Jones á vínyl sem hún fékk í arf eftir móður sína sem varð undir hjörð af sebrahestum þegar hún var á heimsmeistaramótinu í húlahoppi í Hollandi. Eða eitthvað þannig. Svona bækur. Baldur var rosalega ánægður með valið hjá mér og vildi alls ekki meina að Paul Auster Nújork trílógían hans væri merkilegri lesning. Hann sat auðmjúkur við hlið mér, dásamaði fjölbreytilegan smekk kærustunnar og brosti samþykkjandi augnarráði í áttina til mín þegar ég flissaði upp úr bókinni.

Við mættum á flugvöllinn og fórum úr einni lest í aðra lest og úr þeirri lest í leigubíl. Frásögnin af því er svo spennandi að ég ætla að geyma það fyrir ævisöguna sem kemur út 2014.

Fyrsta leigubílaferðin í NY- Staðartími 21:20:

- Hello people.

Umræddur bílstjóri var ótrúlega hress og enskan hans lituð með exótískum hreim. Samt ekki sexí tegundinni. Ég er samt ekki að tala um danskan hreim eða álíka hroða.

Ég tók mig til og þuldi upp leiðbeningarnar sem mágkona mín yndisleg hafði meilað til okkar deginum áður.

- You like cheesecake?

- Yes, sir. I love cheesecake.

- What the hell is wrong with you? What do you think you are doing?!

- Ha?

Mér til ánægju og léttis áttaði ég mig á því að blessaður maðurinn var að öskra þetta út um gluggann á mann sem var staddur í eigin tónlistarmyndbandi inni í bílnum sínum.

- Motherfucking crazys.

Íslenskt par í kór: - Yes, very.

Við mættum hress og glöð til Brooklyn þar sem systir hans Baldurs tók á móti okkur með kertum, ostum og heitri grænmetissúpu.

Daginn eftir vaknaði ég við hroturnar í kæró. Ég sneri mér við og leit hann augum, fagran og brosandi! Hver sefur brosandi?

Hann sperrti upp augun. Enn brosandi.

- Hvar erum við?!

- Nújork, emjaði ég.

Komdu elskunni á óvart

2011-10-04T22:51:00.004Z

Baldur var að horfa á Alien inni í stofu, með headphones.

Ég ákvað að mæta inn í myrkrið í stofunni í þessari múderingu.

We'd better get back, 'cause it'll be dark soon, and they mostly come at night... mostly.

Óhefluð næntís gleði

2011-10-04T02:21:00.002Z

DJ Bobo er svo sannarlega að fara að troða upp í 26 ára afmælinu mínu 2012.

Nornasögur

2011-10-03T11:48:00.002Z

Einhverju sinni ætlaði ég að gerast heimsborgaraleg og réði mig í vinnu hjá spænskum rithöfundi. Ég hugðist dvelja þarna í hálft ár, læra nýja siði og jafnvel ferðast eitthvað. Fá mér eins og eitt vino tinto. Upplifa draum sem ég átti sennilega aldrei sjálf, nema í gegnum einstaka bíómynd.

Ég var tuttugu og tveggja ára gömul, hundleið á sjálfri mér og sjálfsmyndin í molum eftir erfið sambandsslit.

Fyrir ferðina hafði ég unnið í ostabúð í eitt ár og lifði dálítið eins og aukapersóna í eigin lífi, kolsvörtu miðjarðarhafsdrama þar sem ég gekkst undir allar heimsins klisjur. Ég bjó í rándýrri íbúð í hundrað og einum, neitaði sjálfri mér um internettengingu af því að ég var svo mikið skáld; en þar að auki hataði ég allt sem ég skrifaði. Ég gaf út sögu sem ég hataði strax á útgáfudegi. Líkindin með sögunni og eigin lífi voru etv. meiri en ég gat afborið. Ég var einstaklega upptekin af ímynd minni í þessu litla djammþorpi, með harkalega síðgelgjukomplexa og fannst ég ljótasta konan á jörðinni og ímyndaði mér að öll mín mistök væru bein eða óbein afleiðing minna hrikalegu örlaga sem tröllskessa frá fæðingu. Ég var í reipitogi við djammið og tískufatnað og var þar að auki yfir mig hrifin af náunga sem ég þekkti voða lítið en var einhvernveginn búin að skálda heila ævi í kringum hann, þar sem hann var klárari og fyndnari en aðrir. Þremur árum og ótal dagdraumum síðar áttaði ég mig á því að hann hafði sniffað allann sjarmann upp í nefið á sér, í þau örfáu skipti sem ég barði hann augum. Hann var hvorki klár né fyndinn eftir alltsaman, hafði hugmyndaflug á við skyrdollu, og einhvernveginn varð hann minna myndarlegur í hvert skipti sem ég sá hann. Á endanum áttaði ég mig á því að hann hafði aldrei verið til.

Þegar ég lenti á Madridarflugvelli, í janúar eftir bankahrunið, leið mér þrátt fyrir allt eins og ég væri örlítið komin heim. Ég hafði verið á Spáni frá því um sumarið og komið heim til Íslands yfir jólin til þess að mæta í jarðarför ungs vinar og eyða síðan fjörtíuþúsundkalli í djammið í Reykjavík, kannski vegna þess að sóðalega djammstemmningin var eini fasti punkturinn á þessu furðulega Íslandi rétt eftir hrun.

Spænski rithöfundurinn tók á móti mér. Hún var hokin og kinnfiskasogin, með litað svart hár, í ódýrum leðurlíkisjakka og dökka bauga. Hún starði á mig og virtist loga af óöryyggi rétt eins og ég. Hún virtist sömuleiðis yngri en ég hafði búist við.

Ég gekk út af flugstöðinni og hjartað hamaðist í brjóstinu. Þessi kona var alls ekki eins og ég hafði séð hana fyrir mér. Ég hafði verið að skimast um eftir konu með fallegar broshrukkur, rannsakandi augnarráð og móðurlegt bros. Kannski í ponsjói? Með síða latínóeyrnalokka í eyrum, ilmandi af matarlykt og tóbaki? Þessi kona virtist veik, en ég treysti sjálfri mér ekki til þess að dæma um það á þessum punkti. Ég var of yfirbuguð af kvíða og ferðaþreytu til að vera viss um mitt eigið nafn. Og ég var svo blinduð af hroka að ég gat ekki viðurkennt þann möguleika að ég hefði gert mistök, og væri að átta mig á því strax.

Við gengum út í þurrt loftið og stigum upp í fokdýran jeppa sem samræmdist engan veginn atgervi þessarar nýju húsmóður minnar.

Við keyrðum eftir hraðbraut og framhjá tveimur bíslysum. Í fyrra slysinu var svartur bíll í klessu. Blikkandi ljós og börur. Seinna slysið var greinilega nýskeð og ég vissi ekki hvort að ég hefði greint dauf öskur í gegnum umferðarniðinn eða hvort að það væri ímyndun. Rithöfundurinn sagði mér, á milli langra þagna, að þetta væri algengt á laugardagskvöldum. Krakkarnir notuðu hraðbrautina undir kappakstur og þessi iðja tæki nokkur líf í mánuði.

Þetta var of mikið, og ég sökk niður í leðursætinu, örmagna. Ódýri flugmiðinn hafði skilað mér um borð í hrikalega Ryanair flugvél eftir langa millilendingu í London, - ég var búin að ferðast í yfir tuttugu tíma.

Að koma vel fyrir við fyrstu kynni var eitthvað sem skipti mig þó höfuðmáli og ég ímyndaði mér að ég þyrfti að byrja vel. Nú var enginn tími til að vera þreytt, ég varð að vera ejns sjarmerandi og ég gat, fjandinn hafi það.

Við keyrðum í gegnum mörg smáþorp og endalaus skógarrjóður. Stundum tók eyðimörkin við og ég gat greint ólívutré og vínvið í gegnum náttmyrkrið. Loksins komum við í bæinn.

Ég hafði séð myndir á netinu af þessum nýja húsakosti. Við keyrðum inn í afskekkt blokkarhverfi í jaðri þorpsins. Þungt öryggishlið opnaðist og þungur jeppinn silaðist inn í drungalega bílageymslu sem var afgirt heilan hring, háum, fölgulum veggjum fjölbýlishússins. Í loftinu lá tóbakslykt, ég heyrði barnsgrát sem einhvernveginn hljómaði ekki eins og heima á Íslandi. Börn að gráta á spænsku.

Kvíðahnúturinn var að fara með mig en ég var ógeðslega stolt og ákvað að kyngja honum.

Við gegnum inn í þröngt andyrri blokkarinnar. Fórum inn í litla lyftu og ég fann rannsakandi augnarráðið undir skæru ljósinu, ekki forvitnu tegundina heldur fannst mér eins og hún væri að gagnrýna mig með augunum. Kannski hefði ég átt að segja henni að ég væri fædd með skarð í vör, kannski breytti það einhverju hér? Kannski var þetta eins og með fötluðu börnin á fátækum svæðum í Rússlandi, þar sem það að fæðast öðruvísi kallaði skömm yfir fjölskylduna? Kannski hafði hún aldrei séð svona áður.

"We are here!" þrumaði hún á á fjórðu hæðinni. Dyrnar opnuðust inn í svart, þröngt rými. Ég sá fólk fyrir innan, ungling og tvö börn. Veggirnir a þröngum ganginum voru málaðir í mörgum, dökkum litum. Á einum veggnum var búið að veggfóðra með myndum af múrsteinum sem var síst til þess að draga úr innilokunarkenndinni. Steikarbræla í loftinu.

Rýmið var svo lítið að ég komst varla inn um hurðina með farangurinn á meðan fjölskyldan stóð þarna og gapti á mig.

Unglingurinn kynnti sig sem föður barnanna. Ég trúði ekki mínum eigin augum. Hann leit út eins og fimmtán ára skátaforingi í jakkafötum. Hann talaði með rússneskum hreim. Ég horfði á börnin sem störðu á mig til baka. Stelpan var yngri og um þriggja ára aldurinn. Strákurinn var átta ára. Þau voru ekkert lík foreldrum sínum og virtust frekar smeyk við nýja gestinn. Strákurinn muldraði eittthvað á spænsku. Ég kynnnti mig á spænsku og reyndi að vera vinaleg, en ég var næsta yfirbuguð af þreytu.

Rithöfundurinn tók töskurnar mínar og dró þær inn í herbergi inn af ganginum. Herbergið var pínulítið, á stærð við lítið íslenskt baðherbergi. Þar var ekkert rúm.

Næst sló hún í kassa sem virtist vera skóhilla eða bókaskápur. Dýna poppaði út um litla hurð og lagðist út á gólfið.

Hnúturinn í maganum stækkaði um helming. Þetta var alls ekki herbergið sem hún hafði sýnt mér myndir af. Þetta var skápur með dýnu á gólfinu.

Þegar taskan mín var komin inn var einn fermetri eftir af gólfplássi eftir og á honum stóð tréstóll. Fyrir framan hann var lítið borð. Ég gat þá að minnsta kosti skrifað. Það var dregið fyrir gluggann með þykku plasti. Ég ýtti plastinu upp og þá kom í ljós guli veggurinn úr bílageymslunni. Útsýnið var tveir metrar í vegg.

Viltu rauðvín? Spurði húsfreyjan. Ég var pínu fegin og þáði það. Hvað sem er til að róa taugarnar.

Lífsstílsbloggið

2011-10-03T01:36:00.003Z

Já krakkar. Það getur ekki hver sem er verið Gwyneth Paltrow.

Best og verst á RIFF 2011

2011-10-01T09:40:00.009Z

We Need to Talk About Kevin (-)

Alls ekki. Við þurfum að tala um þetta handrit. Og kynna handritshöfunda fyrir orðinu subtle. Eða útskýra fyrir þeim grunnatriðin í gríni. Þetta handrit var dramatískt á sterum og tók sig alvarlega eftir því.

Það gerði að verkum að stundum leið mér eins og ég væri að horfa á fóstbræðraskets.

Handritið er byggt á samnefndri skáldsögu Lionel Shriver, sem fékk Orange verðlaunin 2005 (bresk kvenhöfundaverðlaun). Bókin er byggð á bréfum móður til fyrrverandi eiginmanns síns, en sonur hennar hefur gerst sekur um hræðilegan glæp.

Þetta er í raun eitthvað sem birtist í allri umfjöllun þannig að ég er ekki að "spoila neinu". Enda flokkast svoleiðis skrif undir menningarhryðjuverk.

En til þess að saga hafi áhrif þurfa áhorfendur að sjá mannlega eiginleika í karakterum, eitthvað sem þeir geta samsamað sig með. Annars gætum við allt eins verið að gráta yfir lottókúlum sem hrynja ofan í kassann, aftur og aftur, í sínu einhæfa hlutverki. Hver hugsar um tilfinningar lottókúlu? Enginn. Enda sýnir hún ekki viðbrögð við meðferðinni.

Ég hef sjaldan á ævinni séð jafn einhliða (one-dimensional) karakteragallerí sem gerði það að verkum að ég vissi stundum ekki hvort að ég var að horfa á teiknimynd eða eitthvað annað. Trúverðugleikinn var nákvæmlega enginn. Kvikmyndatakan var bæði falleg og listræn á tíðum, en auðvitað má greina um hvað greinir þar á milli. En hinsvegar hefði mátt miða vélinni á aðra hluti.

"Ok, we get it moment"-in voru í kringum 500 talsins.

Italian for Beginners (+)

Því miður gerðist ég ekki svo lánsöm að sjá One Day nýjustu mynd danska auteur -dogma leikstjórans Lone Sherfig, sem einnig var sýnd á hátíðinni í ár. Hinsvegar hef ég séð aðra eftir hana, Wilbur wants to die, og mér fannst hún frábær. Ekki gallalaus, en engu að síður frábær. Eins og persónuleiki greinarhöfundar.

Italian for beginners er frábær mynd í dogma stíl. Hún gefur Wilbur w.t.d. ekkert eftir og skipar sér í fremstu röð í frekar óformlegum flokki feel-good mynda (ísl. líða-vel mynda). Það að húmorinn sé danskur og oft á tíðum mjög svartur (no, really?) gefur myndinni líka nógu dökkt yfirbragð til að hægt sé að koma góðri sögu til skila innan um allt grínið. Enda er grínið mjög vel tímasett og vel með farið. Leikhópurinn er líka flottur og yfirleitt laus við tilgerð. Aðstandendum myndarinnar þykir vænt um persónurnar sem eru yndislega gallaðar og það er greinilegt að þau hafa fengið að taka sér tíma í vinnuna. Meiriháttar mynd og komin á listann minn yfir líða-vel myndir sem ég horfi á í desember!

Martha Marcie May Marlene (-)

Hér er komin mynd eftir ungan leikstjóra, Sean Durkin. Þar segir frá ungri stúlku sem er að slíta sig frá sértrúarsöfnuði. Elizabeth Olsen fer með aðalhlutverkið og lukkulega er hún betri leikkona og vandari á kvikmyndahlutverk en systur hennar Mary-Kate og Ashley.

Í rauninni er þetta ágætis mynd. Stefin eru mjög kunnugleg og það þarf í rauninni ekki að segja nokkrum manni frá því á hvaða sögufrægu persónum er verið að byggja helstu karaktera.

Hinsvegar hef ég nokkuð við myndina að athuga sem skrifast sennilega á reynsluleysi leikstjórans umfram skort á skilningi eða hæfileikum eða nokkuð annað sem ég get fundið leikstjórum til ama. Myndin verður tilgerðarleg á köflum og eins og svo oft áður virðist vanta eitthvað jafnvægi svo að ekki sé verið að stappa með skeiðinni, eins og einn kennarinn minn tók svo gjarnan til orða. Á tíðum dettur myndin í óþarfa hryllingsklisjur, sbr. óþarflega löng og ítarleg stef um kynferðisofbeldi, auk þess sem leikhópurinn er mjög misjafn og illa samstæður, þar má finna allan skalann. Þó finnst mér ágætlega unnið úr sögunni þrátt fyrir að trúverðugleiki karaktera ráði ekki endilega ríkjum. Nú má deila um þá kröfu að karakterar séu trúverðugir en ég fæ mjög sterkt á tilfinninguna að leikstjóranum hafi ekki fullkomlega tekist ætlunarverkið.

Ég bæti við listann síðar í dag, fylgist endilega með!

Stappa í baði - og allt

2011-09-19T14:32:00.004Z

Marsbúarnir, þeir lent'í gær, sungu Palli og Milljónamæringarnir. Í viðlagi er textinn er eitthvað á þessa leið:

Og þeir keyra um sólkerfið kátir

og koma við þar sem þeirra er þörf

þeir eru bæði kúl og eftirlátir

og kenna okkur góð og gagnleg störf

Til dæmis: að drekka súkkulaði,

borga gamlar stundir,

slappa af í baði,

og allt.

Ég var sennilega í kringum átta ára aldurinn þegar ég heyrði lagið fyrst og eins og gengur og gerist með börn þá fannst mér fáránleiki þess að fullorðinn maður væri að syngja lag um eiturhressa Marsbúa sem drykkju súkkulaði bæði skemmtilegur og spennandi.

Hinsvegar hafði ég ekki forsendur til þess að skilja ánægjuna sem fólst í því að "slappa af í baði", enda bara barn og börn slappa ekki af í baði, heldur leika sér. Ég hélt að sjálfsögðu að maðurinn væri að syngja um ánægjuna af því að "stappa í baði".

Þetta skildi ég mjög vel þar sem ég hafði ítrekað verið áminnt fyrir að stappa í baðinu. Vatnið fór út um allt en það var að sjálfsögðu hluti af skemmtuninni. Hávaðinn og allt það. Þannig að eftirleiðis þegar ég stappaði í baði hugsaði ég til Marsbúanna sem höfðu kennt okkur þetta góða og gagnlega starf.

Mér fannst þetta auðvitað miklu betra lag út af þessum skilningi Marsbúanna á slíkum ánægjustundum og hef æ síðan haft miklar mætur á því. Í rauninni var það núna í byrjun september þegar ég sönglaði þetta inni á baðinu, 25 ára gömul, að maðurinn minn elskulegur skellihló að mér, og leiðrétti misskilninginn. Og allt.

Haustið

2011-09-18T22:36:00.004Z

Ó blogg mitt blogg, hvar hafa dagar lífs míns... Hver fær bloggsamviskubit árið 2011?

Ég hef mjög haldbærar útskýringar á þessari fjarveru minni. Hinsvegar veit ég ekki hvort að nokkur maður lesi þetta. En ég nenni ekki að skrifa svona færslu um bloggfærslur. Þá fer ég að hljóma eins og listfræðingur.

Skólinn minn er í klessu. Það er bara þannig og lífið heldur áfram. Ég nenni ekki að svara spurningum um skólann. Nema á kommentakerfinu, af því að mér finnst alveg frábært að fá komment. Ég mun mögulega segja eitthvað bull en þið fáið amk skemmtilegra svar en sannleikann. Mér finnst eitthvað svo örvæntingarfullt að skrifa og skrifa langar færslur um daginn og veginn og alltaf stendur svart á hvítu fyrir neðan hverja færslu

0 COMMENTS

Hvað varð um kvikmyndaskólann? Er hann ekkert að fara af stað?

Nei, það þurfti að opna öldungadeildartrúðaakademíu í LHÍ og þeir fengu alla fjárveitinguna. Síðan þarf að passa upp á að líffræðideildin í HÍ fái að fara á Fiskidaginn mikla á Dalvík og rútan kostar bara svo mikið að það var enginn peningur eftir hjá ríkinu til þess að halda Kvikmyndaskóla Íslands gangandi.

Ef þið viljið í alvörunni vita eitthvað um stöðu mála þá megið þið bara hringja í Menntamálaráðuneytið eða viðlíka stofnun, eða bara RÚV.

Ég sótti um starf í fyrirtaks tískuverslun og fékk síðan stöðuhækkun þar og er núna vaktstjóri. Í hlutastarfi. Er rithöfundur að aðalstarfi, en ég fæ ekki borgað fyrir það af því að það var ekki neinn peningur eftir hjá ríkinu eins og ég minntist á hérna áðan. Það er samt frábært starf, einfaldlega vegna þess að mér finnst ótrúlega gaman að selja hluti, sérstaklega þegar ég þarf ekki að ljúga. Og ég er mjög heppin með samstarfsfélaga og eins yfirgengilegt það kann að hljóma, þá hef ég aldrei verið jafn ánægð með lífið. Síðan hleyp ég 10 km á dag og borða bara kál og hjálpa bágstöddum þegar ég er ekki að skipuleggja heimsfrið með vinum mínum höfrungunum.

Vegna þess að hamingjan er hugarástand en ekki ástand heimsins í kringum þig. Og núna hljóma ég eins og nýfráskilin, einstæð móðir eða spilafíkill í fráhvörfum.

Fjandinn hafi þessa færslu. Ég ætlaði að skrifa um mat!

Haustið kom í dag. Það var alveg meiriháttar, - hefði verið það - ef ég hefði verið með húfu. Ég sló persónulegt sölumet (persónulegt mont-met óslegið) og labbaði síðan heim með vindinn í fangið. Varaliturinn var á vinstra brjóstinu þegar ég kom heim, hvergi þurr þráður, í skápnum vinstra megin. Já, ég synti heim. Hef örugglega minnt á trailerinn fyrir The Perfect Storm, ef Russell Crowe hefði verið með skærbleik heyrnatól og prjónasjal. Mjúka týpan. Mér fannst samt gaman að labba framhjá KFC áðan, finna bræluna af kjúklingamisþyrmingum í bland við dauninn af kransæðastíflu og heyra rafmagnaðan óminn af rödd afgreiðslukonunnar í brottnámsglugganum (take-away lúgunni if you prefer) "Sextán bitar með bbq sósu, stóran franskar og fanta og ..." og ég með hárlokkana límda í andlitinu, maskarann á hökunni og tóman magann leit vinnuþreyttum augum á feitu kapítalistana sem jórtruðu inni í stóru bensínskrímslunum. Ne-hei, það nenna sko ekki allir að vinna á sunnudögum og labba heim í rigningunni.

Svona kemst ég af. Bjarnfreðar-heilkennið.

En ég eldaði lambakjöt þegar ég kom heim. Enda er ég næstum því með matreiðslumeistaragráðu. Hversu mikið næstum því skal liggja á milli hluta, en ég átti amk. hvítan kokkagalla með nafninu mínu ásaumuðu. Enda fer tippex illa með náttúruna.

Frystirinn var fullur af glæsilegu súpukjöti úr Svarfaðardalnum og okkur langaði bara andskotann ekkert í kjötsúpu enda siðmenntað fólk þannig að:

Hnetu- og hvítlaukslamb í ofni

Kjötið saltað, skellt í ofnfast og inn í ofn á 200 ºC.

Þetta fór næst í pott:

3 msk íslenskt fíflasíróp- beint frá bónda að Hálsi í Kjós

3 msk hlynsíróp - ekki íslenskt og örugglega úr verksmiðju, en í fallegum umbúðum

1 tsk cayenne pipar

2 litlir hvítlaukar - pressaðir

1 msk raspað, ferskt engifer

4 kúfaðar msk lífrænt, fínt hnetusmjör (frá Sollu)

1,23 dl mjólk

Skvetta af sítrónusafa

Hrært saman og hitað upp. Síðan er þessu hellt yfir kjötið sem hefur þá verið í ofninum ca. 10 mín.

Fjórðungur úr rauðlauk smátt saxaður og heilir, smáir hvítlaukar settir ofan í fatið ásamt hinu (svo að flæði yfir). Hvort að hann er plokkaður úr hýðinu er smekksatriði, en hann þarf aðeins lengri tíma með hýði.

Síðan var þetta látið malla inni í ofninum í hálfa klukkustund.

Ég sauð síðan brún hrísgrjón með smávegis kjötkrafti og góðum skammt af ferskri steinselju, og bar þetta fram með heitu hvítlauksbaguette, rifsberjahlaupi og indversku chai-tei, sem er fullkomið með svona réttum.

Kerti úti um allt, sokkar á fótum, rigningin beljandi. Tala gátum. Ekki tími. Orð. Nenni. Stundum. Skrifa. Poppkorn. Núna.

Í hnotskurn

2011-09-01T16:12:00.002Z

Kvikmyndanám er eitt dýrasta nám sem hægt er að fara í. Tækjaleiga og allt sem fylgir kvikmyndagerð er svakalega dýrt batterí, til dæmis kosta batterí í kvikmyndatökuvél á bilinu 50.000-500.000 ISK.

Kvikmyndaskólinn hefur verið rekinn með halla í nokkur ár. Helsta ástæða fjárhagsörðugleika skólans er heimild sem ráðuneytið veitti fyrir stækkun árið 2007, ásamt vilyrði fyrir fjórfalt hærri fjárlögum.

Árið eftir, 2008 nb, var bankahrun og ríkið hélt að sér höndum. Skólinn fékk ekki framlagið sem um var rætt. Aðstandendur ákváðu að harka samt sem áður og bíða eftir betri tíð. Samhliða því hefur uppbygging skólans verið stöðug og hann gengið æ lengra í að sanna sig sem menntastofnun. Nú í vor fékk skólinn samþykkt fyrir inngöngu í CILECT, virt alþjóðleg kvikmyndaskólasamtök, sem verður að teljast stórt skref.

Nú í langan tíma hefur ráðuneytið haldið skólanum í einskonar gíslingu. Þar eru starfandi öfl sem vilja smala starfinu undir LHÍ. Rétt er að minna á að LHÍ er önnur einkarekin stofnun með beina hagsmuni af því að eyða samkeppni á borð við aðrar leiklistarbrautir á landinu.

Tillögur frá ráðuneyti hljómuðu upp á það að samhliða því að setja kvikmyndanám undir hatt LHÍ skyldi einnig smækka starfið niður í 30 nemendur.

Þeir sem hafa lágmarksvit á kvikmyndagerð munu geta séð að það er ansi hæpið að ætla sér að reka kvikmyndaskóla með 30 nemendum. Námið yrði einstaklega einhæft og sú uppbygging og þekking sem hefur átt sér stað síðustu ár væri glötuð.

Ég minni aftur á að úti í samfélaginu eru aðilar sem hafa beinan hagnað af slíkum aðgerðum, og þá er ég ekki að tala um ríkið heldur einkaaðila.

Of svöl fyrir skólann

2011-09-01T01:58:00.005Z

eða var það öfugt?

En það var víst fyrir tveimur árum þegar ég kom heim frá gulnuðu landi, ferðaþreytt og fótafúin. Komin heim í grænt salatið, íslenska vorið. Sólin sló silfri á voga, ég sá jökulinn loga, Loga í beinni, Loga Geirs, Kastljósið og ég var komin heim.

Skólinn í Barcelona hafði tekið mér opnum örmum fyrr um vorið, IED í markaðsfræði. Einhvernveginn var ég nógu biluð til að ætla í markaðsfræðina hálfu ári eftir hrun. Etv. var ég smituð af landlægri peningapraktík, komum að því seinna.

Þegar ég sá mosann aftur, maður. Sköpunarþráin vaknaði og ég saknaði þess að klæða mig í roð-föt, hlusta á Björk Guðmunds og hanga uppi í Hallgrímsklukkuturni og hugsa um kvótakerfið. Ég ákvað að fylgja sannfæringunni sem etv. var rósalituð í einhverri marineraðri sumarrómantík en það breytti litlu og ég ákvað að vera áfram heima á meðan bréfið frá IED safnaði ryki einhversstaðar í skúffu.

Ég er bæði ánægð og þakklát fyrir þann tíma sem ég fékk að eyða við nám í Kvikmyndaskóla Íslands. Menntamálaráðuneytið, niðurskurður og vafasöm pólitík megna ekki að taka neitt frá mér vegna þess að KVÍ er ekki bara skóli heldur líka samfélag starfandi listamanna í hörðum bransa. Listamanna sem eru reknir áfram af ástríðu og sköpunargleði umfram gróðahagsmuni, og einhvernveginn teljast það fréttir í íslensku samfélagi.

Ég fékk frábært tækifæri til að læra á miðilinn og með vilja, þreki og tárum get ég haldið áfram sjálfstætt, þó tæplega undir jafn hnitmiðaðri leiðsögn og áður. Ég sakna kennaranna minna og hugsa til þeirra með vinsemd og virðingu og ég treysti því að aðstandendur skólans hafi haft hagsmuni nemenda að leiðarljósi í gegnum þetta leiðinlega ferli sem hefur leitt okkur á þann stað sem við erum í dag.

Sárast syrgi ég glötuð tækifæri komandi kynslóða til þess að tileinka sér þennan miðil, miðil sem sennilega hefur aldrei átt annað eins erindi. Áhugi á lestri hefur minnkað gríðarlega meðal yngri kynslóða íslendinga og aðrir miðlar; internet og sjónvarp hafa tekið við. Menningin breytist og mennirnir með þó svo að stjórnsýslan breytist hægar.

Lifandi listalíf er lykilþáttur í þjóðarvitund, bæði inn á við og út á við. Við speglum okkur sjálf í listunum og notum miðlana jafnframt sem tjáningarform út á við. Björk er frægari en bankarnir og Eyjafjallajökull. Þetta er staðreynd sem allir verða að sætta sig við.

Þrátt fyrir þetta virðist vera eilíf tregða hjá ráðamönnum þegar kemur að því að skilja mikilvægi þessara þátta. Vissulega þarf að skera niður og að sjálfsögðu þarf menntakerfið að fá á baukinn eins og aðrir geirar. En að ætla sér að gera pólitíska atlögu að, - eða blátt áfram leggja niður eina starfandi skólann sem kennir kvikmyndagerð á öllu landinu fer út fyrir það að vera ósanngjarnt. Það er eiginlega bara skrýtið.

Kvikmyndinn er miðill sem brúar kynslóðabil, fræðir, sameinar marga miðla og fær fólk til að hlusta.

"Hvenær verður hún sýnd?" spurði einn átján ára.

Ég trúði ekki mínum eigin eyrum.

"Ég, ég bara veit það ekki" svaraði ég. "- Hafið þið í alvöru áhuga?".

Umræddur átjánæringur var framhaldsskólanemi sem ég var að ræða við í tengslum við heimildamynd sem ég var að vinna að í KVÍ á vorönn 2011. Hafði hann í alvöru áhuga á því að horfa á hálftíma langa heimildamynd um jafnréttisvitund íslenskra ungmenna með hliðsjón af efnahagsþrengingum síðustu ára?

"Hvenær verður hún sýnd?"

Við vorum sammála um að formið væri nógu áhugavert, við vorum ósammála um að femínistar væru hálfvitar. Snæfríður Íslandssól var farin eitthvert allt annað en í hennar stað var Bella Swan mætt á svæðið og þrumaði fullum hálsi yfir salinn að hún væri sko ekki þroskaheft. Hún bara misskildi sig. En við vissum þó allavega af því.

Gildismat og viðhorf ungs fólks mótast af grafískum miðlum. Í stað þess að hatast við þá staðreynd skyldi fremur fagna henni, kynna sér og nýta miðilinn. Kvikmyndagerð er iðn, listform og síðast en ekki síst mikilvægur fótur undir stólnum sem heldur okkur inni á landakortinu.

Sjónvarpsþáttablæti pt 1

2011-07-31T14:01:00.003Z

Í gær sló ég upp smá umræðu í netheimum, spurði félagana hvaða sjónvarpsþætti ég ætti að horfa á. Svörin létu ekki á sér standa og innan 12 stunda hafði ég fengið yfir 50 svör á þræðinum.

Sumir svarenda voru að furða sig á áhuganum sem þetta málefni vakti og það er einmitt steinn sem er gaman að velta. Ástæðan að mínu mati, og með hæstvirtu innsæi kvikmyndargerðarnema, er nefnilega eftirfarandi:

Kreppan. Já, og ég meina þá ekki hækkandi bleyjuverð í Bónus heldur heimskreppan blessuð sem skekur mennina frá Svíþjóð til Súdan. Hollywood fær líka að bragða á þessu og þar hafa þeir gripið til áhættulágmörkunar, blessaðir. Og já, ég blessa þá í kk af ástæðu.

Ég er sennilega ekki að beygla heimsmynd lesenda þegar ég fullyrði að í Hollywood sé karllægum gildum hampað. Þegar kemur að niðurskurði er þetta engan veginn undantekning. Í stuttu máli er ekki hægt að fjármagna myndir í dag án þess að þær séu strákamyndir, og þá meina ég; snyrtilega matreiddar ofan í karlmenn frá aldrinum 15-25 ára.

Ef þú efast um sannleiksgildi þessarar fullyrðingar þá má benda á stærstu blockbusterana sem hafa komið sl. 2 ár. Á þessum lista tek ég myndir sem falla undir meint stefnu-genre, þ.e. þeim er miðað að öðru kyninu. Ef þetta er ekki nógu skýrt, þá gæti viðmiðið verið að til þess að mynd flokkist ekki sem strákamynd þurfa tvær kvenkynspersónur að tala saman einusinni á öllum 90-120 mínútunum um eitthvað annað en karlmann.

2010

Strákadeildin: A nightmare on Elm Street, The Expendables, Iron Man 2, Robin Hood, Prince of Persia, The A team, Karate Kid, The Green Hornet, Inception, Salt (strákamynd, þó að Angelina Jolie sé tæknilega kvenkyns), Hannah (sama hér), The Zookeeper, Priest, The Social Network, Shutter Island, Kick-Ass, Black Dynamite, (Toy Story, Shrek 4 og How to Train your Dragon falla líka hérna inn, ótrúlegt en satt).

Fyrir stelpurnar: SATC 2 (eftir hana leið mér eins og ég hefði lent í andlegu bílslysi), Twilight. (Æi, muniði. Þarna um gaurinn með ofurkraftana sem langar að drepa.og.éta kærustuna sína sem er ástfangin af honum þrátt fyrir allt, og svo kemur annar gaur sem er geðveikt massaður með ofurkrafta líka, og er ástfanginn af henni og langar að stjórna henni (sexínei) og hún.þarf.að.velja. Viltu skít eða kúk, fröken?), Easy-A. ("Hóst" Og ég ætla ekki einusinni að tala um Easy-A út frá þessum vinkli.)

2011

Strákadeildin: Scream 4 (mig langar að hitta manneskjuna sem fannst góð hugmynd að fjármagna þessa mynd og minnka hjá henni lyfjaskammtinn), X-Men: First Class (Ok, hvað er second class?), Captain America: The First Avenger (Greinilega stelpumyndin í ár), Cowboys and Aliens ("What happens when you team James Bond (Daniel Craig) with Han Solo (Harrison Ford) and the director of Iron Man (Jon Favreau)?" I dont know, I dont care), Mission Impossible: Ghost Protocol, The Girl With The Dragon Tattoo, Super 8.

Stelpurnar: The Twilight Saga: Breaking Dawn Part 1...

...

...?

Ástæðan fyrir þessari sorglegu blockbuster upptalningu er einmitt til að varpa ljósi á þá staðreynd að það er ekki um auðugan garð að gresja fyrir þá kvikmyndaunnendur sem hafa ekki áhuga á kúrekum, geimverum eða öðrum útgáfum af vöðvastæltum járnkarlmönnum/spæjurum/lögreglumönnum sem bjarga deginum fyrir heilalausa gínu/Megan Fox/Victoria's Secret Módel. Takk annars fyrir viðleitni til að jafna út kynjahlutföllin, Megan/Victoria's Secret Módel. Eina afþreyingarefnið sem er einhvernveginn sniðið að kvenkynshópnum er Twilight, myndir um táningsmellur eða skó. Og í alvörunni, þó að ég sé stelpa þá hef ég ekki nógu mikinn áhuga á fötum til að komast í gegnum SATC 2 án þess að gubba upp í mig. Í rauninni hefur enginn nógu mikinn áhuga á fötum til þess.

Og fljótt á litið þá lítur einfaldlega út fyrir að eini staðurinn þar sem hægt er að fylgjast með kvenpersónu sem hefur eitthvað aðeins meira að segja en "Save me!" eru sjónvarpsþættirnir.

Ef maður leggur alla kynjaumræðu til hliðar má líka færa góð rök fyrir því að metnaðurinn liggi frekar í sjónvarpsþáttadeildinni. Hvað handrit varðar og síðast en ekki síst leikara. Eruð þið ekki sannfærð?

Kveiktu á imbanum.

Haha. Grín, eins og Rúv færi að sýna eitthvað annað en pakka frá Disney.

Lesandi góður, kíktu á sjóræningjaflóann og horfðu á kílóin leka á þig á meðan þú lætur mata þig á hnyttinni ádeilu og hörkuplotti.

Gleðilegan 17. júní

2011-06-17T10:59:00.001Z

Eins og

2011-06-16T01:15:00.003Z

Eins og í gamla daga þegar allt var miklu svalara.

It's alive

2011-06-14T22:59:00.002Z

Oh my.

Jæja.

Tónlistinn:

Don't turn the lights on (Chromeo Cover)

Mayer Hawthorne

The Weeknd

Glass Table Girls

Annars er ég þess utan bara að hlusta á hugleiðslu þessa dagana og glápa á regndropana falla til jarðar.

Bráðum

2011-05-31T17:31:00.002Z

Kassinn

2011-05-10T20:42:00.003Z

Djúpt ofan í kassa í dimmustu geymslu sem til er, þar geymi ég ákveðnar minningar. Þær er ég núna að grafa upp eina í einu og rykhreinsa filmurnar. Þegar maður lendir sjálfur í hlutunum er erfitt að átta sig á samhengi allra hluta. Hinsvegar er einn stórfenglega ljós punktur í þessu öllu, líkt og sól sem kveikir lífið í dauðum jarðvegi svo að jafnvel minnstu fræ geta brotið sér leið í gegnum steypuna. Hann er sá: Manneskjan lifir ótrúlegustu hluti af, og ótrúlegt ofbeldi og hatur nær kannski að beygja mannsandann en brýtur hann ekki. Við höfum viljann til að gleyma og halda áfram, og hann getur verið svo mörgum sinnum sterkari en minnið.

Þarna er hann, stærsti ljótleiki tilverunnar, aðlögunin sjálf í allri sinni dýrð, ljótt og fallegt fyrirbæri í senn.

Svona tiltekt er erfið og tekur langan tíma, en einhverstaðar verður maður að byrja.

Klippidans

2011-05-10T12:42:00.002Z

Stundum er þetta lag það eina sem virkar.

Ég er búin í tökum og þær gengu ágætlega. Ég er hálfnuð niður í einhverju gelgjulegu spennufalli en lendi sennilega ekki á jörðinni fyrr en á föstudaginn. Myndin mín er um kjarnorkuheimstyrjöld. Ef hún verður snilld, þá fagna ég og dansa. Ef hún verður ömurleg þá dansa ég til að gleyma.

Löt í Hagreb

2011-05-02T21:51:00.003Z

Póstur 1110. Get a life, sagði einhver.

Teen angst er enska dagsins, ásamt get a life. Hið síðarnefnda kemur ekki til greina. Ég er búin að taka íbúðina í gegn. Hef ekki orku í að kveikja á ilmkertinu sem starir á mig hinumegin úr stofunni með sínum vorlega epla- og kanililmi. Hver sagði að jólin væru bara á jólunum?

Spennufall er orð kvöldsins. Nú er það eina sem ég á eftir að gera á þessari önn: skræla eitt 15 síðu treatment niður í boðlega afurð og framleiða eina 7 mínútna langa mynd sem útleggst sem lokaverkefnið mitt á þessu misseri. Ég hef ákveðið að gera allt sem erfitt er og sit eftir með eitthvað hugmyndaspaghettí sem ég þarf að líma saman í eina langa snúru. Gangi mér vel.

Ég man ekki hvar ég setti allar smásögurnar sem ég skrifaði síðustu 7 árin. Ég var með þetta á geisladisk einhversstaðar en í bráðina get ég ómögulega munað hvar ég setti þetta. Vonandi í póst til útgefanda. Sennilega og líklega undir stuttan borðfót. Skipulag er fyrir bókhaldara og kvikmyndaframleiðendur.

Ég hef komist nær því hvað það er sem hrjáir leikstjóranema umfram allt annað: "Visjón". Að hafa einhverja fasta hugmynd um hvernig hlutirnir eiga að vera. Það skemmir fyrir öllu ferlinu. Það þarf að vera organískt, lifandi, vaxandi. Og áður en þið afskrifið mig sem laxableikan hráfæðuperra með hallærislegt grænmetislingó þá bara bið ég ykkur... að gera það ekki. Ég er svoleiðis handviss um að ef fólk leyfði sér að hætta að halda í einhverja tryllta hugmynd um að það séu til réttar og rangar leiðir að hlutunum þá yrðum við öll hamingjusamari leikstjórar og manneskjuvænni fyrir vikið.

Ég er annars búin að liggja á sófanum og hlusta á Sam Cooke í allt kvöld þjáð af þeirri ranghugmynd að ég sé að undirbúa sköpunarferlið. Í raun og veru vantar mig sykur í heilann til þess að geta farið að skrifa eitthvað af viti, en ég er of löt í fótunum til að labba út í Hagreb og skella mér á stóran poka af appelsínum.

Ps. Hagreb er stafsetning spænsku vinkonu minnar á íslenskri verslunarkeðju. Mér finnst það betra og alþjóðlegra nafn, og legg til að þessu verði breytt hið snarasta.

Pps. Ísbjarnarsafn í Laugardalinn? Hefur enginn nema ég séð Jurrasic Park?

Múslí mon amour

2011-04-28T22:19:00.005Z

Ég setti nýtt met í ritskoðun þessa bloggs og eyddi út heilum tveimur nýjum færslum. Mótívið það sama báðum megin: reiði.

Hinsvegar langar mig ekkert að fylla lesendur mína reiði, þó að í þessu tilfelli hafi verið um að ræða réttláta reiði.

Um daginn sat ég inni í eldhúsi og muldi hnetur í eftirrétt, þetta var á páskadag. Ég mótaði á meðan einhverjar svífandi háfleygar setningar um vorið sem blikaði í gegnum þétt ský. Ég man ekkert hvernig það var, en það var fallegt.

Hugmyndin er til staðar þó að hugsunin sé farin. Rétt eins og með bloggin mín sem ég eyddi, og megnið af allri pólitík.

Ég útbjó eitthvað bakkelsi úr hunangi og ávaxtamúslíi áðan, ofninn vann á því í tuttugu mínútur. Síðan hrærði ég í hvítan glassúr til að skreyta með. Yfir fyrstu bitunum, rjúkandi, horfði ég á Hiroshima mon amour og grét úr mér allan veturinn. Núna maula ég salatblöð undir teppi. Vorið kom í dag, um sex leytið. Ég var sofandi, sem er dæmigert. Vorið kemur aldrei of snemma.

Íslendingar alltaf jafn hissa. Þjóðin vill þetta og hitt, segja menn í jakkafötum. Þjóðin er þreytt á löngum vetri, þjóðin er hundleið á slagviðrinu. Þjóðin er samnefnari yfir ekki neitt, þjóð sem vill ekki neitt.

Á landinu búa fáir og þegar við sjáum fáa heilsum við enn færri. Alltaf virðumst við heilsa sömu prósentu, er það ekki? Fólk í stórborgum gerir ekkert annað en að heilsast allan daginn.

Ekkert í heiminum er jafn hverfult og töfrarnir í augunum á fólki sem maður hefur ekkert við að segja lengur. Miðbærinn virðist stundum samansafn af gangandi minningahraðbönkum sem taka ekki lengur kortin mín. Bankarnir fóru á hausinn, manstu.

Vogahverfið er notalegur staður. Litla Japan stendur allt af sér.

Gráhyggjur

2011-04-24T02:35:00.003Z

Í þessu miðju er sængin mín og undan henni skrifa ég þessi orð. Regnið dynur á þakinu og kvakið í næturgestum nágrannanna deyr út með hverri mínútunni. Hálf þrjú og páskarnir komnir. Ég fór í gula kápu í dag og í eldhúsinu bíður okkar Herra Konsúm morgundagsins, merktur fjarka, hnarreistur eins og Fagri Blakkur við hliðina á ísskápnum sem fékk nýverið yfirhalningu þökk sé páskafríi og tilhneigingu minni til þess að gera allt í heiminum á undan því sem ég á að vera að gera. Galdurinn við deadline er að maður kemur svo mörgu í verk.

Rúmið faðmar mig á meðan ég set allt í stærra samhengi. Hvílíkur fáránlegur lúxus sem það er að við séum bæði heilbrigð á sál og líkama. Hvílíkt og annað eins rugl að ég fari fram úr þessu sama rúmi á hverjum morgni án þess að þakka sérstaklega fyrir þessi forréttindi.

Úti í heimi verður einhver kona prinsessa eftir viku.

Ég skrifa um sjálfa mig, iLife. iNina, mögulega fyrir sjálfa mig líka. iKynslóðin. Podar, símar og nótbækur sem tilkynna heiminum fjárhag og mögulega viðhorf. Skapandi greinar og fair trade.

Ég fór á útskriftarsýningu LHÍ í Hafnarhúsinu í dag. Verkin falleg og áhugaverð en eigendurnir merkilegri og sennilega fallegri líka. Fólk er bara svo magnað. Ég var að vinna í miðasölu fyrir tónleika um daginn og ég týndi mér í fegurð heimsins. Hlýjar manneskjur eru stærri en sólin.

Tækifærin sitja um mig og gluggalausa herbergið er glerskáli. Þar er erfitt að finna gluggann.

Gráhyggjur, stundi hamingjan mín sanna og sneri sér á hina hliðina.

Gleðilega páska.

Veröld Soffíu og Kane

2011-04-16T21:02:00.003Z

Hér á eftir fer ritgerð sem ég skrifaði fyrir áfanga í kvikmyndasögu. Efnistök voru nokkurnveginn valfrjáls og einu skilyrðin voru að fjalla um eina af þeim myndum sem sýndar voru í kvikmyndasögu í vetur. Ég valdi myndina Citizen Kane sem oft er kölluð "besta mynd allra tíma".

Veröld Soffíu og Kane

Citizen Kane og Fílabeinsturninn

Þegar mynd er kynnt sem „besta mynd allra tíma“ hefur vissulega verið sleginn tónn sem hljómar falskur í eyrum allra sem á hann hlýða.

Einfaldlega vegna þess að myndir eru búnar til af mönnum og mennirnir eru ekki fullkomnir, ekki frekar en nokkuð annað. Þar af leiðandi mun hver og einn áhorfandi sem heyrir viðlíka fullyrðingu byrja á því að leita að göllum og sitja síðan sár í sætinu, því að þegar kvikmyndaiðnaðurinn hefur hampað mynd líkt og Kane í sex, sjö áratugi sem heimsins bestu mynd, þá er etv. búið að rífa niður þá hugmynd sem margir unnendur bíómynda hafa í maganum, hugmynd um leit, leitina að fullkomnun sem er ekki til. Ungfrú Ísland er kannski ekki fallegust allra kvenna eftir alltsaman, ... þegar betur er að gáð voru kannski ekki allar, hver ein og einasta íslenskra kvenna þáttakandi í keppninni.

Enginn er átján ára að eilífu og eftir ákveðinn aldur hafa þær ekki þáttökurétt í Ungfrú Ísland, þær eru ekki teknar alvarlega þrátt fyrir mögulega framúrskarandi þroska, þokka, almenn frambærilegheit -og sækja ekki um þáttöku. Ekki heldur þær sem eru ennþá ófæddar. Kona sem fæðist á morgun gæti verið borin saman við Sophiu Loren til dauðadags en fáir myndu segja að hún væri fallegri, einfaldlega vegna þess að Sophia okkar Loren kom á undan og skapaði minnið.

Þannig er Citizen Kane Sophia Loren, sama hverjar á eftir koma. Þá eiga myndin og konan það einnig sameiginlegt að eldast vel, gangist fólk inn á poppmenningarlegan skilning þess hugtaks.

Konan og Kane

Besta mynd allra tíma að mati gagnrýnenda, kvikmyndaunnenda, margra hverra karlmanna sem vissulega leggja karllægt mat á málin. Þegar kvikmyndasagan er skoðuð verða vakandi konur gjarnan langþreyttar á eilífri misskiptingu og átroðningi sem kvenfólk verður fyrir, bæði innan veggja sögunnar og í veruleika iðnaðarins. Ég var fljót að dæma Citizen Kane sem enn eina karlamyndina, því að vissulega var (og er) kvikmyndaiðnaðurinn karlabransi með lítið pláss fyrir konur. Á þeim tíma sem myndin var gerð var plássið ennþá minna og það kom mér því skemmtilega á óvart að sjá glitta í femíníska ádeilu í bakgrunni sögunnar. Frásögnin er óvenjulega sympatísk með kvenkarakterunum fyrir dægurmenningu þess tíma, þó að kvenpersónurnar séu misvel þróaðar eins og vill gerast. Allar færa þær fórnir og hljóta bágt fyrir, engin uppsker eins og hún sáir og þær eru allar mjög heftar innan þess ramma sem samfélagið hefur skapað þeim.

Fjölmiðlatangó

Fjölmiðlarnir hafa verið mörgum kvikmyndagerðarmanninum hugleiknir, einn kraftmikill miðill fjallar um annan og saman stíga þeir tangó og stíga ósjaldan á tær. Network Sydney Lumets sem gerði úttekt á valdinu sem sjónvarpið hafði í ljósi samfélagsgerðar fæðingartíma verksins, tímalaus saga sem rættist að stóru leyti (FOX network!). Einnig má nefna hina nýlegu Social Network þar sem fjallar er um hið ógurlega fargan samskiptavefsins Facebook og síðan Citizen Kane sem fjallar um Rupert Murdoch fjórða áratugarins; William Randolph Hearst. Sannarlega í hans óþökk og það er t.a.m. áhugavert að bera saman The Social Network og Citizen Kane að þessu leyti sem og öðru. Allar þrjár eiga þessar myndir sameiginlegt að vera litlar sögur um innri átök, lítill vígvöllur hjartans mála með risastóra ádeilu í bakgrunni sem tekur yfir og víkur í svo fullkomnum takti að áhorfandinn finnur ekki fyrir því.

Líkt og sjá má hér að ofan er Citizen Kane mynd sem auðvelt er að spegla við samtímann og kannski er augljóst að benda á hliðsjón af efnahagshruni þjóðarinnar og hvað má læra af góðri sögu á borð við þessa. Jú, Citizen Kane er saga um einstakling en í raun má færa rök fyrir því að sagan fjalli ekki síður um samfélagsgerð, hvort sem það var ætlunarverk undrabarnsins Welles eða ekki, það er ekki aðalatriðið.

Póstmóðins

En ég fékk mér sæti, ljósin voru deyfð og ég beið eftir jólunum.

Citizen Kane svífur á áhorfandann, draumkennd og svo mikið meistarastykki í „áferð“ að nokkrum sinnum langaði mig að teygja út höndina og snerta. Þetta má þakka einstakri lýsingu sem Welles tók með sér úr námsárunum í leikhúsinu, einn af þeim þáttum sem hann varð frægur fyrir, og vandaðri myndatöku Gregg Toland. Hughrifin sem sköpuð voru með myndatökunni voru einstaklega kraftmikil þáttur í frásögn og hugmyndaheimi sögunnar, t.a.m. urðu kvenpersónur sympatískari í gegnum „close-up“ og aðalpersónan Kane var myndaður neðan frá til að skapa sterk hughrif og undirstrika valdið og stærð karaktersins í heimi sögunnar og persónan tók einnig vélina gersamlega með sér í gegnum ferli öldrunar á einstakan máta.

Frásagnarstíllinn var nýmóðins á þeim tíma sem myndin kom út, frásögnin einkennist af minningum sem raðað er saman og sögulok eru rakin í fyrstu senu. Þar hefur áhorfandinn fimm sögumenn sem kynna aðalhetjuna af fordómum og hlutdrægni og þannig er raðað saman mynd af brotinni hetju. Orson Welles lét einhverntíman hafa eftir sér að öll hlutverk sem hann hafði leikið væru mismunandi útgáfur af Faust, allir hefðu þeir lagt sálina undir og tapað.

Turninn og töfrarnir

Í raun er Citizen Kane einhverskonar Fílabeinsturn einstaklingsframtaks - Orson Welles er allt í öllu; leikstýrir, skrifar handritið að hluta og leikur aðalhlutverkið, og leikur það vel – en í raun má segja að það sé í hrópandi ósamræmi við félagshyggjumiðað, mannlegt megininntak myndarinnar.
Þrátt fyrir allt er Orson Welles bara maður, og Citizen Kane er aðeins bíómynd. En Welles var klár, og myndin er góð. Besta bíómynd allra tíma?

Ég skal svara því þegar ég hef séð þær allar.

You do something to me

2011-04-16T17:46:00.001Z

Frábær ábreiða af yndislegu lagi. Pródúktsjónin á þessu er silkimjúk.

Vorrokk

2011-04-10T17:32:00.003Z

Úti rignir í hringi og tugmetraháu aspirnar í garðinum eru lagstar á hliðina. Húsið syngur með og mig skortir eirð til þess að spila tónlist yfir öll lætin. Ég er nú samt búin að uppgötva stórskemmtilegar nýjar plötur til að innrétta ipodinn með og að mínu mati mögulega verðandi plötur ársins í minni einkaflokkun merkilegu.

Cat's Eyes með samnefndri sveit er gersamlega frábær, unaðslegt töffarapopprokk, dálítið fylgjandi senunni sem fékk byr undir báða í kjölfar tískuvæðingar southern-gothsins í True Blood (ef einhver er nógu mikill nörri til að skilja hvað ég er að fara þá má sá hinn sami gefa sig fram). Skemmtilegur og hrár útúrdúr frá rokkabillí-sörf sándi. Skemmtileg tilraunastarfsemi víða á þeirri plötu, mjög ferskur andblær í annars sögulega popptónlistarlægð. Þetta hefur ekki verið svona slæmt síðan 1997!

Nýja platan með The Kills, Blood Pressures, er ein af plötum ársins. Töffararokk eins og það gerist best, dálítið tilgerðarlegt en þykist samt ekki vera neitt annað. Ég fæ einhverja sumarkvöldanostalgíu þegar ég heyri þessa tónlist, grill og sangríur, köflóttar sumarskyrtur og berir leggir.

Anna Calvi er skvísa sem virkar á mig sem ferlega mikið style over substance en ég vona að ég

hafi rangt fyrir mér og komist einhverntíman í gegnum eitt lag án þess að fá bjánahroll í beinin. Hún hefur verið yfirhæpuð á flestum tónlistarmiðlum þannig að mögulega eru væntingar mínar of miklar. Það er svo skrýtið þegar þetta gerist - þegar ég veit að með réttu ætti mér að líka eitthvað en ég get ómögulega fundið flöt á því. Eins og ég og platan tölum ekki sama málið. Svipað dæmi er hljómsveitin Vampire Weekend. Mikið ótrúlega finnst mér sú tónlist leiðinleg en ég finn mér aldrei þjáningarsystkin.

Ég skil ekki afhverju fólk er að tuða yfir Icesave þegar einhverjir smjörlíkisbarónar eru að skipuleggja enn eina atlöguna að íslenskri náttúru með fyrirhuguðum virkjanaframkvæmdum. Forgangsröðun - gott fólk. Hin sígildu barnarök: "Börnin mín eiga ekki að borga" finnast mér ómerkileg og eiginlega bara barnaleg (!) í ljósi þess að margt verra mun bíða komandi kynslóða en einhver bjánareikningur fyrir Icesave: náttúruspjöll, mengun, bakslag í jafnréttishugsun ofl. Fyrir utan það að þjóðin kaus þessa apa á þing sem komu því í kring að svona óráðsía var möguleg. Afhverju ber fólk aldrei ábyrgð á neinu? Og afhverju er Big Ó. ennþá forseti Íslands?

Leiklistin og fyrirsætustörfin

2011-04-09T12:58:00.003Z

Ég get ekki talið hversu oft ég hef heyrt hluti á borð við "Vá, hún er svo sæt, hún ætti að vera leikkona" eða "Hann er eins og leikari". Fólk úti um allan heim á sér þann draum heitastan að verða leikarar, en fæstir þeirra kunna að leika og hafa leitt hugann að því að fara í leiklistarnám. Hluti á borð við "Ég gæti aldrei orðið leikkona, ég kann ekkert að leika" hef ég líka heyrt margoft og er að mínu skapi álíka vitrænt og "Ég gæti aldrei orðið verkfræðingur, ég kann ekki verkfræði". Þessi mýta fylgir í raun öllum listgreinum, mismikið þó og mér finnst hún einstaklega afgerandi í kringum leikarann.

Ég er að læra leikstjórn og þar af leiðandi vinn ég mikið með leikurum. Síðan ég byrjaði í náminu hef ég nokkrum sinnum fengið að njóta þeirra forréttinda að vinna með leikurum sem hafa klárað námið sitt og aflað sér dýrmætrar reynslu á því sviði.

Að sjá reyndan leikara gefa texta og hugmynd líf er einstakt og magnað fyrirbæri sem ég vissi ekki að væri til. Að fylgjast með leikstjórnartilraunum er magnað apparat. Ég skildi þetta aldrei áður og ég þekkti ekki þennan heim, hvernig átti ég að gera það?

Í fjölmiðlum og dægurmenningu er fjallað um leikarann eins og einhverskonar töframann. Kvikmyndaiðnaðurinn og leikhúsmenning viðheldur þessari mýtu að miklu leyti, fyrrnefndur bransi þar í sérflokki með dívur og gæja sem líta út eins og úr bæklingi og virðast ekkert hafa fyrir neinu. Sumir hafa heldur ekki fyrir neinu. Komum að því síðar. Sögur af fólki sem var uppgötvað úti á götu kynda undir vonum hinna óbreyttu borgara, þeirri fáránlegu mýtu að það að vera leikari sé eitthvað sem snýst ekki um að læra heldur geta, eitthvað sem snýst fyrst og fremst um heppni og ekki síst fegurð.

Hlægilegar tilraunir poppara til þess að reyna fyrir sér á leiklistarsviðinu hjálpa ekki heldur, þar sem Hollywood leggst á eitt samsærismission við að láta Mariu Carey líta út fyrir að hafa hugmynd um hvað hún er að gera.

Í þessu glamúrkraðaki gleymast yfirleitt nokkrar mikilvægar staðreyndir:

1) Leiklist er eins og flest annað. Hana þarf að læra og síðan þarf að æfa. Enginn er fæddur með þá þekkingu og hæfni sem reyndur leikari hefur. Hana er aðeins hægt að öðlast með námi og/eða reynslu. Það liggur betur fyrir sumum að koma fram en öðrum, en það þýðir ekki að viðkomandi sé góður leikari fyrir vikið, eða að ef það skortir sé hann slæmur. Margir færir leikarar eru mjög feimið og óframfærið fólk í sínu daglega lífi. Það sem skiptir máli er tangóinn sem leikarinn og leikstjórinn stíga þegar á sviðið er komið. Allt annað er skurn, blaður og vanþekking á starfi leikarans.

2) Að vera góður leikari snýst ekki um það að svelta sig fyrir hlutverk eða geta fitað sig fyrir hlutverk. Það snýst ekki um að vera næstum því dáinn við að afla sér heimilda fyrir einhverjar method-aðferðartilraunir úti í Síberíu. Ekki frekar en tannlæknirinn sem er lifir sig svo mikið inn í starfið sitt að hann fær ítrekað raflost í vinnunni, það gerir hann ekki að góðum tannlækni heldur kærulausum og lélegum fagmanni. Leikarar þurfa að viðhalda líkamlegri og andlegri heilsu. Það tvinnast saman. Manneskja með fituprósentuna í mínus er ekki fær um að klára setningu. Sögur um fólk sem deyr næstum því af því að það leggur sig svo mikið fram við eitthvað hlutverk eru oftar en ekki uppspuni og þegar svo er ekki, þá er leikarinn einfaldlega að misskilja eitthvað varðandi starfið sitt. Leiklist gerist í höfðinu og líkamanum og hvort tveggja þarf að vera í lagi.

3) Fegurð leikara er ekki ástæða eða forsenda þess að leikarinn er góður leikari. Fegurð leikarans eins og hún birtist í bíómyndum er ekki raunveruleg, hún er plat. Margir klukkutímar og stór teymi af vel borguðum þaulreyndum fagmönnum sjá til þess að búa til eitthvað sem er svo "fullkomið" að það væri aldrei hægt að ná því fram öðruvísi. Fegurð leikarans er þannig ekki neitt einstaklingsafrek heldur í raun og veru stór leikþáttur, nánast gjörningur af hálfu þeirra sem hafa það af ævistarfi að láta fólk líka eins vel út og mögulegt er. Það er heldur ekki hæfileiki að vera fallegur. Það er pínulítið skrýtið að fólk keppi í fegurð en varðar samt sem áður ljósi á þær ranghugmyndir sem viðgangast um fegurðina. Þær leikkonur sem við sjáum eru alltaf fallegar og ungar vegna þess að einu kvenhlutverkin sem eru í boði eru fyrir fallegar og ungar konur. Það þýðir ekki að forsenda þess að vera góð leikkona sé að vera falleg og ung, eins og margir virðast halda. Það er hægt að gera hvað sem er sexí í góðu stúdíói með teymi förðunarfræðinga, garðkönnu, tússliti, mauraætu. Hvað sem er.

4) Bíómyndir í dag eru framleiddar fyrir karlmenn á aldrinum 14 til 25 ára. Bestu og reyndustu leikararnir eru fjarri góðu gamni og gjarnan í hlutverki foreldra einhvers (konur þar undantekningalaust). Þessi sjúka útlits- og æskudýrkun er í raun og veru að ræna unnendur bíómynda og leikhúss því besta sem völ er á.

5) Leikarar leika og vinna fyrir sér með hæfileikum sínum, fyrirsætur sitja fyrir og vinna fyrir sér með útliti sínu. Hljómar dálítið augljóst, himininn er blár. Samt virðist fólk gleyma þessu ítrekað.

Mig langaði bara að koma þessu á framfæri. Endilega látið ekki plata ykkur í það að halda að Hollywoodframleiðslan sé einhver rjómi af leiklistinni. Farið í leikhús, horfið á "indie" bíómyndir. Prófið að horfa á bíómyndir sem er leikstýrt af konum. Prófið að horfa á finnskar myndir. Heimurinn er stór.

Ef þið eigið ykkur uppáhalds leikara, td. Johnny Depp, prófið að horfa á myndir með honum frá byrjun ferilsins og berið saman við það sem hann er að gera í dag. Leiklist er listform en ekki eitthvað kukl.

Geógrafísk meðvitund

2011-04-08T13:11:00.002Z

Stödd í Bónus, mjólkurkælirinn urraði á vinnulúna gesti. Í körfunni var sjampó fyrir ljóshært fólk, ég veiddi léttar abt ofan í eins og væri ég í berjamó. Abba veinuðu yfir höfðum okkar. Augnablikið var skandinavískt.

Þegar heim kom settumst við á Ikeað í eldhúsinu, ágætis sæti en ekki falleg og fylgdu íbúðinni. Ég tók forsoðin egg út úr ísskápnum og skellti þeim á hrökkbrauð með íshafskavíar.

Hrakfallasamúræinn

2011-04-07T00:12:00.002Z

Hrakfallasagan óslitin. Ég leikstýrði í morgun þangað til ég hneig nánast niður af ógleði. Steig út í regnið fyrir utan Sóltún og vippaði mér inn í leigubíl. Glápti á regnið berja rúðuna, leyfði leigubílstjóranum að éta námslánin og hrundi inn um dyrnar heima. Tilkynnti svefndrukknum ástmanni að ég væri sennilega komin með pest. Lak niður við dyrnar á baðherbergisgólfinu, restin verður ekki rakin hér. Ég skildi krúið eftir leikstjóralaust og áttaði mig á því þegar ég vaknaði úr mókinu um hálf tíu í kvöld að ég er að farast úr samviskubiti. Það á samt eiginlega ekki við hér.

Mókið fór með mig í Hveragerði þar sem ég hafði fengið hið furðulega hlutverk að vera sendiboði fyrir heima hinna dauðu og koma þeim nýlátnu í skilning um breytingarnar. Maðurinn sem átti í hlut var einhver sem ég hef aldrei séð áður, sennilega karakter úr einhverri film noir sem ég hef séð nýlega.

Stundum velti ég því fyrir mér hvort að mann fari að dreyma öðruvísi í kjölfar kvikmyndagerðarnáms, eða hvort að fólk sem hendir til að dreyma með söguþræði og miklum smáatriðum, fólk sem vaknar og man slíka drauma - sé etv. líklegra til að fara í fagið.

Hvað veit ég?

Nokkur orð um þægindahringinn

2011-04-04T00:24:00.004Z

Suma daga gengur maður grunlaus út um dyrnar, þess óvitandi að heimurinn ætlar að kenna manni eitthvað.

Tónleikarnir voru í dag. Ég mætti með tvær upprúllaðar pönnukökur handa Baldri og svo einkennilega afslöppuð, í logni. Tónleikarnir hófust og tilfinningin var kannski líkust því að reyna að halda lífi í logandi eldspýtu. Baráttan var töpuð og mig sveið í fingurna. Ég þurfti að henda frá mér eldspýtunni og það gat hver heilvita maður séð.

Í öðru laginu varð ég fyrir reynslu sem sennilega má helst lýsa sem tilfinningalegum loftsteini. Ég réði ekki við neitt, en fimmtíu manns voru að horfa á mig, röddin mín var farin fyrir þremur mínútum síðan og ég gat ekki haldið áfram. Ég rauk á dyr og velti því fyrir mér hvað ég væri búin að gera. Baldur kláraði lagið á meðan ég starði á smátrillurnar sem lágu sólbakaðar við landfestar. Ég stóð sem lömuð af skömm og beið eftir því að vakna.

Síðan gerðist eitthvað. Þó að hnúturinn væri ekki farinn, þá var hann orðinn annar. Ég læddist aftur inn undir lófataki og stemningin í salnum var orðin önnur. Vissulega plöguðu mig áhyggjurnar af komandi viðmóti áhorfenda. Var þetta eins og að horfa á Idolið, fyrstu þættina? Voru þau að bíða eftir því að sjá mig grenjandi í fanginu á einhverjum appelsínugulum þáttastjórnanda og heyra sentimental sögu? Yrði spennan rafmögnuð, færu áhorfendur að æla. Hversu fyndin þurfti ég eiginlega að vera til að létta á spennunni.

"Vandræðalegt" tilkynnti ég í hljóðnemann, vegna þess að það var vissulega eina orðið sem komst fyrir í höfðinu á mér.

Mér fannst þetta vandræðalegt umfram leiðinlegt. Þannig. Mér fannst ég að vissu leyti eiga rétt á því að gera hvað sem er, þarna uppi á sviði. Og þau voru komin til að sjá mig og Baldur, manneskjurnar, en ekki leikna útgáfu af okkur.

Kannski skilur þarna á milli leikarans og annara listamanna, ... eða bara alls ekki.

Ég gat ekki beðið áhorfendur beinlínis afsökunar á þessu, vegna þess að mér finnst það ekki ámælisvert að gefa sig svo allan í tónlistina að hún fer með mann út fyrir þægindahringinn.

Við kláruðum tónleikana og gerðum það eins vel og við gátum, mesta listin er kannski fólgin í því að fyrirgefa sjálfum sér að gera bara það og geta ekki gert meira en það.

Þegar ég kom heim þá biðu mín þau skilaboð á Facebook að ég væri að henda peningunum, Japan væri ríkt land og ég ætti frekar að gefa peningana til Haítí. Orðrétt að það sem ég var að gera væri tilgangslaust.

Mér féllust hendur.

En síðan áttaði ég mig á því að það var ekki rétt. Ég hafði snert við fólki, einhverri mannlegri nótu sem var nógu sterk til að þau létu 12.093 krónur af hendi rakna til fólks sem það hafði aldrei séð. Áminningin um að við erum öll systkini á þessari plánetu hafði skilað sér og það var eiginlega nóg fyrir mig. Þar var tilganginum náð, óháð upphæðinni sem við söfnuðum.

Tugir þúsunda barna eru munaðarlaus eftir hamfarirnar. Ég held að þau megi alveg við aðstoð, þó að Japan sé ríkt land.

Það þýðir ekki að ég muni ekki halda tónleika fyrir Haítí einhverntíman. Jafnvel á Kaffi Haítí.

Eini femínistinn í skólanum

2011-03-29T22:47:00.004Z

Ég ákvað að gefa skít í allar reglur. Heimildarmyndina vantar smiðshöggið en ég skrifaði blessaðagreinargerðina með einstaklega frjálslegri formgerð og kæri mig bara ekkert um að bakka með það.

Myndin mín er áróðursmynd: Áróður í þágu mannréttinda.

Greinargerðin svohljóðandi:

Kynjamál hafa mér löngum verið hugleikin. Ekki eingöngu vegna þess að ég er kona og mun mögulega fá 16% lægri laun en karlmenn í sömu stöðu að þessu námi loknu, heldur einnig af persónulegri ástæðum. Ég þjáist sennilega af einhverskonar bölvun sem er fólgin í meðfæddum kynjagleraugum og ég kem oftar en ekki auga á kynjamisréttið sem á sér stað víða í samfélaginu. Þetta er hvorki vinsælt né partývænt umræðuefni og sérstaklega í mínu daglega vinnuumhverfi þar sem karlmenn og karllæg viðhorf eru svo yfirgnæfandi að oftar en ekki snýst málið eingöngu um að spila með eða troðast undir. Viðurkenningin innan fagsins er karllæg.

Ég held að ég sé eini femínistinn í Kvikmyndaskóla Íslands, en ég vona að ég hafi rangt fyrir mér.

Eftir að hafa nokkrum sinnum reynt að snerta á kynjaumræðunni innan þessa skólasamfélags með litlum sem engum árangri, þá áttaði ég mig á kjarna málsins. Kynslóðin mín og þær sem á eftir koma hafa ekki fengið neina teljandi fræðslu um stöðu kynjanna innan samfélagsins - þrátt fyrir að jafnréttisfræðsla á öllum skólastigum sé lögbundin. Ungt fólk í dag veit ekki hvað femínistar eru eða hvað rauðsokkurnar gerðu. Þau ganga út frá því að Kvennafrídagurinn snúist um hátíðahöld umfram mótmæli. Þau halda jafnvel að jafnrétti sé náð og femínistarnir séu að reyna að vinna gegn vel meinandi borgurum, í þágu einhverra öfgafulla afla sem vilja umfram annað troða saklausa karlmenn undir, eða breyta þeim í konur.

Í rauninni er það algengasta viðkvæðið.

En þessi mannréttindabarátta er ekki ný af nálinni og hún er heldur ekki unnin. Femínistar eru af báðum kynjum og margir baráttumenn jafnréttis vinna gott starf. En betur má ef duga skal. Bakslagið sem hefur orðið á síðustu árum og áratug hefur á síðustu misserum verið rannsakað innan háskólasamfélagsins, og eru ástæðurnar að baki þessa sem ég vildi helst kalla hnignandi siðgæðisvitundar margþættar en sennilega helst fólgnar í hinu umtalaða góðæri og hinni gegnumgangandi viðhorfsbreytingu sem því fylgdi. Karllæg gildi voru hafin í hæstu hæðir, íslenskir karlmenn fóru í helbláan víking og stunduðu karlabisness.

Þjóðin fór á hausinn. Vil ég kenna strákunum um? Kannski.

Eitthvað liggur í loftinu. Gillzenegger og Vala grand tröllríða fjölmiðlum berbakt, Tobba Marínós og drottningarnar á Bleikt.is fá að mennta unga fólkið um kynjamálin. Jón Stóri fær umfjöllun í dagblöðum og vefmiðlum um barnaníð á léttu nótunum, allt má -ef það er fyndið. Femínistarnir þegja, vegna þess að þær fá morðhótanir. Ungar konur kalla sig ekki femínista, vegna þess að þær lásu grein eftir myndarlegan rappara á bleikt.is að það væri ekki sexy að vera „alfa-kona“. Það hefur því miður ekkert með álfa að gera.

Ég sat með myndavélina í höndunum og fýlusvip í framan. Frekar ósátt með hlutskiptið og landann. Áttaði mig síðan á elsta trikkinu í bókinni, jafnvel því sem kalla má hinn eina og upprunalega tilgang kvikmyndagerðarinnar. Listin endurspeglar samfélagið og listin mótar samfélagið. Sjónvarp og bíómyndir eru vafalaust vinsælasta listformið hjá ungu fólki og mótunaráhrif þess eru ótvíræð.

Ég lagðist í minn eigin víking.

Ps. Þegar þessi skýrsla er það markverðasta sem gerist í mínu lífi þá hljóta það að vera góðar fréttir.

Bítlarnir voru onto something

2011-03-24T19:26:00.001Z

Námsmaður man

2011-03-23T13:27:00.004Z

Ég ligg í rúminu í ullarsokkum og drekk te. Úti er snjór. Elskhuginn baxar í eldhúsinu og gengur frá einum af okkar notalegu hádegisverðum þar sem við sitjum í meira en klukkustund, jöplum á hrökkbrauði, borðum AB mjólk og nörtum stundum í afganga gærkvöldsins. Skóladagurinn hálfnaður og hinum helmningnum verður eytt hér heima í "sjálfstæðri vinnu" eins og það kallast á stundarskránni, heimildarmyndinni rúllað upp bráðlega. Kreppan kom ekki við okkur, við eignalaus og barnlaus, rekum ekki bíl og nennum ekki að reykja.

Ég áttaði mig á því að ég er að lifa námsmannadrauminn. Núna. Ég hef barist fyrir því að komast hingað og hér er ég. Öll þau skipti sem ég hef rifið mig upp á morgnana, farið í vinnu, afgreiðslustörf, allskonar ýmislegt. Símsvaranir og ostaborð. Allt þetta sem ég hef gert á meðan jafnaldrarnir mæta úr foreldrahúsum í notalegan skóla og kurra og kvarta þegar prófatíðin kemur, allt það er að baki. Nú er komið að mér. Og ég kvarta ekki í prófatíð, vegna þess að ég veit að það eru forréttindi að vera námsmaður. Þreyta námsmanna og þreyta verkafólksins er ekki sambærileg. Þreytu verkalýðsins fylgir andleg þreyta en námsmenn uppskera í sálinni á degi hverjum. Háfleygni er orðið, gleðilegan miðvikudag.

Sunnudagur til leti

2011-03-20T12:53:00.004Z

Ég hef áhyggjur af æskunni og geng svo langt að ég á fimm klukkustundir af myndefni (með hljóði) af þessum áhyggjum. Tökum á heimildarmynd lokið og nú byrjar ballið. Klippi klipp.

Ég nenni samt varla að hugsa um það lengur, búin að rýna með kynjagleraugunum í allar áttir síðustu daga og verð eiginlega að taka því rólega áður en ég verð þunglynd. Sem er samt ekki jafn slæmt og að vera kona.

Djók.

Ég held að þarsíðasta færsla frá mér hafi hljómað eins og einhver meiriháttar aldurskomplex, sem ég vil nú taka skýrt fram að hrjáir mig ekki. Mér finnast það mikil forréttindi að fá að eldast og afmæli eru stórhátíðir á mínu heimili.

Ég er alvarlega að íhuga að eyða deginum í að gera ekki neitt, svona til að hlaða batteríin fyrir komandi vinnuviku, en þá er stóra spurningin: í hvaða formi skal letin vera? Á ég að klára Wonderfalls-seríuna .... á ég að elda á meðan einhvern slow-food fiskirétt í ofninum næstu 6 tímana og horfa svo á hann bráðna á gafflinum klukkan sjö í kvöld?

Ég held að ég hafi svarað spurningunni sjálf.

Ofurtunglið

2011-03-19T17:21:00.004Z

Til hamingju með ofurtunglið, jarðarbúar. Ég vona að þið njótið þess. Það myndi ég gera, ef ég vissi hvernig maður færi að því.

Ég vildi að ég vissi af einhverjum hlut sem er bara hægt að gera þegar það er ofurtungl. Þá gæti ég frestað þeirri athöfn þangað til á síðustu stundu og svo myndi ég rétt ná því og finna til lífsfyllingar í framhaldinu.

En ég fæ mér bara súkkulaði í staðinn.

Childisism

2011-03-17T19:33:00.006Z

Ég beiti öllum þekktum ráðum til að eyða grámóskunni úr deginum. Kertaljós, matur í ofninum og Dylan gólandi uppáhalds. Bæti meira að segja inn svæsinni kynlífssenu í sci-fi handritið sem Guð má vita hversvegna ég byrjaði að skrifa. Listfræðileg sci-fi tvenna með heimspekiívafi. Sé þetta í anda á fjölum Borgarleikhússins. Einhver síðbumbukarl með úfið hár og hökutopp að öskra á hafið. Grátandi rauðhærð kona. Áhorfendur tryllast úr fögnuði.

Ég fór og tók viðtöl í framhaldsskóla í dag. Gekk út af kennarastofunni með te í könnu og fannst ég allt í einu svo ótrúlega fullorðin. Hef sennilega aldrei upplifað mig jafn fullorðna og jafn ótrúlega fjarri unglingamenningu. Ég reyndi að létta andrúmsloftið og grínast við krakkana. Þau horfðu á mig hugsandi "Þessi (fullorðna) kona er biluð". Í stað þess að hlæja brostu þau kurteisislega til mín með "Hvað viltu eiginlega frá mér?" svipnum, líkt og ég brosti stundum kurteis til kennaranna forðum. Í þessu miðju langaði mig að verða framhaldsskólakennari og vita meira en allir aðrir í herberginu, oft á dag. Gott fyrir egóið, vont fyrir veskið.

Á svona stundum grípur mig furðulegur ótti við fullorðinsárin. Ótti við það að allt verði einn daginn kunnuglegt og ekki lengur nýtt. Eins og vorið verði aldrei jafn ferskt. Mér eldra fólk hefur lengi reynt að hræða mig með því að árin líði með tímanum æ hraðar. Það er gersamlega glatað.

Og síðan er mér mikil martröð að standa einhverntíman frammi fyrir því að í margbreytileika lífsins hafi ég misst af tækifærum og gert óafturkallanleg mistök. Sem ég veit að mun gerast, einhverntíman, einhvernveginn. En þannig er lífið, jafn sárt og það er fallegt.

Stundum finnst mér eins og ég sé á þröskuldi þess að átta mig á einhverri alheimsformúlu. Líkt og öll veröldin hlýði einhverri strærðfræði sem einstakir hafa áttað sig á. En annar hver maður er með svörin og hver hefur rétt fyrir sér?

Ég ímynda mér að ég sé á framtíðarheimilinu og árið sé 2035. Hvaða hluti af búslóðinni verður þar ennþá? Verð ég ellileg, feit, veik eða brjálæðislega mössuð og með svo mikið botox að ég get aðeins borið fram einstaka sérhljóða?

Mér finnst það svo ótrúlega skrýtið að allar manneskjur tileinki sér ekki þann allra hollasta lífsstíl sem val er á. Það er einhver óskiljanlegur skrýtileiki í því miðju vegna þess að við eigum aðeins einn líkama, og hann er allt sem við eigum. Við vitum það alveg! Og við vitum að þessir hlutir eru óhollir en við gerum þá samt: Leyfum okkur að fitna og dettum í það. Verjum síðan rétt okkar og yfirráð yfir eigin líkama. Syndsamlegar nautnir. Enginn tapar nema ég. Manneskjan er svo skrýtin að það hræðir mig.

En stress drepur fólk og ég ætti að fara varlega í þessar vangaveltur. Hending ræður svo mörgu og það besta sem maður getur gert er að reyna að taka upplýsta ákvörðun um hvert atvik hverju sinni. Og leigja spámann, full time.

Ég held að aðeins eitt sé verra en dauðinn og það sé að taka öllu því góða í kringum sig sem sjálfsögðum hlut. Húrra fyrir því sem er gott.

List er líka vinna!

2011-03-15T00:36:00.003Z

Herrann situr veikur við hlið mér og horfir á Exorcist. Ég þori ekki fyrir mitt litla líf að svo mikið sem gjóa augunum á krakkaskrípið sem ... jú, ókei. Ég rétt gjói augunum á postulínshvíta barnið á sófanum í bláa náttsloppnum og oj.

Ég gæti hinsvegar alveg gírað mig upp í sömu stemningu og þetta skrípi (barnið í Exorcist, ekki ástmaðurinn).

Í fyrsta lagi halda allir að þeir geti skrifað, þar af leiðandi ber enginn virðingu fyrir stéttinni. Í öðru lagi ber fólk enga virðingu fyrir afurðinni heldur. Ég þarf að útskýra fyrir fólki hversvegna það má ekki ráðast á ritverkin mín og hakka þau í tætlur að vild, breyta þeim eftir eigin höfði án þess að svo mikið spyrja mig leyfis.

Myndi einhver gera þetta við málverk?

Ég veit ekki hvort að ég eigi að hætta að taka að mér freelance.

Þetta minnir mig á tilfinninguna þegar fólk birtir ljósmyndir eftir mann án leyfis og án þess að geta höfundar (þetta hefur meira að segja gerst með myndir eftir mig í íslenskum dagblöðum og á erlendum vefmiðlum) og það sem er verra -þegar fólk photoshoppar myndir sem ég er búin að vinna. Eins og það eitt og sér sé ekki nógu slæmt heldur ber fólk ekki einusinni lokaútkomuna undir mig fyrir birtingu. Ég fæ í alvörunni illt í magann við tilhugsunina.

Eins og það sé eitthvað erfitt að biðja um leyfi? Vinna er ekki sjálfsögð þó að hún sé list. Að skrifa tekur tíma og það er alveg jafn merkileg vinna og hvað annað. Að taka ljósmyndir og vinna þær til birtingar er líka vinna sem ber að virða. Það tekur tíma og er ekki bara skemmtun fyrir ljósmyndarann sem er svo ógeðslega heppinn að vera beðinn að taka að sér verkefnið. Sama má segja um tónlistarfólk. Þessi vinna er ekki bara skemmtun.

Ég hef svo ógeðslega oft þurft að kyngja því að fólk líti á vinnuna mína sem skemmtun fyrir mig. Ég gæti öskrað. Ég er hætt að taka ljósmyndir fyrir fólk út af þessu. Núna langar mig að hætta að skrifa fyrir annað fólk, ofan á allt annað.

Paulo Coelho (minnir mig) heyrði svo oft: Já, ertu rithöfundur, mig hefur alltaf langað að gera það- viðkvæðið, að hann var farinn að ansa: Já, mig hefur alltaf langað að verða skurðlæknir.

Hugmyndafræðarinn

2011-03-13T12:09:00.004Z

Til voru fræ og við sungum um þau í gítarpartýi í gær. Að fylgjast með svona hæfileikafólki flytja tónlist er dálítið eins og að sjá norðurljós. Maður veit alveg afhverju þau eru þarna en furðar sig alltaf á því hvað þau eru stórkostleg, og alltaf koma þau jafn mikið á óvart. Martini Bianco og langur göngutúr heim í snjóbyl. Rómansinn í Laugardalnum verður varla meiri.

Annars, á aðeins hversdagslegri nótum, þá er heimildarmyndavinnan komin í gír. Ég tók frábær viðtöl við ferðamenn og eyddi þeim síðan óvart af því að ég treysti ekki tæknikunnáttu minni og hélt að ég væri með ónýtar tökur, en hvað um það. Muna: Ég kann allt, meira að segja það sem ég held að ég kunni ekki. Svipað "allir eru fífl nema ég"-nálguninni á heiminn. Slík hugmyndafræði hefur komið mörgum langt (frá menningunni).

Ég fór í Kolaportið í gær og sat eins og Bond innan um harðfiskinn og miðaði myndavélinni á grunlausar konur sem sveifluðu pelsum, skelltu hælum og hlógu. Mér var bannað að taka mynd á einhverjum prjónabásnum, konan hvessti á mig glyrnurnar, hristi bingóvængina að mér og sagði "Nei!". Seinna rann upp fyrir mér að hún var sennilega hrædd um að ég ætlaði að stela mynstrunum hennar. Ég skemmti mér vel yfir hugmyndinni um sjálfa mig sitja fyrir framan tölvu uppi í skóla að stela prjónamynstrum. "Ég dulbý mig sem kvikmyndaskólanema, stel prjónamynstrum og verð ógeðslega rík! Eureka!"

Hvað um það. Ég ætla að gera aðra tilraun til að taka viðtöl við mína fróðu vini. Líkur á að það takist, segjum... 1 á móti 4.

Laugardagur í Bob og dúr

2011-03-12T13:11:00.002Z

Einn af laugardögunum með Bob Dylan á vínyl og te í könnu. Þriðja handriti í törn skilað undir þrjú leytið í nótt, íslenski leikaraspaðinn tekinn fyrir og hakkaður í spað, og nú eru það spólukaup í kameruna og síðan dansar hún út að skjóta mannlífið undir vetrarsólinni. Skjóta með tökuvél, ekki American way. Íslenskar konur, hvernig eru þær?

Sennilega inni, þunnar, flestar þeirra ungu. Allar inni áfengisdauðar undir sæng nema ég og lúðarnir sem þykjast vera að endurspegla samfélagið með listum. Ég ætti þess heldur að fara með vélina á djammið og filma hálfnöktu nælonsokkadívurnar með varalitinn á kinnunum og æluna í hálsinum, keðjureykjandi, daðrandi við sýflissjúka háskóladrengi sem sjá sér kostinn vænstan í að skipta reglulega um vinkonuhópa í karlvændinu vegna þess að þeir hafa brennt sig á því og stofnað til langdreginna félagslegra hryðjuverka sem konur eru svo leiknar í.

Aumingja vesalings mæðurnar. Þær gátu víst ekki gert mistök fyrir komandi kynslóðir. Alltaf þarf að finna upp hjólið með hverjum einasta tíundabekking sem útskrifast inn í sora mannlífsins.

Heimurinn hótar öðru Chernobyl, hver á að skrifa söguna. Er það ég sem á að gera það? Talandi um að finna upp hjólið, hvernig væri að sleppa þessu kjarnorkuveseni?

Ég ætla að hringja í Bob Dylan og sjá hvort að hann sé ekki til í að kommenta eitthvað á þetta. En fyrst kaupi ég spólu.

90's rapesan

2011-03-09T17:47:00.005Z

Ég gæti poppað upp bloggið mitt.

Til dæmis gæti ég prófað að hripa niður Megingerðir einhleypra kvenna, pistil í ætt við þann sem ég rakst á um daginn. Því miður voru allar megingerðirnar frekar daprar og lúðalegar. Samkvæmt pistlinum eru allar lesbíurnar á föstu. Sum vefsvæði eru ætluð gagnkynhneigðum drottningum eingöngu.

Mér finnst alveg magnað hvernig hægt er að dulbúa mannfyrirlitningu sem eitthvað sem lítur út eins og sakleysislegur pistill eilítið veruleikafirrtrar háskólastelpu. Skilaboðin eru samt þau sömu. Kúkur er áfram kúkur þó að hann sé spreyjaður með gulli.

Reykjavík þykist vera Akureyri þessa dagana, falin undir snjósköflum. Íbúarnir horfa pirraðir út um gluggana, rosalega hissa yfir því að það sé snjór á Íslandi. Líkt og landið hafi verið nefnt eftir eftirrétti en ekki veðrinu. Síðan kemur sólin til að kóróna alltsaman líkt og til þess eins að fara í taugarnar á norðanmönnum, Reykjavík verandi dálítið eins og konan sem mætir í hvítum kjól í brúðkaup bestu vinkonunnar.

Þetta veður hefur samt einhver undarleg áhrif á mig. Mér finnst ég þurfa að taka upp eitthvað vetrarsport, vera ógeðslega hress, eiga flíspeysu, segja Góðan dag! við fólk á göngu sem ég þekki lítið sem ekki neitt og kaupa mér skíðavarasalva sem er hvítur og lætur alla líta út eins og í Spice Girls myndbandi '96. Móð og másandi með eplarauða vanga og tindrandi hor í nös. Heim að borða saltstangir, sjá hvað félagarnir í Friends eru að gera. Horfi á það án þess að eiga afruglara, píri augun og ímynda mér að ég eigi 3D sjónvarp. Joey fleygir flögu yfir þvert herbergið og ég gríp hana, en átta mig síðan á því að ég held í hárið á mér. Hlakka til framtíðarinnar þegar ég get fengið mér þráðlaus heyrnartól og allir eiga tölvu sem vegur minna en frystikista. Hlusta á Celine Dion á meðan ég útbý hakk og spaghetti með rapesan ostalíki af tilraunastofu. Með væga rapesan-eitrun sem ég tek í misgripum fyrir ofát ligg ég í sófanum og læt mér leiðast yfir einhverjum viðmælandanum hjá Hemma. Raðhús. Skítugur páfagaukur emjandi af leiðindum inni í einhverju herberginu. Ommolettulitaðir stofuveggir, gangarnir tómatsósurauðir eins og pyntingarklefi bakdyramegin á pítsustað. Velti fyrir mér hvort að ég eigi að gerast áskrifandi. Velti því fyrir mér hvort að ég sé slæm manneskja. Hvernig get ég orðið betri neytandi, kærasta, dóttir. Mun einhver þarna úti einhverntíman vilja þekkja mig án þess að neyðast til þess fyrir tilstilli örlaga og kurteisisreglna. Eru allir gungur nema ég? Vinnur Ísland Eurovision? Hvað þarf ég að kaupa margar kókflöskur þangað til ég vinn í tappaleiknum?

Var tappaleikurinn nefndur eftir þáttakendunum eða flöskutöppunum?

Börn með blöðrur og konurnar sem eiga þau

2011-03-08T22:06:00.003Z

Sumir eru bara late bloomers, sagði kennarinn og hnyppti öxlum. Ég er ekki frá því að hann hafi horft aðeins meira á mig en hina. Hann orðaði þetta samt ekki svona, ég er að færa í stílinn.

Hann bætti því við með málalengingum að við ættum ekkert með að vera að skara frammúr of snemma á ferlinum, við hefðum þá ekkert að keppa við.

Hvílíkt og annað eins. Hver vill ekki fá vind í seglin? Ég held að það væri síst til að draga úr mér ef ég fengi eins og eina skrúðgöngu niður Skólavörðuna eins og landsliðið forðum daga. Grátandi konur og börn með blöðrur. En það væri gaman að fá Óskarinn, þó að verðlaunin skipti engan máli nema þá sem vinna þau. Íslendingar vinna aldrei Óskarsverðlaun svo að þeir gefa sjálfum sér Edduverðlaun. Snilldarbragð, segi ég.

Ég er að gera heimildamynd um stöðu kvenna í íslensku samfélagi, eða sjálfsmynd íslensku konunnar, ef ég get orðað það þannig (sem ég get ekki). Ekki úr vegi að tilkynna það á alþjóðlegum baráttudegi kvenna. Mér finnst að loka hefði átt bleikt.is á þessum degi, svona í virðingarskyni við þær sem enn hafa sjálfsvirðingu.

Ef þetta myndskrípi verður einhver hryllingur getið þið lesendur góðir huggað ykkur við að Rúv er hætt að kaupa íslenskt sjónvarpsefni svo að þið verðið aldrei neydd til að horfa á þetta. Nema þið verðið svo óheppin að vera boðin hingað í mat og ég heimti að fá að deila með ykkur öllu því sem ég er að gera í skólanum a la Clockwork Orange.

Ástin sko

2011-03-04T15:46:00.001Z

Hvað gerðist fyrir ári síðan? Spurði klipparinn forviða og starði á hárið á mér. Það lítur nefnilega út fyrir að hárið á mér hafi byrjað að þykkna um þriðjung einmitt þá.

Auðvitað hélt ég því fyrir sjálfa mig og sat þarna í stólnum og sagði honum að ég hefði breytt mataræðinu og byrjað að borða hollari mat.

En ég veit sko hvað gerðist fyrir ári síðan. Húrra fyrir því.

Svipmyndir úr kynningarmynd

2011-03-02T22:46:00.002Z

Þetta eru svipmyndir úr kynningarmynd sem ég gerði um "stílinn minn í kvikmyndagerð" eins og verkefnislýsingin kvað á um. Útkoman verður sýnd á morgun í Bíó Paradís.

Gersamlega nafnlaust

2011-03-01T22:06:00.003Z

Á eftir tískubylgju sjálfhverfublogga á bloggar.is og blogspot.com kom facebook. Stærsti munurinn á facebook og bloggbylgjunni er sá að á facebook kemur fólk fram undir eigin nafni.

Ég hef stundum velt því fyrir mér hvernig væri að blogga nafnlaust. Ég gæti sýnt hundakúnstir á borð við að hrósa einhverri Nínu í hástert, hæfileikum hennar á öllum sviðum og afburða fágun, ég gæti gert mér upp stöðuhækkanir og þóst þekkja frægt fólk. Ég gæti gert mér upp boðskort á mikilvæga fundi og ráðstefnur og skrifað síðan fabúleraða skýrslu um herlegheitin, lýst fatnaðinum hennar Dorritar og skemmt lesendum með fyndinni sögu af forsetagarðinum. Ég gæti jafnvel farið hina leiðina og stofnað til haturfulls áróðurs gegn einstaklingum, jafnt heima sem erlendis. Ég gæti, já, ég gæti meira að segja stofnað trúarsamtök.

Stundum er tilhugsunin freistandi, til dæmis þegar mig langar að skrifa pistil um hvaða leikarar mér finnast ógeðslega lélegir og leiðinlegir og um leið og ég ýti á "publish post" sé ég eftir því. Ég nenni nefnilega ekki að þurfa að færa rök fyrir skoðunum á borð við því að finnast Natalie Portman leiðinlegri en átta fuglaflensufaraldrar á kókaíni. Frekar vil ég ræða icecsave. Ég skrifa samt ekki um icesave. Ræði það helst ekki.

Ofan á allt annað veit ég eiginlega ekkert um pólitík. Ég er mikil afstæðishyggjumanneskja þegar kemur að stjórnmálum, mér finnst allir bara ágætis fólk og fínir og erfitt að trúa að einhver geri eitthvað að hreinni mannvonsku og illgirni. Fáfræði segi ég, og þannig getum við klínt öllu á menntakerfið. En hver á að mennta menntakerfið?

Er það ég sem á að gera það?

Ábyrgð kvikmyndagerðarfólks er ekki mikil. Vegna þess að enginn tekur mark á okkur. Hvernig væri að henda í eins og eina magnaða heimildarmynd. Byssur og klám. Niður með icesave og upp með brosið. Bara að Rúv gæti sponsað. En það gleymdist víst að mennta þá líka, að minnsta kosti lítur út fyrir það. Bless kvikmyndagerð, hvíslaði einhver þegar forsvarsmenn Ríkissjónvarpsins ákváðu að hætta að kaupa íslenskt sjónvarpsefni. Bless styrkir úr erlendum kvikmyndasjóðum/forsenda íslenskrar kvikmyndaframleiðslu hvíslaði haförninn.

Upp rísi þjóðlíf og skipist í sveitt. Sveittan börger.

Skylduáhorf

2011-02-20T19:36:00.004Z

Mig langar að mæla með eftirfarandi:

Network - Fjórfaldur Óskar 1976, 9 BAFTA tilnefningar. William Holden var upphaflega tilnefndur fyrir leikinn en Peter Finch lést sama ár og myndin kom út og fékk í framhaldinu verðlaunin eftir andlátið. Faye Dunaway fer á kostum og myndin á mikið erindi við samtímann og kyndir undir mörgum áhugaverðum vangaveltum um mátt fjölmiðla og hlutverk. Örugglega uppáhalds myndin mín og algjört skylduáhorf. Hún ætti líka að vera hluti af kennsluefni allra leiklistarnemenda.

The Graduate - Klassísk og konfektmoli fyrir augu og eyru. Hljóðmyndin er í höndum Simon & Garfunkel. Sviðsmyndin er alveg óbærilega fullkomin. Sagan sjálf er ekki gallalaus og sannarlega mjög lituð af karllægu, bandarísku gildismati þess tíma sem líka smitast út í rödd höfundar, en hún er ágætis blanda af "feelgood" og þroskasögu.

Skemmtilegir punktar: Leikstjórinn Mike Nichols er í gestahlutverki í móttökunni á hótelinu.

Aldursmunurinn á Anne Bancroft og Dustin Hoffman er ekkert sérstaklega mikill, hann er í raun og veru að leika sér 10 árum yngri mann. Hún er fædd 1931 og hann 1937, hún leikur samt ellihró. Eða þannig.

Musta jaa - Finnsk verðlaunamynd frá 2007. Gríðarlega vel tekin, framúrskarandi leikstjórn, frábært handrit. Óvenjuleg að því leyti að í henni eru tveir mjög virkir kvenkarakterar og varla má á milli greina hvor er aðalpersónan, sem er mjög óvenjulegt. Hún stígur inn á allskonar óþægileg svæði án þess að ganga of langt með það. Leikstjórinn Petri Kotwika skrifaði hana sjálfur og nálgun hans á nútímakonur er mjög áhugaverð. Skylduáhorf.

The Man Without a Past- Meira frá Finnlandi og ekki síðra. Þessi mynd sópaði að sér verðlaunum og var m.a. tilnefnd á Óskarnum 2003 sem besta erlenda myndin en lét í minni pokann fyir Nowhere in Africa, þýskri mynd í leikstjórn Caroline Link (mynd sem ég ætla að horfa á í vikunni). TMWAP er einstök, kannski Djöflaeyjumynd Finnlands, en samt finnst mér hálf kjánalegt að bera þær saman . Hljóðumgjörðin er ótrúlega eftirminnileg og leikurinn frábær. Ef til væri flokkurinn Indie-feelgood þá fer hún alveg deffó í þann flokk.

The Nightmare before Christmas - Ef einhver er þarna úti sem á eftir að sjá þessa mynd þá skal sá hinn sami drífa í því. Ég sá hana fyrst þegar ég var 8 ára gömul og mér var ekki skemmt, ég var bara dauðhrædd við þennan skakka goth-dúkku heim hans Tim Burton. Ég endurnýjaði kynnin svona tólf árum seinna og augu mín opnuðust. Hvort sem þetta er jólamynd í ykkar huga eða ekki, þá er þetta amk ein besta teiknimynd sem ég hef séð. Danny Elfman (einn besti movie-composer ever) sér um tónlistina og talar og syngur líka fyrir aðalhetjuna. Talandi um Danny Elfman þá mæli ég sérstaklega með instrumental soundtrackinu úr MIB. Já - Men in Black og nei, ég er ekki að grínast.

Darjeeling Limited - Ókei, ef einhver segir bromance þá gubba ég. En þetta er samt rosalega falleg saga um bræður sem eru í fashionable spiritual lestarferð á indlandi og lenda í allskonar ævintýrum. Wes Anderson er einstakur leikstjóri og þrátt fyrir að vera Herra Indversk áhrif í sviðsmynd fer þessi mynd út fyrir öll mörk og maður er stundum á mörkunum að ýta á pásu og hlaupa út í búð og kaupa karrý. Þessi mynd er algjör unaður.

Hotel Chavalier (stutt) - Til er stuttmynd sem er einskonar forsaga Darjeeling Ltd., en ég veit ekki hvort ég á að mæla með henni fyrir eða eftir þá fyrrnefndu. Natalie fokking Portman leikur þar á móti Jason Schwartzman og í raun get ég ekki sagt að myndin sé góð, en hún er falleg og ágætis viðbót fyrir þá sem óska þess að karrýgula fullægingin DL sé 20 mínútum lengri en hún er.

The Changeling - Besta hryllingsmynd sem ég hef séð síðan Jack Nicolson og Kubrick tókst að sturla mig úr hræðslu í ógeðslega hryllingshótelinu. Einnig frá sama tímabili sem útskýrir kannski eitthvað. Óræðinn hryllingur, börn og allsherjar krípíness án þess að neitt splatter eða tilbehörandi ódannað ógeð komi þar við sögu. Ég mæli með þessu fyrir þá sem nenna ekki að horfa á pyntingaklám á borð við The Saw 3 í 3D en vilja samt fá smá gæsahúð í litlu hárin í hnakkanum.

El secreto de suss ojos- Einn besti krimmi sem ég hef séð. Myndin er argentínsk frá 2009 og vann Óskarinn fyrir bestu erlendu myndina 2010. Allir leikararnir eru góðir. Handritið er mjög vandað, fléttan er mjög skemmtileg og heldur manni á tánum nánast allan tímann með fallegri ástarsögu til hliðar. Sviðsmyndin er líka hreint afbragð og helmingur myndarinnar er period með ótrúlega fallegu auga. Ég mæli með þessari fyrir alla.

Y Tu Mamá También - Mexíkósk vegamynd með hinum afskaplega fræga íslandsvini (djók) Gael Garcia Bernal í aðalhlutverki, auk Maribel Berdú og Ana López Mercado. Handritið er í raun hin fínasta þroskasaga og ég held að þessi mynd geti hæglega flokkast sem virkilega vönduð unglingamynd, fyrir þá sem þurfa aðeins meira en sykur og popp. Hljóðræn umgjörð er líka ótrúlega skemmtileg. Hún er reyndar mjög uppfull af sexi þannig að ég mæli ekki með þessari mynd til að glápa á með foreldrunum, ömmu eða á fyrsta deiti.

I'm not there - Ó, þessi mynd. Ég kúla yfir mig. Ef ykkur finnst Bob Dylan skemmtilegur tónlistarmaður og eitt það svalasta sem komið hefur fyrir heiminn, þá er þessi mynd eitthvað fyrir ykkur. Ef þið hafið gaman að því að sjá Cate Blanchett fara með leiksigur kvikmyndasögunnar þá er þessi mynd fyrir ykkur. Ef þið viljið sjá eitthvað með samanhangandi söguþræði með no effort og fullkomnum sens í þynnkunni, þá ættuð þið að forða ykkur. Unaður, engu að síður.

Gainsbourg - Önnur tónlistarmynd um Serge Gainsbourg. Þessi mynd fór ekkert sérstaklega hátt og ég veit eiginlega ekki hverju er þar um að kenna. Leikstjórinn er lítt þekktur. Hún er algjört yndi fyrir augað (og eyrað að sjálfsögðu, ef þið skemmtið ykkur við Gainsbourg á annað borð) og kemur dálítið upp um hallærið. Tónninn í henni er ótrúlega kaldhæðinn og í stað þess að karlremban færi alveg með mig þá fór hún eiginlega allan hringinn og varð að einhverskonar fyndinni ádeilu. Fínasta deitmynd og sérstaklega ef þú ert að deita indí týpu og vilt láta í veðri vaka að þú sért meira með á nótunum en svartur köttur með pípu.

In the mood for love - Frásagnarstíllinn er dálítið Ozo -legur, þ.e. hæg undiralda í asískum stíl í stað þessrar order and get served pælingar sem er rosalega mikið í Hollywood og hefur eiginlega heilaþvegið vestræna áhorfendur sem geta ekki skilið handrit eða sögu nema hún hafi upphaf, hámark og endi á svo afgerandi stöðum að pappírnum blæðir. En þessi mynd er með þeim fallegustu sem ég hef séð, sjónræna umgjörðin er slík að hún er hluti af námsefni í sviðsmyndaráfanga í skólanum, og ástarsagan er dásamleg. Saga með skíran boðskap án þess að prédika.

Kynslóð í tilvistarkreppu

2011-02-17T00:25:00.005Z

- Peningana eða lífið?

Spurði sprelligosinn og miðaði banana á menntaskólastrákinn. Sá síðarnefndi klóraði sér í höfðinu og spurði síðan hver væri eiginlega munurinn. Nú kom fát á sprelligosann sem síðan breyttist í pirring.

- Þú veist að við hugsum ekki svona lengur, voðalega ertu 2007!

- Það er ógeðslega 2008 að segja að eitthvað sé 2007

svaraði menntaskólastrákurinn, snerist á hæl og skildi sprelligosann eftir með bananann.

Glætan, glætan! Glætan að kynslóðin sem núna stendur á tvítugu læri af þessu. Eins og það sé hægt að ýta á einn takka og taka aftur gildismat og forgangsröðun sem er búið að hamra inn í okkur síðastliðin 15-20 ár. Háskólarnir eru fullir af fólki sem er að fara að gera nákvæmlega sömu mistök og foreldrar þeirra gerðu. Vitsmunaleg umræða og upplýsing er á núllpunkti og það er ekki hægt að taka aftur 20 ára skaða með einhverju tjatti. Og sérstaklega ekki með einni skitinni bloggfærslu.

Ó, Ísland með öll þín álver og ungskáld.

Málfræðieylandið og rýmið fyrir handan

2011-02-15T21:20:00.006Z

Þegar ég var fjögurra ára gömul (sjá mynd) var fjölskyldan búsett á Akureyri. Ég var úti að leika mér og fann stein, svona á stærð við tekönnu. Ég ákvað að lyfta steininum til þess að sýna viðstöddum (sem í minningunni var mamma og kannski systir mín) hvað ég var sterk, mögulega áhrif frá einhverri teiknimyndinni. Þegar ég var nýbúin að ná taki á steininum missti ég hann aftur ofan á höndina á mér og brákaði tvo fingur. Ég öskraði eins og úlfur og mamma, sem á þessum tíma starfaði sem sjúkraliði, ákvað að drífa mig upp á slysadeildina. Ég fékkst þó ekki til að fara fyrr en ég var búin að banka upp á hjá vinkonu minni á móti og tilkynna henni að ég væri að fara á sjúkrahús vegna þess að ég hafði haldið á steini (þessum þarna) sem síðan hafði dottið ofan á höndina á mér.

Réttum tuttugu árum seinna, árið tvöþúsundogellefu í Reykjavík hefur flensan skilað mér aftur út í samfélagið en því miður er ég frekar rispuð. Ég heyri hálfa heyrn öðru megin þar sem hljóðhimnan sprakk á öðrum degi veikindanna. Ég mætti í skólann og sagði bekknum frá þessu, tilkynnti þeim - varaði þau jafnvel við því, að ég heyrði bara hálfa heyrn og þau þyrftu að passa sig á því að ávarpa mig réttu megin höfuðs.

Í morgun vorum við á fyrirlestri hjá heillandi konu sem starfar sem sviðsmyndahönnuður, sem að vissu leyti er draumastarfið mitt. Að vissu leyti, en ekki öllu. En það virtist vissulega vera draumastarfið hennar vegna þess að hún bar það með sér alla leið að finnast gaman í vinnunni. Þetta ættu allir að taka sér til fyrirmyndar.

Í raun snýst sviðsmyndahönnun um að skapa heim og segja sögu án orða. Baksögurnar og hliðarplottin verða til án þess að nokkur hafi skrifað þau inn, og aðeins vegna þess að ljósfjólublá garðkanna lúrir á einhverjum undarlegum stað hefur einhver persóna átt eitthvað einhverstaðar út af einhverju sem við sjáum ekki, en er samt jafn sannfærandi og veðrið í rammanum. Litaorgían verður hljóðfærið og rýmið fyrir handan býður upp á óteljandi möguleika, ekki síður en í rituðu máli.

Með rýminu fyrir handan á ég ekki við heim hinna framliðnu, heldur á ég við við allt það sem við segjum ekki, öll meðvituð og stundum ómeðvituð aðferð við að tosa skynjun áhorfandans aðeins út fyrir rammann og söguna. Spila aðeins með galleríið sem viðkomandi á nú þegar. Ég tala stundum um leikmunagallerí hvers og eins, en þar á ég við alla reynslu sem við höfum aflað okkur, öll andlit, tilfinningar, upplifanir, staði sem við ómeðvitað notum til þess að skynja sögur og byggja hugarheim utan um sögurnar sem við heyrum.

Ég vildi stundum óska þess að hægt væri að tengja myndbandsupptökuvél við höfuðin á fólki þegar það les bækur. Að vissu leyti má segja að þetta gerist þegar kvikmyndagerðarmenn leika lausum hala og hafa bolmagn og fjármagn og völd til þess að gera.það.sem.þeim.sýnist. En því miður er heimurinn sjaldnast þannig. Kannski ég láti mér vaxa typpi.

Tónlist er eins. Það væri gaman að geta séð hvað fer í gegnum höfuðin á fólki þegar það hlustar á sömu tónlistina. Og hvers vegna. Einhvern daginn kaupi ég mér hvítan slopp og segist vera vísindamaður. Er hægt að vera amateur scientist? Nína Salvarar, doktorsnemi í hjáfræðum.

Ég kom dauðþreytt heim úr skólanum og sofnaði á stofusófanum og var umsvifalaust hrifin inn í eigin sviðsmynd. Ég var stödd á fjalli, á stað sem höfuðið á mér vill kalla Vaglaskarð en er reyndar Víkurskarð á Vaðlaheiði. Hinsvegar voru fjöllin miklu hærri en í raunveruleikanum, í Alpastærð.

Ég þaut yfir fjallið á ógnarhraða og mér leið eins og ég væri veðrið sjálft en ekki lífvera. Ég staðnæmdist við veg og hlustaði á gamlan bónda lýsa því hvernig hann ætti í deilum við nágrannabýli um veg sem hann lagði upp á fjallið. Ég sá aldrei bóndann í draumnum en ég hef samt hugmynd um hvernig hann gæti litið út.

Enginn er eyland en sumir eru málfræðieylönd. M.ö.o. finn ég rosalega mikið fyrir því að tilheyra síðustu kynslóðinni sem les. Mig langar að kasta upp af geðshræringu þegar ég þarf að verja þá skoðun að karakterarnir sem ég vinn í hópverkefnum eigi að tala rétt mál. Mér finnst það hlutverk kvikmyndagerðarmanna og handritshöfunda ekki síður en rithöfunda að standa vörð um tungumálið, sérstaklega þegar þar til gerðar ríkisreknar stofnanir virðast ekki sinna hlutverki sínu við að standa vörð um menningararfinn. Þó að kvikmyndastéttin sé kannski upp til hópa fólk augans umfram orðsins þá finnst mér þetta hluti af því að standa vörð um menninguna. Menning er ekki neitt án tungumálsins. Á heimsvísu er einu tungumáli útrýmt á 14 daga fresti. Við íslendingar teljum þrúhundruðþúsund manns. Við gætum allt eins gleymt þessu og farið að tala ensku. Annar hver maður virðist skrifa texta sem lítur út eins og beinþýðingar úr ensku. Hugsa íslendingar á ensku?

Ástæðan er auðvitað augljós. Við erum hætt að lesa bækur og lesum Facebookstatusa í staðinn. Sem eru auðvitað mjög merkilegt fyrirbæri og oft mjög gaman að sjá hversu stór heimur getur rammast inn í einni setningu. Sumum tekst að gera þetta að listformi, viljandi og óvart.

Tökum systur mína sem dæmi:

Stöðumælavörðurinn gaf mér sekt en fékk svo mikið samviskubit að hann gaf mér súkkulaði með henni.

Þessar litlu sögur eru snilldin ein.

Ég biðst afsökunar á gríðarlegri lengd þessarar færslu. Hún er hluti af óskammfeilinni vinnubók í leikstjórnaráfanga.

Miðvikudagur

2011-02-09T22:36:00.002Z

Bölvun Rihönnu

2011-02-09T11:57:00.004Z

Á miðvikudagsmorgni í febrúar þramma ég slabbið framhjá himinháum blokkunum og hrasa inn í strætóinn sem er alltaf aðeins of seinn. Ég er alein í hádegishléinu, borða salat úr plastbakka og reyni að sveipa morguninn einhverri gotneskri vetrarrómantík en fæ bara gráa bómul en ekki svart flauel. Þó líði ár og öld öskrar Bó úr einhverri tölvunni í hálftómum matsalnum en engum finnst það fyndið nema mér og ég fæ það staðfest þegar ég trekki höfuðið eins og ugla í leit að einhverjum til að vera samferða í brandaranum. Tæknistrákarnir stara allir framfyrir sig með jarðarfararsvip og engu líkara en matsalur kvikmyndaskólans sé biðstofa á kynsjúkdómadeild.

Ég hugsa um verslóstelpuna með fullkomna hárið og postulínsandlitið sem datt inn í strætisvagninn við einbýlishúsahverfið á leiðinni í morgun. Hún var með bleikan ipod og Rihanna söng hástöfum. Minn ipod er ekki bleikur og keltneskir gítartónar Lauru Marling svífa inn í svefndrukkið höfuð mitt. Vagninn nam staðar og dúkkulísan gekk inn Verzló en ég inn í Kvikmyndaskólann. Hún skrifar skýrslur í tímum en ég skrifa skálduð vonbrigði. Hún útskrifast sem viðskiptafræðingur og fær vinnu sem ritari hjá Eimskipafélaginu, en ég verð sennilega atvinnulaus rithöfundur.

Hinsvegar get ég alltaf huggað mig við það að þurfa ekki að hlusta á Rihönnu.

Samskiptaneysla

2011-02-04T01:04:00.003Z

Sem og fyrri daginn er varla þverfótað fyrir auglýsingum og vinsamlegum ábendingum frá ýmsum fyrirtækjum varðandi ákjósanlegustu leiðina til að lifa lífinu. Þessu eina lífi sem við eigum.

Sú staðreynd að lífið á sér upphaf og enda fær okkur til þess að reyna að spara tíma.

Samfélagið hefur svotil kennt okkur að þegar við erum ekki að framleiða séum við að sóa tímanum. Þegar við erum ekki að afla okkur þekkingar til þess að búa til peninga þá erum við einfaldlega að sóa tímanum. Þegar við erum að eyða peningum til þess að njóta augnabliksins þá erum við að sóa peningum (sælkerafæði, listir og annað lúxuslíferni).

Þessi skilningur á tímanum virðist líka smitast yfir í samskiptamynstrin. Við sóum síður tíma okkar í samskipti og sambönd sem ganga illa, hvort sem þau eru tengd starfi eða einkalífi, þar sem tíminn okkar er svo dýrmætur og við verðum að nota hann vel svo að framleiðnin verði sem mest.

Þetta atriði kann markaðurinn svo sannarlega að nýta sér, enda þrífst á vesturlöndum og víðar heljarinnar stór iðnaður sem snýst um aðeins eitt: Að alhæfa um manneskjur. Flýta fyrir samskiptum, flýta fyrir flokkuninni. Gera fólk að mannþekkjurum, auðvelda fólki að greina á milli. Fífl og ekki fífl. M.ö.o. flokka einstaklingana í hópa til þess að auðveldara sé að skilja þá, og selja neytendum síðan einhverskonar notendaleiðbeiningar á þennan tiltekna hóp (yfirleitt kynin og staðalmyndir innan hvors flokks) "Hvernig á að tala við karlmenn", "Það sem konur vilja", "Hvernig hommar vilja láta tala við sig","Hvernig skal krækja sér í framakonu","Topp tíu atriði sem ekki má segja við karlmenn" osrfv. Vefurinn bleikt.is er ágætis sýningareintak af þessum kúltúr en ég segi það með fyrirvara: takið með ykkur ælupoka.

Mér finnast formúlur í samskiptum sem ná útfyrir almenna kurteisi jaðra við mannfyrirlitningu. Ekki vildi ég að einhver snaraði sér upp að mér og byði mér drykk eftir lestur bókarinnar "Hvernig skal vingast við bugaðar listaspírur". Síðan fyndi ég bókina hjá viðkomandi og myndi átta mig á því að vináttan væri lygi og byggð á einhverri amerískri formúlu og ég gæti skrifað um það bók sem síðan yrði að bíómynd og síðan kæmi ég í Opruh búin að hvítta á mér tennurnar og komin með anorexíu og gæti þá sagt: Þetta byrjaði allt þegar...

Nei, mér finnst þetta heimskulegt. Menning okkar er rotin og gegnumsýrð af efnishyggju sem birtist einmitt svona, í neyslu á persónulegum samskiptum.

Hvernig væri að sóa tímanum aðeins og gera bara alls ekki neitt í svona eins og einn dag.

Hvernig væri að hringja í einhvern sem er stundum erfiður. Þó að stjörnumerkin ykkar passi ekki saman. Maður er nefnilega sjálfur helmingurinn af öllum samskiptum sem maður á.

Alvöru bíó

2011-02-02T22:46:00.001Z

In Todd Haynes' 2007 surrealist Dylan biopic I'm Not There, actor Bruce Greenwood plays "Keenan Jones", a journalist who doesn't understand the meaning behind the song writing of the Dylan-esque character Jude Quinn (Cate Blanchett). In the film, Jones is sent through a hallucinatory nightmare sequence while Stephen Malkmus' cover of "Ballad of a Thin Man" plays in the background. Greenwood also plays Pat Garrett in the Richard Gere segment of the film.

Heimild: Wikipedia

Svona á að gera bíómyndir.

Þessi klippa er einstök af mörgum ástæðum, en hér eru þrjár:

1) Ballad of thin man með Bob Dylan er besta lag sem ég hef heyrt á ævinni (í myndbrotinu er um að ræða coverútgáfu, endilega hlustið á upprunalegu útgáfuna).

2) Myndatakan og stemningin í þessu myndbroti er meistaraverk.

3) Meðferð Cate Blanchett á hlutverkinu magnaðasti leiksigur sem ég hef séð.

Afhverju les ég ekki kvennablöð?

2011-02-01T22:04:00.004Z

Ég fór á smá photoshopsafari og bjó til nýtt cover handa ykkur til þess að útskýra það. Smelltu hér að ofan og taktu síðan nærtækasta blað (Cosmopolitan, Elle, MarieClaire, Instyle, People Style, Star Style) og berðu saman.

Skammdegisremedíur

2011-02-01T20:13:00.004Z

Myrkrið treður sér inn um glugga og rifur og myndar polla á gólfinu. Veturinn getur verið grimmur fáráður en að sama skapi er það frábært að þurfa ekki að búa í heitu landi þar sem:

1) Einu möguleikarnir á klæðnaði er í fyrsta lagi í fatnaður einu lagi og í öðru lagi efnislítill slíkur. Fallegir hlutir á borð við jakka, trefla og annað fagurfræðilega mikilvægt eru fjarri sem er algjört skaðræði.

2) Pöddur á stærð við háhyrninga eiga tilvistarrétt undir rúminu manns.

Hinsvegar er ég orðin glær á litinn. Ég gæti klætt mig í vinalega drauginn Casper og hann væri karamellulitaður á mér. Ég fór í einn ljósatíma (já ég, já ég er að tala um svona ljósabekki og útfjólublátt fólk með hvíta hringi í kringum augun) um daginn og skipti snöggvast um kynþátt. Skólafélagarnir héldu að ég hefði skroppið til Marmaris yfir hátíðarnar.

Það væri frábært ef Marmaris væri á Grensásveginum. En eins og áður sagði, I'm back to zero.

Annars er ég komin með nokkrar skammdegisremedíur sem ég ætla að deila með ykkur hýru lesendum mínum:

1) Vetrarrómantík. Að sitja inni og skrifa ljóð um birtu og myrkur sem lekur inn um glugga og skugga sem mynda polla á gólfinu. Passið bara að segja engum frá því svo að fólki finnist þið ekki hallærisleg. Það er nefnilega svo slæmt þegar öðru fólki finnst maður hallærislegur, maður fær verri þjónustu á veitingahúsum og enginn vill sofa hjá manni.

2) D vítamín. Núna þurfa finnsk grunnskólabörn að taka D vítamín hvort sem þeim líkar betur eða verr. Þetta er einhver liður í áætlun finnsku ríkisstjórnarinnar til að stemma stigu við þunglyndi og lélegum fatasmekk.

3) Súkkulaðiveisla og Nora vírus beint á eftir. Fer rosalega skemmtilega saman. Serótónínbooztið kemur úr súkkulaðinu og svo koma bak- og magaæfingar í kjölfarið. Eitrað súkkulaði hefur sömu áhrif, en ég held að engri sælgætisverksmiðju hafi ennþá hugkvæmst þessi snilldarhugmynd. Sem ég á.

Eitrað súkkulaði®.

Stóra stripparatilraunin

2011-01-26T01:48:00.004Z

Auglýsing fyrir nýjustu línuna -Hópnauðgun frá Dolce & Gabbana

Ætli markhópurinn fyrir þessa auglýsingu sé 22+ ?

Hórur og mömmur

Ég var að berja augum enn eina spennumyndina þar sem vændi var í aukahlutverki sem spennandi, exótískt krydd. Starfsmenn vændishússins, eða hórurnar, gengu um skælbrosandi og hórumamman var klár viðskiptakona. Aðalpersónurnar flögruðu síðan í kringum þennan rómaða, forboðna garð. Mynd frá 2010. Enn og aftur eru einu kvenkarakterarnir annað hvort mömmur eða hórur og allt þar á milli gleymist á svo sjálfsagðan hátt að meðalmaðurinn tekur ekki eftir því án þess að vera bent á það. Mótív virku kvenkarakterana eru svo um hvippinn og hvappinn að það er engu líkara en að þær séu límið til að halda saman götóttum söguþræði og manngerðar tilviljanir og hægðarauki fyrir latan handritshöfund. Konur skrifa svona lagað líka.

Oft heyrir maður því fleygt: Þú ert það sem þú borðar. Það sem gleymist oftar en ekki er að við erum líka allt hitt sem við tökum inn, þó að það sé ekki endilega í formi fæðu. Samfélagið mótar okkur og hugsunarhátt okkar, allt frá auglýsingunum til ítrustu þátta tungumálsins. Við erum það sem við tökum inn, þar sem við erum.

Má ég fá svona?

Ég átti samtal um daginn um áhrifamátt auglýsinga og sjónrænna miðla á viðhorf fólks til kvenna. Ég átti þetta samtal við vinkonu mína sem er afskaplega klár kona. Hún vildi meina að sú staðreynd að óhefluð framsetning á nekt og kynþokka kvenna væri notuð til að selja hluti hefði engin áhrif út í samfélagið eða á viðhorf til kvenna. M.ö.o. að 18 ára stelpur, sjúkar af átröskunum með lærin glennt í sundur til þess að selja 7 ára stelpum íþróttaskó hafi engin áhrif á þessar 7 ára stelpur eða viðhorf þeirra og hugmyndir um kynhlutverk.

Ég andmælti þessu vegna þess að ég veit að fyrsta skref í átt til óréttlætis og ofbeldis er að hlutgera fólk, að taka manneskjuna út úr myndinni og setja stimpil í staðinn sem oftar en ekki hefur neikvæða merkingu, hvort sem að fólk viðurkennir það eður ei. Það skiptir ekki máli hvaða orð við notum eða einhver málvísindalegur grunnur, það er merking þeirra sem hefur vægi.

Stóra stripparatilraunin

Ég fór í kjölfarið að velta fyrir mér hvort að það væri ekki hægt að gera tilraun með þetta, þ.e. Stóru stripparatilraunina, eins og ég kýs að kalla hana.

Hún færi þannig fram að fyrir framan alla nektardansstaði væru myndaalbúm eða vídjó með myndum af strippurunum með fjölskyldum sínum, börnunum ef einhver væru. Auk þess væru myndir af strippurunum frá yngri árum, barnæskan, unglingsárin, alltsaman. Þar mætti líka lesa smá lesningu um áhugamál og hvað þær (eða þá) langaði að gera í framtíðinni.

Nú veit ég að flestir sem sækja strippstaði myndu frekar saga af sér handlegginn en að fara að lesa svona lagað um dansarana. En þetta er nú einusinni tilraun.

Jæja, ég er með kenningu. Ég held að mjög margir sem væru búnir að kynna sér manneskjurnar á bakvið stripparana myndu snúa við, jafnvel finna sér eitthvað annað að gera.

En virkilega, virkilega, hvers vegna myndi þetta slökkva í þeim?

Femínistar

Fólk skýlir sér oft á bak við einhverjar orðabókarskilgreiningar á orðum en þær skipta auðvitað engu máli í þessu samhengi, heldur er það merking orðsins í höfði þess sem mælir, tilfinningin fyrir orðinu og merkingu þess það eina sem hefur eitthvað vægi. Til að mynda er það ekki eins að segja „Negrasálmur“ og „negrarnir úti í sjoppu“ svo að dæmi séu nefnd.

Þá eru sum orð sem eiga sér upptök eða ris í kúltúr sem gengur út á fordæmingu bannfærð eftir því sem umræðan vitkast og það er þessvegna sem við segjum til dæmis ekki við vini okkar sem eru dökkir á hörund að þeir séu negrar, eða verra, niggarar. Mér blöskrar þegar fólk notar þessi orð og hef oft þurft að berjast fyrir þeirri skoðun. Nei, ég er ekki að djóka.

Það er sannarlega áhugavert að skoða hvað gerist í tungumálinu. Orð á borð við fáviti voru notuð til þess að lýsa einhverjum sem átti við geðræn vandamál, -sjúkdóma, geðfatlanir eða annað að stríða, orðið var nokkuð gjaldgengt og þótti ekki niðurlægjandi (eða fólki átti almennt að vera sama). Í dag er orðið fáviti orðið nokkuð algengt og í staðinn komið gallerí af öðrum orðum til að koma í stað upphaflegu merkingarinnar. Sá sem segir „fáviti“ um einhvern sem á við geðfötlun að stríða er samstundis minntur á að svona segi maður nú ekki.

Hommi, er svipað, en ólíkt á annan hátt. Orðið hommi er enn í dag notað af sumum sem níðyrði, jafn ungum sem öldnum. Einhvernveginn hefur lessa ekki verið tekið fyrir á sama hátt og er mögulega þar um að kenna þeirri staðreynd að í nútíma dægurmenningu er ógeð að vera hommi og sexí að vera lessa. Ég heyri þessa notkun á orðinu samt æ sjaldnar og þar má þakka dugnaðarforkum sem hafa barist fyrir opinni umræðu um samkynhneigð, mögulega með liðssinni frá menntamálayfirvöldum. Fræðsla og umræða um samkynhneigð er ekki fordæmd eða þögguð niður í hinu almenna menntakerfi (þó svo að menn á vegum kirkjunnar fái að halda fyrirlestra í ríkisreknum menntastofnunum þar sem hallað er á samkynhneigða, en þar er sem betur fer um að ræða svarta sauði).

Orðið hommi er alþjóðlegt orð og er því ekki í boði að kasta því og taka upp annað sem ekki hefur verið saurgað af einhverjum fávitum.

Nú er svo komið að stelpur veigra sér við því að kalla sig femínista. Ég hef oft skrifað um þetta á blogginu og ætla ekki að fara nánar út í það núna. Ef þið eruð ekki með á nótunum getið þið prófað að labba upp að umþb hvaða íslensku stelpu sem er undir 22 ára (jafnvel eldri) og spyrja hana hvað henni finnist um femínista (konurnar sem sáu til þess að hún á vinna úti, kjósa, eiga peningana sína, vera gay, mennta sig, leita réttar síns ofl.). Mín kynslóð og þær sem á eftir koma virðast vera á miklum flótta undan orðinu femínisti og allri umræðu sem því tengist. Eru konur kúgaðari en þær voru fyrir tuttugu árum, eða eru þær heimskari? Hver er eiginlega ástæðan?

Ég er með kenningu hérna líka, hún heitir : The Bjarnfreðarson generation-syndrome. Hún felst í því að eina „menntunin“ sem heil kynslóð hefur um kvenréttindabaráttuna og femínista hafi hún fengið úr bíómyndinni Bjarnferðarson. Guð hjálpi okkur öllum og launaseðlum dætra ykkar. Annars hef ég heyrt að það sé ágætlega launað að strippa í Reykjavík.

3 frábærar heimildarmyndir

2011-01-21T19:09:00.005Z

Myndi hann downloda bíl?

Nú er langt um liðið síðan ég skrifaði síðast og það er vegna þess að ég er búin að vera svo upptekin við að spila tölvuleik sem ég keypti löglega út í búð.

Nei, grín. Eða hvað? Skólinn var að byrja í síðustu viku og mér til ómældrar ánægju og yndisauka þá eru þær breytingar sem hafa orðið á skólastarfinu framúrskarandi. Að vísu sé ég eftir einum kennara en við fengum annan í staðinn sem er líka voða klár (sjá mynd) þannig að þetta er allt í góðum fíling.

En á öðrum nótum þá finnast mér þær alltaf jafn undarlegar, auglýsingarnar sem við sjáum stundum á undan myndefni: You wouldn't steal a car, ... osrfv.

Ókei, róum okkur aðeins. Ef ég gæti downlodað bíl, þá myndi ég gera það.

Við vorum að ræða um framtíð bransans í tímanum í dag, hvernig hann hefur breyst með tilkomu netsins og hvað er hægt að gera til að sporna við þeirri staðreynd að niðurhal er að setja fólk í bransanum á hausinn. Litlu kallana auðvitað, ég efast um að Tom Cruise sé grátandi heima hjá sér með ódýrt sjampó í augunum.

Sömu þróunina má auðvitað sjá í tónlistinni, þar eru hljómsveitir fyrst og fremst að græða á einhverjum varningi og tónleikahaldi, en plötusala er einmitt dottin niður og stóru plöturisarnir sitja órólegir í leðursætunum.

En hinsvegar er sala á vínyl rokin upp úr öllu valdi, ég las í nýlegri grein að salan hefur aukist gríðarlega á milli ára og hefur ekki verið meiri síðan 1991! Svo að fyrir okkur hljóðperrana sem er ekki sama hvort að hljómburðurinn sé líkt og spilað sé með göfflum úr gosdós, þá er það bókstaflega frábært (!) að betri bönd (og sum léleg) séu farin (ekki komin) að gefa (samt selja) efnið sitt út með (svigadjók) þeim hætti. Geisladiskurinn er í rauninni bara brandari, 20 ára leiga á hljóði en ekki geymslumiðill sem neitt heitir.

Síðan eru vínylplötur líka meira töff. Geisladiskurinn er orðinn svo næntís.

En margt er að gerbreytast í bíómyndunum. Dreifingarmátinn er auðvitað orðinn allt annar og fólk kærir sig almennt ekki um að kaupa aðgang að efni sem það getur fengið ókeypis á netinu. Rosalega er það skrýtin neytendahegðun.

Fólki er í auknum mæli sama um mynd og/eða hljóðgæði og þetta rennur allt saman í eina súpu af afþreyingu sem við viljum geta sótt okkur hvenær sem okkur sýnist.

Og kvikmyndir í dag, mér finnst bíóið orðið svo fokking sápukúlubleikt og fyrst og fremst afþreyingarmiðill umfram listform, já, skyndibitalist og tímasóunarklám (og sussumsvei) og stóru titlarnir frá Hollywood eru í auknum mæli að hlýða neyslumynstri okkar sem snýst um það að fá allt borið fram á auðmeltan hátt, fituskert, vakúmpakkað og skreytt svo rosalega mikið að við vitum ekki lengur af hvaða dýri kjötið er. Heimur versnandi fer og það í 3D.

Þetta hefur samt alltaf verið svona. Ég er bara núverið orðin nógu mikill níhilisti til að horfast í augu við það, sætta mig við það og núna græt ég bara í rigningunni.

Ég sá Citizen Kane í kvikmyndasögu í dag. Það var stórkostlegt að sjá svona mynd uppi á alvöru skjá. Svona á að gera kvikmyndir. Ég veit að þessari mynd hefur ævinlega verið hampað af kvikmyndaáhugafólki í þeim mæli að einhverjir hafa notað err orðið sem endar á únk en það er einfaldlega ekki hægt að komast hjá því að sjá að þessi mynd er tímalaust meistaraverk, hvað sem erri og únki líður. Ég hélt að vísu að þráðurinn væri þykkari, en það er best að vera ekkert að segja ef svo skyldi vera að einhverjir lesenda hefðu ekki séð hana.

Mig langar að pósta hérna þremur myndum sem ég sá ókeypis á netinu, á youtube. Þessar þrjár myndir eiga þrennt sameiginlegt:

1. Þær breyttu allar lífi mínu, hvernig ég hugsa frá degi til dags.

2. Þær fjalla allar um neyslu og neytendahegðun

3. Ég trúi því staðfastlega að heimurinn væri betri ef allir tækju sér tíma til að horfa á þær

a. THE STORY OF STUFF (ekki á youtube en ókeypis á www.storyofstuff.com)

Hlutirnir sem við kaupum, hvaðan þeir koma og hvert þeir fara, hvað er í þeim og á kostnað hverra erum við að kaupa þá. Og síðast en ekki síst; Hvers vegna? Mynd sem á ekki síður erindi við börn en fullorðna. Framsetningin er frumleg og skemmtileg. Hún er ekki nema 20 mínútur og að horfa á hana gæti verið það besta sem þú hefur gert í dag, fyrir sjálfa/n þig og samfélagið.

b. AMERICA THE BEAUTIFUL (youtube undir America the beautiful (2007))

Tískuiðnaðurinn og konur í auglýsingabransanum. Fegurðarbransinn í Bandaríkjunum. Átta ára stelpur sem hata sjálfar sig fyrir að vera ljótar, tólf ára gamlar fyrirsætur og fimmtán ára með sílkon, réttindalausir lýtalæknar, fegurðarsamkeppnir. Allt þar á milli. Eitthvað sem allir verða að sjá, bæði konur og ekki síst karlar sem láta sér þykja vænt um konurnar í lífi sínu. Mynd sem er í senn sjokkerandi og fræðandi.

c. KILLING US SOFTLY (Númer 4 er komin út, á youtube undir Killing us softly 4)

Konur í auglýsingabransanum. Hvernig konur láta fífla sig til óhamingju og fátæktar og bókstaflegrar neytendaþrælkunar af stórfyrirtækjum sem eru andlitslaus mauraþúfa sem er ófær um að finna til ábyrgðar. Á margt sameiginlegt með AMERICA T.B. en kemur samt inn á viss atriði og fer ítarlegar í önnur sem skipta máli fyrir bæði konur og karla að vita. Tékkið á þessu.

Það er bóndadagur í dag. Ég óska karlmönnum öllum til hamingju með daginn.

Nokkrar góðar í tækið

2011-01-17T20:44:00.003Z

Skólasetningin var í dag og ótrúlega þungu fargi af mér létt.

Umrætt farg er tvíþætt, annarsvegar er um að ræða farg ferðatíma sem hrjáði mig á hverjum morgni í vetur (þegar ég þurfti að ösla eins og eina heiði á ferð minni í skólann) og síðan er ég laus undan þeirri pínu að vera í fríi. Ó, frí getur verið svo ógurlegt apparat. Frí má nefnilega bara vera stutt, annars endar maður á því að skammast sín fyrir að vera ekki að "nýta" fríið og endar á því að fá bara samviskubit sem er auðvitað út í hött.

Fyrsti skóladagurinn og hvað geri ég? Endurnýja kynnin við Simcity 3000. Ég fæ víst ekki gullverðlaun á Skynsamleikunum þetta árið.

Ég keypti líka hveitikímolíu áðan, rótargrænmeti og fjölvítamín. Ég er viss um að strákurinn á kassanum hefur hugsað: Vá, þessi er alveg pottþétt að fara heim til sín að spila Simcity.

Nokkrar góðar (þ.e. þær bestu sem ég hef séð síðustu vikur):

Gainsbourg (2010)

Leikstjóri: Joann Sfar

Serge Gainsbourg er umdeildur af góðri ástæðu. Þetta er dálítið sympatísk frásögn af ferli hans og uppvaxtarárum en það er ekki endilega bara sagan sem gerir þessa mynd jafn frábæra og hún er, heldur er sjónræna umgjörðin svo þaulhugsuð og frumleg að myndin er strax orðin að skyldueign í safnið. Ég hlakkaði til að sjá hana aftur - á meðan ég var að horfa á hana.

Away we go (2009)

Leikstjóri: Sam Mendes (American Beauty, The Road to Perdition, Revolutionary Road)

Handrit: John Krasinski, Maya Rudolph & Allison Janney

Einhvernveginn fór þessi mynd alveg framhjá mér og þar af leiðandi voru væntingarnar ekkert rosalega miklar þegar ég fór að horfa á hana. Ég vissi ekki einu sinni hver leikstýrði.

Það leið þó ekki á löngu þar til ég áttaði mig á að ég var að horfa á einhverskonar snilldarverk. Þetta er lang fyndnasta mynd sem ég hef séð í rosalega langan tíma (mér finnst aldrei neitt nógu fyndið). Skylduáhorf fyrir alla sem hafa gaman að óvenjulegum karakterum, alvöru vandamálum og góðum vegamyndum. Hún er líka þrusuvel leikin.

The kids are All right (2010)

Leikstjóri: Lisa Cholodenko

Þessi mynd er frábær á svo margan hátt. Hún örgar allskonar tabúum í bandarísku samfélagi og gefur sjaldséða og nokkuð fordómalausa nálgun á fjölskyldulíf lesbía á fertugsaldri. Maður býst því miður ekki við neinu af Hollywood þegar samkynhneiðar konur eru annarsvegar. Yfirleitt falla þær kylliflatar fyrir aðal-karlhetjunni og hugmyndin um samkynhneigð verður að einhverskonar sexí kryddi á mjög karllægan máta (Gigli, The Black Swan ofl). Sagan er skemmtilega smíðuð flækja (þó langt frá því að vera gallalaus) sem varpar fram áhugaverðum spurningum um fjölskylduna og hvað hún stendur fyrir. Hún er líka ógeðslega fyndin, vel leikin og myndatakan frábær, algjör unun að horfa á.

En nú er það Crash Test Dummies, M&M og Simcity.

Lífið er bara skrambi gott.

Dómestísk hrakföll og bévuð lægðin

2011-01-13T20:30:00.004Z

Oftar en ekki hefur maður rekist á tæknilegar harmasögur, sæ-fæ, uppskálduð vísindi í þá veruna að vélarnar taki einn daginn saman höndum og lúskri á mannkyninu í eitt skipti fyrir öll.

Síðasta sagan sem ég sá/las af þessari tegund var Cloudy with a Chance of Meatballs. Mér fannst hún hundrað sinnum fyndnari en Klovn myndin. Ég held að sú ræma sé örugglega það ofmetnasta sem hefur rekið á strendur þessa lands. Auðvitað má ekkert segja.

Aðspurð hvernig mér hafi fundist skemmtunin segi ég yfirleitt bara "méh", "jújú", "fín". Að öðrum kosti lendi ég í einhverskonar ömurlega hallærislegu snakki um hvort að ég sé ekki bara of mikill femínisti og pempía til að finnast þetta fyndið, hvort að ég "fatti ekki húmorinn" og síðan endar umræðan í einhverjum sjúkrahússögum af Völu Grand og ég veit ekki einusinni hvað gerðist. Ég sagði bara að mér hafi ekki fundist Klovn fyndin! Mér fannst þættirnir ekki skemmtilegir heldur!

Ég þjáist nefnilega af þeim hroða að deila ekki húmor með sonum og dætrum þessa lands, er m.ö.o. landlaus húmoristi. Mér finnst ekkert í heiminum jafn ófyndið og Auddi og Sveppi og ógeðisdrykkir skemmta mér ekki. Áramótaskaupið lógaði mér næstum því ef undan er skilinn einn skéts. En landsmenn allir láta eins og það sé búið að finna upp sjálfsmyrjandi ristað brauð og ég þori auðvitað ekki að segja meiningu mína varðandi vöndun á því verki heldur. 2011, ár kúgunar.

En varðandi stóra heimilistækjamálið og möguleg heimsyfirráð véla yfir mannkyni: Ég held að frumsagan, sú sem kom þessu öllu af stað, hafi örugglega verið skrifuð af mæddri húsmóður. Þannig er að heimilistæki reyna eins og þau geta að bila öll á sama tíma. Og ég hlusta ekki á neinar efasemdir varðandi getu heimilistækja til að hafa vilja. Þau eru duttlungafull og maður skyldi vara sig á þeim.

Þvottavélin er í andlegri fjarveru og stofnar andlegri heilsu heimilismanna í síaukna hættu. Mt Óhreinföt hefur aldrei verið hærra og ég hlakka ekkert sérstaklega til þess að þurfa að handþvo í baðkarinu, en mér sýnist það verða niðurstaðan fyrst um sinn. Internetið bilaði sama dag og þvottavélin. Ég var næstum því búin að hringja í prest.

Veðrið er ömurlegt. Ég skal bara giska á að það sé lægð yfir landinu. Þá fæ ég tannverk og verð pirruð á leiðinlegu og stjórnsömu fólki sem bara veður uppi, fjandinn hafi það. Aftur: ég er kúguð. Sit heima hjá mér og yggli mig framan í húsgögnin, móð af pirringi. Ég er alvarlega að íhuga að láta skrifa upp á lyfjakannabis fyrir mig.

Góðu fréttirnar eru þó þær að skólinn hætti við að flytja óvænt upp í Sætún og ákvað að flytja óvænt upp í Kringlu í staðinn. Ég veit ekki hvort ég á að hlæja eða gráta. Ó, svo margt sem ég vildi láta flakka en verð að láta ógert. Silence is the new pink.

Tónlistin 2010

2011-01-05T01:38:00.004Z

Árið sem var að líða var mikið tónlistarár og að gera einhverskonar samantekt á því sem bar hæst er mjög vandasamt og eiginlega ekki hægt að gera því almennileg skil án þess að til komi flokkanir allskonar. Þessvegna ætla ég bara að stikla á stóru. Hvert og eitt lag ársins á sér sögu. Ég ætla að gera heiðarlega tilraun til að segja stuttlega þessar sögur:

The XX - Chrystallized

Ég heyrði þetta lag fyrst á Prikinu í janúar 2010. Það þarf víst ekki að taka það fram að ég hlusta ekki á útvarp. Stuttu eftir þessa hlustun kynntist ég Baldri og mikil ósköp sem við hlustuðum á The XX. Þau voru frekar heit um þetta leyti, þetta misserið, ha. Baldur lánaði mér ipodinn sinntil að halda mér félagsskap á meðan ég gekk leiðina löngu í vinnuna á nóttunni (lagði af stað 4:45, mætti 5:30) og eftir því sem á leið skildi ég betur hvað það þýddi að Baldur lánaði einhverjum ipodinn sinn. Hann lánar ekki hverjum sem er þennan ipod.

Charlotte Gainsbourg - Voyage

Auðvitað þurfti ég að detta hressilega í frönsku grúvin og ekki batnaði þetta þegar ég áttaði mig á því að enginn annar en Beck pródúseraði skemmtilegheitin afkvæmis franska töffaradúósins Jane Birkin og Serge Gainsbourg. Ef það er eitthvað sem ég er veik fyrir þá er það tónlistarlega Mídasarsyndrómið hans Beck og frakkar. Algjör rjómi. Ég er búin að hlusta vandræðalega oft á þetta lag á árinu.

Yeasayer - Ambling alp, O.N.E

Ég kynntist Yeasayer í gegnum minn heittelskaða og féll strax fyrir þessu bandi, þrátt fyrir að líta þá hornauga fyrir meinta tilgerð sem ég ákvað síðan að vera alveg sama um. Só þó að þetta sé tilgerðarlegt. Só.

Ég uppgötvaði þá í eldhúsinu, en það var Ambling alp sem kom mér á bragðið. Ég uppgötvaði ekki O.N.E. fyrr en einhverntíman í byrjun desember. Þá var mikið hoppað.

Beck ft. Marianne Faithfull - Sex with Strangers

Sumt er töff. Marianne Faithfull er töff, því miður. Það er svo svekkjandi fyrir skynsama fólkið þegar píur eins og Faithfull geta misst sig í sukkið, komið til baka og verið bara meira töff en áður, í stað þess að þurfa að borga brúsann og leyft okkur hinum sem höfnuðu eiturlyfjum og ólifnaði að baða okkur í sviðsljósi sjálfsréttlætingar og hrukkuleysis.

Ben Folds - Cologne

Ekki bara eitt af uppáhalds lögunum sem ég heyrði í ár heldur líka besta myndbandið. Reyndar er þetta lag tveggja ára gamalt, en það er mér alveg sama um því að eins og áður sagði hafna ég eiturlyfjum og er þar af leiðandi ekki töff (takk Marianne Faithfull) og með puttann á púlsinum. Myndbandið er algjört skylduáhorf, súrara en þorrablót Skagamanna 1938. Farðu af blogginu mínu og inn á youtube, núna.

The Kinks - Strangers

Einu sinni var ungt par sem fór í stúdentsveislu tvíburabræðra nokkurra í Salzburg. Unga parið átti ekki mikinn pening en brá á það ráð að taka með sér gítar og "böska" bara á götunum, þ.e. að syngja bara fyrir bjórpening og kannski eins og einu pretzel.

Dag einn gekk vel klæddur maður niður þröngt stræti og heyrði unga parið syngja Strangers með The Kinks. Honum leist vel á það sem hann heyrði og bauð þeim vinnu.

Þannig byrjaði Salzburgarævintýrið mikla í sumar.

Air - So light is her footfall (Breakbot Remix)
Ég ætla ekkert að útskýra þetta.

Mike Nicolai - Christmas is for losers
Þemalag lokaverkfnisins míns en endurspeglar alls ekki viðhorf mín til jóla. Fullyrðingin í titlinum er algjörlega ósönn.

Tímaþjófarnir - Nótt í Reykjavík
Eitt af fyrstu lögunum sem við Tímaþjófadúóið sömdum og við höfum flutt það svo oft að helmingur bandsins er kominn með ógeð á því í bili.

Ég skrifaði textann og hef nokkrum sinnum verið spurð hvort að hann fjalli um flugslysið í Skerjafirði. Svarið er nei, ég skrifaði þennan texta upp úr tveggja ára gamalli dagbókarfærslu.

Robyn - Dancing on my own
Robyn kom og sá og sigraði vegna þess að hún er frábær og algjörlega poppdrottning samtímans (ársins 2010). Þetta lag er frábært danslag og sænska Bína á mikinn heiður skilinn.

Christian Falk ft. Robyn & Ola Salo - Dream on
Meira með Robyn. Mjög Salzburgartengt, - flugvélarlagið mitt. Ég verð stundum svolítill nötter í flugferðum (og núna verður mér örugglega smalað í einhvern gagnagrunn) þar sem ég get ekki sofið og ekki lesið bækur í flugi. Ég get ekki gert neitt annað en hlustað á tónlist og þá þarf það að vera tónlist sem ég þekki og fíla voða mikið þá stundina. Ég var líka svo ógurlega dagdreymandi á þessum tíma að þetta small alveg eins og flís við minn dreymandi rass.

Ed Harcourt - Apple of my eye
Ég uppgötvaði þetta lag núna í vetur af því að Baldur var alltaf að spila það í eldhúsinu. Þetta lag er ekki fætt í ár en á engu að síður heima á listanum. Aulabrosið sem þetta framkallar hjá mér er eiginlega óbærilegt. Ég ætti að ganga með eyrnatappa, því ef ég skyldi heyra þetta á almannafæri, þá yrði ég líkast til lögð inn.

Baldur - Næturljóð úr Fjörðum
Svona náði hann mér.

Fleetwood Mac - Songbird
Eitt af lögunum sem við tókum alltaf í böskinu, og líka á giggunum okkar. Þetta klikkaði eiginlega aldrei. Tímaþjófaútgáfan okkar er mjög ólík Fleetwood en það er svosem í lagi.

Fleet Foxes - Mykonos
Annað lag sem við tókum mjög gjarnan á götunum í Salz og fengum þá stundum til liðs við okkur Hjört og strákana úr Chili & The Whalekillers. Ótrúlega gaman að taka þetta í rödduðum fjöldasöng með öðrum eins snillingum og þessum strákum. Mikið sakn til Salzburgar.

Bob Dylan - Ballad of Thin Man
Ég uppgötvaði Bob Dylan á mínu tuttugastaogfjórða aldursári. Það er mögulega vegna þess að ég var einhvernveginn afhuga honum í leiðinlegum aðstæðum fyrir nokkrum árum og mér fannst hann einfaldlega leiðinlegur vegna þess að ég tengdi hann við leiðindaatburði og gaf honum ekki séns.

Síðan opnaðist eitthvað og úff, ef þetta er ekki bara með betri lögum sem ég hef heyrt. Ever.

The Rolling Stones - Under my thumb
Fiðrildi í maganum.

Simon & Garfunkel - Kathys Song
Eitt af aðallögunum á giggunum í Salzburg.

Kanye West & Bon Iver – Lost in the World
Ég spilaði þetta lag allt, allt, allt of mikið og ég er orðin hundleið á þeim báðum í bili. Sorrí elsku Bonni Íbb, þó að þú sért rosalega folky og næstum því jafn viðkunnalegur og Svavar Knútur (það tækist nú samt engum, Svavar lætur jólasveininn líta út eins og Nurse Ratched).

Mér finnst voðalega leiðinlegt að þurfa að gangast við því að Kanye West sé snillingur. Þó að hann sé það... kannski.

Og þá er það bara 2011.

Ps.

Ég verð eiginlega að taka þetta fram:

Ben Mason - Fire, Fire, Fire (cover)
Kom mér gersamlega á Acapella bragðið sem ég hef verið að kokka heima hjá mér síðustu mánuði. Innblástur í hæsta gæðaflokki. Fæst ókeypis á alnetinu, sjá fyrri færslu frá des 2010.

Vinir

2011-01-03T23:29:00.005Z

Fyrir nokkrum árum var ég stödd í smáþorpi á Íberíuskaganum. Sólin bakaði húsþökin vægðarlaust líkt og alla aðra daga. Mig verkjaði í bakið, en ég dró á eftir mér stóra tösku sem var ekki á hjólum, og restinni af farangrinum hafði ég plantað víðsvegar um axlirnar.

Með saltbragð á vörunum og maskarann einhversstaðar. Farangurinn var þó fis í samanburði við grjóthnullunginn í maganum og kvíðahnútinn sem óx í brjóstinu eins og ófreskja, og teygði sig út í útlimina, reif í sinarnar og boraði sig út um vitin.

Í vasanum voru engir lyklar, þá hafði ég skilið eftir í húsinu samkvæmt beiðni húsráðenda og fyrrum vinnuveitenda minna sem um þetta leyti voru á fylleríi í næsta bæjarfélagi. Ég átti engan síma, því að síminn hafði verið í eigu fyrrnefndra og hafði sömuleiðis verið skilinn eftir, ásamt hótunarbréfi varðandi hvað myndi gerast ef ég léti sjá mig aftur. Í vasanum voru 4 evrur og 50 cent, því að ég hafði verið svikin um mánaðarlaunin mín, 150 evrur.

Sektin: Ég vildi segja upp sem barnfóstra hjá þessari fjölskyldu sem þurfti síst af öllu barnfóstru, helst af öllu áfengisráðgjafa og mögulega skilnað. Ég hafði slæðst með í meðvirknimartröð og rúllað út á andlitinu.

Og niðurstaðan: ég var á götunni.

Mér tókst að koma mér niður á lestarstöðina, en ég vissi að ég þyrfti að komast í Aranjuez -Chamartín leiðina sem gekk til Madridar. Símtalið kostaði tvær evrur og lestarmiðinn tvær og tuttugu. Smáaurasímarnir gefa ekki til baka. Ef Silja vinkona mín í Madrid svaraði ekki símanum þá ætti ég aðeins fyrir lestinni, ekki símtalinu.

Ég sat í lestinni titrandi og velti fyrir mér hversu mikið það sæist á mér, allt sem gengið hafði á. Ég horfði út um gluggann, í eyðimörkina og fannst skrýtið að geta ekki notið þess að vera þarna, þegar það var svona mörgum sinnum skárra en að vera heima, sama hvernig á það var litið. This is not America, gamalt Bowie lag í nýjum búningi ómaði í ipodinum en ég hafði enga eirð til þess að hlusta á tónlist.

Allt nema þetta var eina nestið sem ég hafði með mér úr Keflavík. Landflótti, myndu einhverjir segja. En líkast til persónulegri landflótti en hjá meðalmanninum. Ég hafði sagt upp vinnunni heima á Íslandi, íbúðinni og lífinu öllu til þess að sitja grátbólgin í lestinni sem núna þaut í gegnum Valdemoro. Ég var tuttugu og eins, átti ekki peninga fyrir flugfarinu heim á klakann þar sem ekkert beið mín nema kreppa og dramatík. Fyrrnefnd fjölskylda hafði samþykkt að greiða fyrir flugið heim til Íslands en hótunarbréfið var að eina sem ég hafði. Því miður hafði ég ekki fengið vinnuna í gegnum viðurkennda skrifstofu þannig að ég hafði lítið í höndunum (hélt ég á þeim tíma, seinna kom í ljós að ég hefði geta fengið himinháar skaðabætur). Ég hafði sagt upp starfi sem sálfræðingur áfengissjúklings og núna nýverið... póstbrúður embættismanns- þegar ég hafði sótt um hvorugt.

Þegar lestin stoppaði á Atocha í Madrid burðaðist ég áfram með draslið á þriðju hæð þar sem tíkallasíminn beið. Hann hringdi einusinni, tvisvar og síðan þrisvar.

Silja svaraði og ég kom varla út úr mér orðunum.

Þegar hún og Ana kærastan hennar birtust við innganginn var spennufallið yfirþyrmandi. Dagurinn hafði verið svo martraðakenndur og ég hélt að ég yrði ekki mikið umkomulausari.

Þær smöluðu mér síðan heim til Önu þar sem ég fékk að borða og drekka vino tinto og sagði þeim söguna, eða svona eins og ég treysti mér til. Ég sagði frá þessu þarna og þagði síðan um reynsluna í tvö ár.

Fjórum dögum eftir komuna til Madridar tók ég rútu til Barcelona þar sem Lúcía vinkona tók á móti mér og leyfði mér að vera hjá sér þangað til ég fann úrræði með ferðina heim til Íslands. Ég var föst í Barcelona í tvo mánuði.

Þarna skildi ég betur en áður hvaða þýðingu það hefur að eiga vini.

Ana er núna að flytja frá Madrid til Íslands og þær Silja ætla að koma á fót heimili í hverfinu okkar. Það þarf víst ekki að taka það fram að heimili okkar Baldurs er og mun alltaf standa þeim opið.

Áfram vinir!

Máltíð ársins 2010

2011-01-03T04:18:00.003Z

Máltíð ársins:

Ég ætlaði að hafa topp þrjá en áttaði mig síðan á því að ég verð að hafa í staðinn máltíð mánaðarins.

Máltíðirnar koma ekki í neinni sérstakri röð nema sú fyrsta sem ég mæli eindregið með.

1. Jóladagskengúran í madeirasósu borin fram á sætkaröflubeði með portobellosveppum, fersku kóríander, mangó og krækiberjum, desember

Annað gott:

- Andarbringan á Gasthof Itzlinger Hof í Salzburg, júlí

- Dádýrslundir og mozarella. Brunch á Schmederer restaurant í Salzburg, líka í júlí.

- Grísalundir með rauðvíns-sveppasósu, eplasalati og gúrku, október

- Sýrópsmaríneraðar grísalundir með timjankartöflum, plómuediki, sveppum og myntusósu, september

- Lasagne með kaniltvisti, nóvember

- Hrefnusteik með hunangsgljáðum kartöflubátum í plómuediki, timjan, chilisultu og sýrðum rjóma, ágúst

- Melónusalat með vínberjum og reyktur lax með piparrótarsósu, janúar

- Pönnukökur með karríkjúkling, kanil-mangochutney og jógúrtsósu, febrúar

- Íslenskt páskalamb með rótargrænmeti, mars

- Lambakjöt í wok með sætum kartöflum, rúsínum, hrísgrjónum, appelsínusafa, oregano, timjan, grískri kryddolíu, ferskum myntulaufum, karríi, vanillu, eplum, hunangi og fleiru..., apríl

- Ýsa með karrýeplum, bökuðum tómötum og gúrkusósu, maí

- Rjómaís með heitri súkkulaðisósu, ferskum jarðarberjum og ískexi, júní

Niðurstaða: Mjög gott ár í mat.

2011

2011-01-01T06:06:00.002Z

Besta ári lífs míns, hingað til, er nú lokið. Takk 2010.

Ég var að koma heim, þreytt í fótunum en skýr í höfðinu. Allskostar edrú og mikið glöð. Ætli ég geti ekki summað þetta einhvernveginn svona: Ég komst nær því sem skiptir máli og fjarlægðist hlutina sem gera það ekki. Ég fann ástina, eignaðist alvöru heimili og hóf nám sem ég hef áhuga á, þ.e. að mennta mig í ritstörfum.

Árið var ár uppbyggingar og ég ætla að halda áfram á sömu braut. Ég er bjartsýn.

Rósakál og kengúrur

2010-12-29T01:41:00.004Z

Ó hvað jólin eru yndisleg hátíð. Hátíð ljóssins, hátíð friðar og síðast en ekki síst hátíð sælkerans sjálfdekraða og malla til mikillar gleði.

Ég hef ekki tölu á þeim höfðinglegu marsípankúlum sem ég hef klætt súkkulaðikápu, þeim laxablöðkum gröfnum í dilli og sósulögðum á brakandi brauði sem yðar einlægur ritari hefur sporðrennt og svo af þeim steikum sem færðar hafa verið upp á stærðar fat! Kengúrur og jólagrísir þessa heims í valinn! Upp á stól stendur sósukanna full af sveppasósu draumalagaðri og skýfall af fersku kóríander kórónar þessa útópíu óhófs og lystisemda bragðlaukatripps sísóns tú bí djollí og það af góðri ástæðu.

Átveislan byrjaði snemma, en reyndar erum við svo miklir nautnaseggir að mörkin eru mjög óljós. Í raun má segja að þemu í matargerð séu það sem breyttist, en ekki umfang eða metnaður í sælkeramennsku almenns eðlis.

En ef við tökum sérstaklega fyrir jólamatinn:

Á aðfangadagsmorgun var það hinn hefðbundni graflax sem sló tóninn og var hann borinn fram með jólasafa (venjulegur eplasafi með kanil í fallegum umbúðum).

Reyndar varð það að meiri brunch og það með hressilegu verkjalyfjatvisti þar sem ég fékk í bakið. Ég hef gömul íþróttameiðsli grunuð um verknaðinn.

En þegar ég var komin upp á bleika lyfjaskýið sveif ég áfram inn í matargerð kvöldsins.

Í forrétt vorum við með grafið ærfillet í timjan og fennel, borið fram með íslenskum krækiberjum.

Aðalrétturinn var hinn hefðbundni hamborgarhryggur (Kjarnafæðis) með sætkartöflumús (með papriku-og beikonosti), sveppasósu, maís og valdorfssalati. Og síðan þurfti ég að hafa rósakálið með.

Rósakál? Hváði í heittelskaða.

Já.

Finnst þér það gott?

Nei.

Eigum við þá ekki bara að sleppa því?

Nei! Nei!

Það sem jaðrar við einhverskonar bragðlauka-masóskisma er í raun og veru einhverskonar ótrúleg fastheldni og skilyrðing með geðheilsuna að veði. Mér finnast jólin bara ekki komin fyrr en ég fæ þetta hryllings rósakál.

Í eftirrétt var síðan heimalagaður rjómaís og toffísúkkulaðisósa. Hátíðakaffið frá Kaffitári varð fyrir valinu og heimalagaðar Mozartkúlur fengu að rúlla.

Já ég veit allt um þetta einkaleyfisdæmi en ég veit líka að Mozart er löngu búinn að geispa golunni og getur ekki kært mig.

Hah.

Það sem konfekthúmor getur verið vondur.

Á jóladag vorum við síðan með graflax aftur í hádegismat, en eftir messu fengum við okkur dýrindis möndlugraut með þremur tegundum af sósu: kanil, hindberja og karamellu. Trikkið: Við keyptum Hrísmjólk og settum hana í fallegar skálar. Það var mörgum sinnum ódýrara en að búa til sitt eigið, enda erum við bara tvö og borðum ekki mikið af þessu. Og í staðinn gat ég líka eytt mínum dýrmæta tíma í að borða Mozartkúlur. Einu sinni var Hrísmjólk markaðssett sem morgunmatur. Það finnst mér fyndið. Morgunkorn ársins 2011 = Mozartkúlur.

Um kvöldið vorum við síðan með smá tilraunaeldhús (sjá mynd), en þá var forrétturinn grafinn lax með dilli, salvíu, mangó og chili á avocadobeði.

Í aðalrétt vorum við með kengúru í madeirasósu, borna fram á sætkartöflubeði með portobellomöndlum, mangó, íslensku villiberjamauki og fersku kóríander.

Í eftirrétt var síðan aftur heimalagaði rjómaísinn góði, með möndlum í það skiptið.

Í gær fórum við á Oliver að borða, fengum okkur tvo indverska kjúklingarétti. Ég fékk mér Murg Badshah kjúkling með kókosflögum, cashew hnetum, möndlum og rjóma. Baldur fékk sér kjúklinga Mirch masala með ferskum chili, garam masala, engifer og hvítlauk.

Oliver fær þrjá af fimm mögulegum. Ágætis þjónusta og maturinn í lagi en engir sérstakir auka-töfrar sem gera máltíðina eftirminnilega eða meira sérstaka en það sem maður pantar á td. Krua Thai.

Í kvöld vorum við síðan með kjúklingabringur í ofni með beikon-, rifsberja- og mangósafadressingu. Þetta var síðan kryddað með salvíu, ferskri steinselju og svörtum pipar. Ég bar þetta fram með kantalópu- og vínberjasalati en þar notaði ég líka ávöxt sem ég hef aldrei prófað áður, en það er viðartómatur (ens. amarello). Það kom mjög skemmtilega út. Síðan var sætkartöflustappan, með papriku- og beikonosti líkt og fyrri daginn, og sveppasósa til hliðar.

Núna langar mig bara í epli.

Gamlar konur og Kanye West

2010-12-23T17:31:00.004Z

Einskonar jólahugvekja

Í síauknum mæli rignir yfir okkur mismerkilegum og misvelskrifuðum pistlum um það hvað konur vilja, karlar vilja, hvernig kynin hugsa og afhverju.

Fólk skrifar þessa pistla vegna þess að það fær borgað fyrir að skrifa þá. Vegna þess að fólk vill lesa þá. Vegna þess að við erum alltaf að leita að töfralausn, stystu leiðinni að hlutunum. Eins og félagslegri verkfræðiformúlu sem veitir okkur einhverskonar auðveldari aðgang að því sem við sækjumst eftir í samskiptum við annað fólk, stundum af ástæðum sem við upphugsum sjálf og stundum af ástæðum sem við höfum leyft öðrum að selja okkur.

"Ef konan gerir þetta þá er henni alvara með þig".
"Ef karlinn gerir svona þá dömpar þú honum".

Komm on! Það skemmtilegasta (og sorglegasta) við þetta alltsaman er að það er engin formúla, það er engin töfralausn. Ef eitthvert þessara ráða virkaði, ef bækur á borð við Hann er ekki nógu skotinn í þér og Konur eru frá Venus, Karlar eru frá Mars væru byggðar á vísindalegum grunni en ekki forsendum hins frjálsa markaðar, ef samskiptabiblían bleikt.is væri skrifuð af fólki með MA gráðu frá Guði Almáttugum í Ást að eilífu ... þá væru allir á föstu með draumamakanum valhoppandi á mannbroddum niður Laugarveginn: klang, klang, klang! Skemmtistaðir borgarinnar væru ekki fullir um allar helgar af fullu fólki sem telur sig þurfa að sofa hjá heilum helling af fullu fólki til þess að hitta hina einu sönnu ást sem aldrei klikkar að eilífu amen. Við getum ekki markaðssett samskipti og sambönd vegna þess að þau eru einstaklingsbundin (að eilífu amen). Til þess að breyta þessari niðurstöðu þyrftum við í fyrsta lagi að vera vélmenni og í öðru lagi öll hönnuð af sömu manneskjunni.

Það sem mér finnst einna magnaðast við skáldsöguformið er sú staðreynd að í hvert skipti sem manneskja tekur upp bók sem hún hefur ekki lesið áður verður til nýr heimur í huga þessarar manneskju, í leikhúsinu í heilanum á viðkomandi. Persónur, tilfinningar þeirra, búningar, sviðsmynd og tilheyrandi eru alltsaman þættir sem púslað er saman úr reynslubanka lesandans og engar tvær manneskjur upplifa sömu söguna eins.

Þessvegna er alltaf jafn fyndið að sjá fólk amast yfir því að bíómyndin hafi sko ekki verið eins og bókin.

... Jahá, meinar þú bókin þar sem kennarinn leit út eins og kennarinn þinn úr áttunda bekk?

Heimar okkar eru ólíkir og einmitt af þessari ástæðu er ekki hægt að setja formúlu á samskipti okkar, aðra en virðingu og kærleika. Sem betur fer!

Við erum nefnilega í fyrsta lagi manneskjur. Að vera manneskja þýðir að maður sé allskonar. Kynin eru ólík innbyrðis, allskonar konur laðast að feitum körlum og allskonar hommum finnst ekkert gaman á Gay Pride. Allskonar lesbíur geta líka gengið með varalit og allskonar börnum finnst Latibær leiðinlegur. Allskonar unglingum finnst leiðinlegt að versla og allskonar gömlum konum finnst Kanye West frábær.

Allskonar karlar hafa meiri áhuga á garðrækt en fótbolta. Og ekki gerir það þá að minni karlmönnum fyrir vikið, eða hvað? Hvað er að vera karlmaður? Að fæðast með typpi? Að lyfta lóðum? Að opna hurðir fyrir konum?

Gleðileg jól elsku lesendur og takk fyrir stundirnar á árinu sem er að líða. Núna er sjöunda blogg-árinu mínu að ljúka, fyrsta færslan hér er frá 11. janúar 2005. Ég veit ekki alveg hvað mér á að finnast um það. Ég held að ég hafi aldrei skrifað broskall á blogginu, nema í kommentakerfi.

Jólin eru ekki tíminn til að sýna hvort öðru kærleika og hlýju. ALLT ÁRIÐ er tíminn til þess.

Lifið heil.

Hrukkudýragarðurinn

2010-12-17T16:21:00.003Z

Einhverntíman las ég "meint" viðtal við leikkonuna Scarlett Johanson þar sem hún sagðist hafa notað hrukkukrem samviskusamlega frá og með nítján ára afmælisdeginum. Ég held að annaðhvort sé hún afkvæmi manneskju og rúsínu eða einfaldlega virkilega veruleikafirrt. Eða sagan login, sem er auðvitað líka góður möguleiki.

Mér finnst það alltaf jafn klikkað að hlusta á jafnöldrur mínar fárast yfir aldrinum, líkt og það sé skylda hverrar sannrar dömu að sökkva sér í miskunnarlaust sjálfshatur yfir því að vera ekki 17 ára lengur.

Ég þekki heldur enga 17 ára stelpu sem er ánægð með sjálfa sig, hvað þá útlitið. Barnslega og sakleysislega síðgelgjuna. Hjarðlegan klæðaburðinn og vandræðalega hártískuna. Ekki finnst mér það spennandi og mér fannst það ekki þá.

Um daginn heyrði ég sögu af konu sem lokaði sig inni í herberginu sínu á þrítugsafmælisdaginn og grét. Hún grét æskuna allan liðlangan daginn þangað til maðurinn hennar hamraði á hurðina með hnefunum æpandi "elskan, viltu ekki fara að koma fram? Gestirnir eru komnir og kaffið fer að kólna".

Ég átti systur sem óskaði þess svo heitt að fá að verða þrítug að hún reyndi að fagna afmælisdeginum sínum nokkrum mánuðum fyrir afmælið. Hún var svo veik af lyfjameðferðinni að henni tókst aldrei að halda afmælisveisluna, þó að hún ætti að vera fyrir tímann, og lést 29 ára að aldri.

Það eru forréttindi að fá að eldast, þó að maður sé kona. Með hverju árinu öðlast maður þroska og reynslu sem maður hafði ekki áður (döh) og fólk verður bara að gera upp við sig hvort sé meira heillandi og þokkafullt, þroski og reynsla eða gelgjulegur þokki, svona ef sjálfsmeðvitaður kynþokki er virkilega þetta ofarlega í forgangsröðuninni út ævileiðina. Að sama skapi held ég að það sé óspennandi að eiga maka sem er með manni út af því að maður er svo unglegur. Það er í fyrsta lagi andstætt náttúrulögmálunum og í öðru lagi... dálítið fyndið. Og örugglega frekar glatað að eiga ömmu sem allir vinir manns eru skotnir í, eða hvað?

Ég ætla að verða gömul. Ég ætla að verða eldgömul og svo hrukkótt að ég kemst ekki úr sporunum fyrir loftmótstöðu (er það ekki þessvegna sem gamalt fólk keyrir svona hægt?). Þegar ég er orðin hundrað ára skal ég síðan læsa mig inni í herbergi þangað til gestirnir eru komnir. Ekki til þess að gráta heldur til þess að hlæja.

Hvernig gekk?

2010-12-16T23:49:00.003Z

Nú er myndin komin í hús, og þartilgert hús, þ.e.a.s. kvikmyndahús. Að líkindum komin út úr því aftur, sem betur fer. Fátt er hræðilegra en að vera kvikmyndagerðarmaður að feta sín fyrstu skref og þurfa að sitja í fullum sal af fólki og horfa á byrjendaverkið sitt. Það er bókstaflega pínlegt, ekki ósvipað því að gubba fyrir framan annað fólk. Það þurfa allir að gera þetta en það er alltaf jafn ósexí og leiðinlegt að horfa upp á.

Og þá er ég endanlega komin í jólafrí og hitti fólk sem margir hverjir eru í akademísku námi eða að gera eitthvað allt annað og þegar ég segi frá frumsýningunni fæ ég gjarnan spurninguna: Og hvernig gekk?

Hvernig á maður eiginlega að svara? Er verið að kanna hvort að verkefnið hafi gengið vel? Á ég að segja frá ferlinu við vinnslu myndarinnar, hvort að leikararnir hafi mætt á réttum tíma og hvort að ljósabúnaðurinn hafi verið fullnægjandi eða segir það ekki alla söguna að myndin hafi ratað á tjald? Og er verið að spyrja um frumsýninguna sjálfa, þ.e. möguleg vandamál tengd poppvélinni og hvort að allir hafi fengið góð sæti, hvernig salurinn var loftræstur?

Hvernig gekk frumsýningin? er spurning sem er eiginlega ekki hægt að svara.

Bara vel, það leið ekki yfir mig af skömm.

Ekki ólíkt því og þegar ég kom heim eftir ársdvöl á Spáni og fékk spurninguna hvernig var á Spáni?

Það var auðvitað allskonar, líkt og gerist á heilu ári. Sumt var ömurlegt, annað var hræðilegt. Stundum var gaman, stundum var ég full, stundum var ég glöð, stundum hrædd, stundum einmana, stundum tók ég myndir og stundum var ég sofandi. Að ætla að summa heilt ár upp í eitthvað eitt orð á borð við "fínt" er eiginlega óumflýjanlegt en á sama tíma fullkomlega tilgangslaust smalltalk. Smalltalk útleggst á íslensku smámál, þó að yfirleitt finnist mér það stórmál. Í þessu spánarsögutilfelli var ég farin að undirbúa mig með nokkrum völdum sögum frá árinu til þess að vera tilbúin svona spurningum.

"Það var fínt. Í maí fór ég á nýlistasafnið og þar sá ég mjög skemmtilega sýningu á gagnvirkri nútímalist. Það voru svona flöskutappar og skuggar og allt mjög skemmtilegt".

Stundum virkaði þetta en stundum horfði fólk á mig vonsvikið og bókstaflega svikið um "bara fínt, hvað ætlaru að gera í sumar?"

Fólk er alltaf að tala til þess eins að búa til hljóð... og skrifa til þess eins að segja eitthvað.

Nína og netið - uppi í tré

2010-12-08T03:29:00.004Z

Ó, internet. Það ætti að vera haldinn hátíðlegur einhverskonar dagur internetsins... eins og 17 maí? Hvað ætli norðmönnum finnist um þetta? Eða nauru búum?

Það mætti halda internet-daginn hátíðlegan með því að allir fengju sérstakt frí frá skóla og vinnu til að fara heim og gúggla sjálfa sig.

Dagur internetsins... þetta er dálítið eins og dagur vatnsglassins.

Það er ekki bara Wikileaks sem hefur auðgað líf mitt upp á síðkastið. Einnig má nefna

www.stereomood.com

hypem.com

sem hvort um sig er framúrskarandi snilld sem allir tónlistaráhugamenn verða að skoða.

Ég var annars að uppgötva æðislegan tónlistarmann sem heitir Ben Mason. Hann gerir a'capella cover (hljómar dálítið eins og edrú útgáfan af Mr. Bungle) og er með sjö laga ótrúlega þétta plötu sem hann gefur hlustendum, já hún er hreinlega ókeypis á bandcamp síðunni hans! Og hún er svo jólandi góð! Hann hlýtur að hafa fótbrotnað og púllað Brian Wilson post crazycakes í nokkra mánuði. En svo er hann svo voðalega hógvær ofan á annað, og við vitum öll hvað mér finnst um hógværð. Lesendur góðir: Hættið að hlusta á Beyonce í útvarpinu, í guðanna bænum. Þarna úti er heilt internet fullt af góðri tónlist sem er ekki ógeðslega yfirpródúseruð og ofspiluð, músík til að stela og fá lánaða og ... hala niður löglega, eins og lög kveða á um hala niðrung.

Talandi um löglegt niðurhal, þá er lagið hans Eyþórs Inga, Desemberljóð tilbúið á tonlist.is frá og með hádeginu á morgun. Yðar einlæg skrifaði (orti jafnvel) textann og vísindamenn í Californíu hafa komist að því að umrætt lag kemur meira að segja arsenik-geimverunum í jólaskap.

Hugrenningur

2010-12-07T03:30:00.007Z

Ég var að leika í stuttmynd í dag. Fimmtán ára snillingur tók sig til og gersamlega made my week þegar hún sagði mér að ég væri tvífari hinnar frönsku glæsifrauku Marion Cotillard. Dæmi nú hver fyrir sig og segi mér það sem ég vil heyra. Hvað sögðu Fleetwood Mac um árið? Tell me sweet little something, something...

Sumir óska þess að alla daga séu jól. Ég er merkilegt nokk ekki ein af þeim, ótrúlegt en satt Mögulega vegna þess að alla daga eru jól, svona innst inni í hugarskotum mínum. Í einka-piparkökuborginni sem er geymd þarna einhversstaðar milli miltans og hægra heilahvels er ég alltaf borgarstjóri og þar er tjörn og þar sitja alveg ömurlega krúttlegir ísbirnir allt árið á ísjaka sem er eins og rjómatoppur og drekka kók úr glerflöskum á meðan Nina Simone og Stebbi Hilmars taka jóladúett sem gæti fengið steinsteypu til að gráta. Blóði.

En já, það eru í sjálfu sér sárafáir hlutir sem ég get hugsað mér daglega og kann það mögulega eitthvað með breiddargráðuna að gera. Þar sem dagurinn er mislangur og öfgarnar jafnmiklar í dagsbirtu og veðráttu og hér á landi hlýtur þetta að stimpla sig inn í þjóðarsálina og endurspeglast í óhemju áhuga á fjölbreytni hlutanna. Sjáið bara Jónínu Ben, núna er hún orðin rithöfundur. Og Gillzenegger! Og Jón Gnarr er borgarstjóri og Ásdís Rán er söngkona. Engir tveir dagar í röð eru jafnlangir og alltaf þarf veðrið að djassa allt upp og stundum óvænt. Og ég til að mynda fæ ógeð á nánast öllu nema dökku súkkulaði og kæró. Svona er maður mikill neytandi.

Sárafátt má lifa lengi og tískustraumar eru þungir í nánast öllu sem ber fyrir augu. Þetta og almenn fjárráð er auðvitað stórhættuleg samblanda í bland við almennt fáræði svo að auðvitað verður úr algjört kaos í öllu sem hönd á festir og augun geta séð. Ísland siglir ekki að feigðarósi heldur er landið allt einn feigðarós. Öxin ætti ekki að óttast böðulinn.

Þetta er mögulega heimskulegasta kenning sem nokkur maður hefur komið með en ég er óstöðvandi þar sem klukkan er margt, ég er með munnræpu og eina manneskjan sem mögulega gæti hlustað á mig er með Clash í eyrunum og Rip it up again eftir Simon Reynolds réttu megin við gleraugun. Hann les um goth tónlist, The Birthday Party og eitthvað eitt í viðbót sem ég kann ekki að stafsetja.

Ég var að velta fyrir mér hvort að ekki væri skemmtileg hugmynd að standa fyrir freestyle method tónlistarkeppnum, þ.e. keppnum í því að leika á hljóðfæri á óhefðbundinn hátt.

Þar mættu þeir sem geta spilað á flautur með nefinu, hörpur með olnbogunum og plökkað gítar með tánum fengið að spreyta sig í hópi jafningja og ef fjöldinn væri nægur mætti jafnvel flokka þetta niður í tónlistarstefnur og þetta yrði á endanum stærra en Airwaves og skilaði gríðarlegum hagnaði fyrir þjóðarbúið. Ég fékk þessa hugmynd þegar vinur minn datt á spjall við ógæfumann sem sagðist spila á hljóðfærið sitt ólíkt öllum öðrum vegna þess að hann var sjálflærður og hafði kennt sjálfum sér einhverja eigin, undarlega tækni. Sem er auðvitað mjög áhugavert.

Ég þoli ekki þegar ég er úti á meðal almennings (en ekki innan um aðalinn eins og aðra daga) og ég rek mig á það að vera í sama rými og einhver sem ég þekki en fatta það ekki fyrr en eftir vandræðalega langan tíma. Þá tekur við eftirfarandi:

1) Ó hæ ég sá þig ekki! Hvað segiru gott? Smalltalk smalltalk smalltalk já við verðum að hittast nei ég man ekkert hvað þú heitir ókei bless.

2) Mikið rosalega er þetta fallegur vasi þarna í horninu. Best að horfa kæruleysislega á þennan vasa í hvert skipti sem ég lít upp úr drykknum mínum þangað til þessi manneskja er farin sem ég sá ekki fyrir algjöra tilviljun.

3) Brosa vandræðalega til viðkomandi en reka sig á það að hin manneskjan tók eftir manni fyrir löngu síðan og er löngu hætt að veita því athygli að maður sé inni á staðnum. Þá getur maður reynt að ná augnsambandi við sessunautinn og gert eitthvað skrýtið til þess að laða athyglina að sjálfum sér og þá getur maður veifað kjánalega og sagt hæ og litið út eins og a) stalker b) ástfanginn stalker. Úr öskunni í eldinn - heima er best.

Ég held að ég fari í gegnum lífið vandræðalegri en flest annað fólk. Það er algjör jólasteik hvað ég get grandskoðað atferli og tekið fyrir senur úr eigin lífi, spólað þær hægt fram og til baka og velt fyrir mér allskonar tilsvörum, bæði mínum eigin og viðmælenda.

Þeir sem eru svo ólánsamir að þekkja mig mjög vel hafa margoft staðið mig að þessu og þvert á það sem mér finnst eðlilegt- en það myndu vera viðbrögð á borð við "Guð minn góður, er mögulegt að X hafi misskilið Z svona rosalega mikið og mögulega hafi Y farið yfir um á því hvernig Z horfði á hana á þriðjudagsmorguninn þegar X ætlaði að fara í bakaríið og hætti síðan við. Z hatar pottþétt X en hefur ekki kjark til að segja frá því vegna þess að mögulega er undirliggjandi mótív Z að hefna sín á öllum karlmönnum vegna þess að það er hugsanlegt að..." osrfv með þeirri niðurstöðu að ég verð að 1. Skammast mín 2. Biðjast afsökunar.

Jú, í stað þessara viðbragða fæ ég yfirleitt:

"Nína, þú ert byrjuð á þessu aftur".

Þetta er auðvitað blátt áfram óþolandi. Eins og samviskubitsforritið í mér sé algjörlega farið yfir um fyrir löngu. Ég kynntist meira að segja kæró þegar ég var að biðja hann afsökunar á einhverju sem hann mundi ekki einusinni eftir. Ég held að það sé um það bil það týpískasta sem komið getur fyrir mig. En þetta sannar þó að fátt svo með öllu illt að ei boði gott...

Lesandi góður, ef þú last þig í gegnum alla færsluna þá er jólagjöfin í ár að enda þetta hér. Stubbaknús.

Heimkoma

2010-12-06T02:27:00.003Z

Við vorum að koma að norðan, það var algjört bíó. Akureyri í byrjun desember er engu lík. Það hefur verið gríðarleg uppbygging í bænum síðan ég kom þangað síðast (2006?) og þó að samfélagsrannsóknin hafi varað tvær klukkustundir megnaði ég að skoða nýja menningarhúsið, nýja barinn þeirra og kebabstað sem selur rosalega gott jólate.

Annars var erindið inn á Akureyri stórafmæli í fjölskyldunni hans Baldurs sem var auðvitað mikil yndis snilld og ég fékk rjóma og púrtvín og jólaskinku og besta rúgbrauð sem ég hef smakkað. Mér skilst að það fáist í Bakaríinu við brúna. Þá er átt við brú, ekki eitthvað sem er brúnt. Eins og rúgbrauð. Talandi um rúgbrauð þá held ég að það sem mér finnst mest gott-vont í öllum heiminum matarkyns sé rúgbrauðssúpa. Hinsvegar held ég að það sem ég myndi velja, þyrfti ég að velja eina fæðutegund til að lifa á það sem eftir væri, hlyti að vera rúgbrauð með eggi og kavíar (hvað meinið þið með að það sé ekki fæðutegund?).

Já, kallið mig brjálæðing, vindhænu, kallið mig smurbrauðsdana. Ég skal gangast við því öllu. En mikið rosalega hlýtur svoleiðis mataræði að gefa manni vind í seglin á versta mögulega máta.

En ég var að tala um rúgbrauð. Og síðan spiluðum við tónlist fyrir fólkið. Ég er orðin allt of ryðguð og syng bara eins og gömul, klökk kona á aftasta bekk á morgunæfingu gamlingjakórsins í Holtaboltasókn.

En aftur að ljóma lífsins. Við vorum annars að heimsækja Svarfaðardal í þessari stuttu aðventuheimsókn. Mikið svakalega er dalurinn alltaf fallegur og stjörnurnar skærar og snjórinn glitrandi og himininn svartur og fjöllin, ég kann ekki að lýsa fjöllunum þó að þau séu rjómalit og svo guðdómlega lýst í appelsínugulri skammdegissól með bláum jöðrum og himninum hangandi fyrir ofan eins og Guð sé að reyna að útskýra eitthvað. Eyjafjörðurinn getur drepið mig úr fegurð, afsakið háfleygnina.

Norðurland togar í mig á einhvern einkennilegan máta. Kannski kaupum við jörð einhvern daginn og byggjum stórt hús úr timbri með útskornum körmum. Ég held að ég þurfi að rifja upp töfra Reykjavíkur snöggvast, greyið lítur út eins og leiðinleg og rykfallin frænka með túrverki í samgöngunum og fýlusvip í Esjunni. Gullroðið ský, hvar ertu? Sindrandi vesturgluggar sem þeir brenni í húsunum og hlý vorgolan sem viðmjúk strýkur vangana? Vævævæ.

Mig langar að fara aftur út á land. Himininn var stjörnubjartur alla leiðina suður en myrkrið í túnunum alltumlykjandi og mig langaði bara að fara út og leggjast í brakandi snjóinn og glápa á stjörnur og norðurljós.

Stundum skil ég ekki hvernig mér tókst að ramba á jafn yndislega manneskju og hann Baldur minn. Mikið ótrúlega er ég endalaust heppin. Hann er bestur í heimi og gerir litla heimilið okkar að höll.

Sinematískur misskilningur

2010-12-01T21:45:00.004Z

Og með því er ég komin í jólafrí. Save takkinn (slaufa ess) emjaði undan fingrinum og ég öskraði af gleði. Eða bara alls ekki. Ég trúi því nefnilega ekki ennþá, ég held að það sé líkamlegt. Líkaminn er nefnilega fullur af svona shut up, I'm busy-boðefnum sem fara ekkert einn, tveir og bingó þó svo að maður sé ekki lengur að vinna. Skáletrun er frábær.

Það sem er líka mjög hressandi er að það eru ekki bara lokaverkefnin sem eru komin í hús heldur skrifaði ég líka texta fyrir jólalag sem var að koma út úr stúdíó-ofninum í dag og vonandi munið þið fá að kynnast því á næstu dögum. Eyþór Ingi er Jóla-syngi árið 2010. Ég sel honum kannski þessa hugmynd. "Kæru hlustendur, í desember má kalla mig Jóla-syngja!".

Nei.

Ég settist niður klukkan fimm. Klukkan er orðin tíu og mér líður eins og ég hafi sest niður fyrir hálftíma síðan. Fólk talar um töfra bíómyndanna... ég held að fáránlega tímavarpan sem klippiherbergið er séu hinir sönnu töfrar en ekki eitthvað vol og væl og undursamleg áhrif sem áhorfendur verða fyrir í bíóhúsum. Einn stór sinematískur misskilningur.

En á svipuðum nótum en ekki sinematískum: hver kannast ekki við það að vera að vinna eitthvað verkefni og skyndilega verður allt annað í heiminum rosalega spennandi? Til að mynda þáttaka í golf-ferðahappdrætti þegar viðkomandi hefur aldrei haldið á kylfu (grojbalav.blogspot.com) og ómanneskjuleg tiltektargleði í baðherbergisskápunum. Með öðrum orðum er ég að springa úr tilhlökkun vegna þess að nú get ég losnað við þessa heift og tekið allt draslið út úr skápnum sem hefur angrað mig af þvílíkri óbærð í hvert skipti sem ég greiði mér eða sæki tannburstann minn. Meðal þeirra hluta sem taka upp pláss í þessum ágæta skáp eru: tómur blómapottur, plastpoki með nælum (svona á móti stríði-nælum), tómar umbúðir í tonnavís, brúnkukrem frá 2004 og örugglega sitthvað fleira sem ég eyði ekki bloggerblekinu í. Ætli það sé góður bisness í bleki eða eyðilagði internetið mikið fyrir þeim?

Ég ætla að fara á Wikipedia og tékka á því.

lesilesiles...

Niðurstaða: Nei.

Þar af leiðandi hafa blekframleiðendur enga afsökun fyrir því að rukka viðskiptavini um nýra og handlegg í hvert skipti sem þeir gerast svo djarfir að ætla að kaupa sér nýja blekbyttu í heimaprentarann sinn. Það er engu líkara en að kvikindið sé úr demöntum.

Blek er líka óumhverfisvænt og drepur litla fugla.

Cocoa puffs hanann á stjórnlagaþing

2010-11-24T23:26:00.001Z

Ég myndi sko treysta þessum til að gera skemmtilega og flippaða stjórnarskrá.

"Allir kátir krakkar eiga að vera í sykursjokki og borða kókókúlur!"

21. nóvember

2010-11-21T16:51:00.001Z

Þá glitrar fönnin hvít

og fangar morgungull á ný

hinn frostsins kaldi faðmur

töfrum líkast hvíslar degi

desemberljóð, morgunglóð

Þetta textabrot er úr söngljóði sem ég skrifaði í gær.

Jóhanna systir hefði átt 34 ára afmæli í dag, og í dag fóru fleiri englar til himna.

Englar minna okkur á að njóta lífsins.

Guð blessi ykkur öll.

Hér er útgáfa af Pixies lagi handa Jóhönnu.

Bros-samsærið mikla

2010-11-19T19:07:00.003Z

Föstudagskvöld, sörf-rokk og tvær tegundir af ís í frystinum. Ég blaðra út í eitt um eðli brandara og mismunandi tegundir fynds (mikið hugðarefni þessa dagana) og minn kæri situr og brosir á grunsamlega réttum stöðum að bröndurunum á meðan hann skoðar tónlistarblogg/tónlistarnördasíður.

Og þá komst ég að því!

Hann hefur þróað aðferð til að sitja niðursokkinn yfir tölvunni og líta út fyrir að hlusta á mig og þegar raddhæðin breytist þá stingur hann að brosi svona hér og þar til þess að blekka mig til að halda að hann sé að hlusta! Þess vegna get ég sagt honum allskonar hluti án þess að hann muni nokkuð af því tíu mínútum seinna!

En ég sá við honum. Ég get nefnilega talað án þess að hugsa!